Wytrwałość NASA, aby spróbować drugiej łyżki gleby na Marsie, mając nadzieję, że skały się nie „kruszą”

Wytrwałość NASA, aby spróbować drugiej łyżki gleby na Marsie, mając nadzieję, że skały się nie „kruszą”

Łazik marsjański NASA, Perseverance, przygotowuje się do kolejnej próby zgarnięcia marsjańskich skał w nadchodzących tygodniach po tym, jak pierwsza próba na początku tego miesiąca nie powiodła się tak, jak oczekiwali inżynierowie. Inżynierowie mówią, że ramię łazika do przechowywania próbek działało, ale rurka do pobierania próbek okazała się pusta. Teraz łazik, laboratorium naukowe na kołach, które wylądowało na Marsie w lutym, pojedzie do nowej lokalizacji zwanej Citadelle, aby zrobić drugie zdjęcie, aby pobrać pierwszą próbkę skały. Tym razem, aby upewnić się, że próbka została rzeczywiście pobrana, inżynierowie poczekają, aż obrazy próbówki powrócą, zanim zostaną przetworzone i umieszczone w brzuchu łazika. – Brak próbki? Co to znaczy brak próbki? „Byliśmy bardzo podekscytowani, że sprzęt działał od początku do końca bez żadnych usterek. A potem była ta niespodzianka — „Brak próbki? Co to znaczy brak próbki?’” Louise Jandura, główny inżynier ds. próbkowania i buforowania w zespole NASA Perseverance, mówi o pierwszej próbie 5 sierpnia. „Tak szybko, po tym, jak to się stało, zaczęliśmy prowadzić śledztwo”. Skała, w którą wkopała się wiertło do pobierania próbek Perseverance, nie była tak wytrzymała, jak sądzili naukowcy. To, co miało być dość solidnym rdzeniem skalnym, okazało się kruszącym proszkiem, który wyślizgnął się z rurki próbkującej łazika. Po stwierdzeniu, że próbówka była pusta, personel misji użył kamer łazika do analizy pozostałości dziury, którą wywiercił Perseverance. Doszli do wniosku, że wysypał się stos kurzu wokół otworu i jakiś materiał na dnie otworu. Widok siatki

Zbliżenie odwiertu wywierconego przez Perseverance, ukazujące kopiec zakurzonego materiału, który, jak podejrzewają naukowcy, wyślizgnął się z rury wiertniczej łazika. NASA/JPL-Caltech Otwór Perseverance wywiercony 5 sierpnia na prawo od cienia wieży łazika. NASA/JPL-Caltech „Skała po prostu nie była naszym rodzajem skały”, napisała w czwartek na swoim blogu Jennifer Trosper, kierownik projektu w NASA Jet Propulsion Laboratory. „Chociaż udało nam się zdobyć ponad 100 rdzeni w różnych skałach testowych na Ziemi, w naszym zestawie testowym nie napotkaliśmy skały, która zachowywałaby się w ten sposób”. Dwumetrowe ramię próbkujące Perseverance z pięcioma przegubami sięga od przodu łazika w kierunku interesującej skały z dużą głową wielkości pudełka po butach lub wieżą na końcu, która waży 100 funtów. W tej głowicy znajduje się wydrążone wiertło, formalnie zwane Rotary Percussive Corer Drill, które wwierca się w skałę i zatrzymuje materiał wewnątrz rury, który jest ładowany z powrotem do łazika i przetwarzany w innej rurze, aż będzie gotowy do pozostawienia gdzieś na Marsie powierzchnia. Wiertło używane do pierwszej próby pobierania próbek przez Perseverance służy do zbierania rdzeni skalnych. Niektóre z 9 wierteł łazika lepiej nadają się do zbierania regolitu – bardziej kruchy, podobnego do brudu materiału, na który inżynierowie przypadkowo natknęli się podczas pierwszej próby pobierania próbek.

Misja Perseverance polegająca na zebraniu do 35 próbek skał marsjańskich jest pierwszym etapem trójstronnej próby zwrócenia tych próbek na Ziemię w latach 30. XX wieku. Skały, schowane w maleńkich probówkach wielkości kredy, będą reprezentować pierwsze nieskazitelne próbki Marsa, jakie kiedykolwiek przechwycili i zwrócili na Ziemię przez ludzi. Perseverance pozostawi tuby gdzieś na powierzchni Marsa, aby przyszły robot NASA zebrał i wystrzelił na orbitę Marsa, gdzie inny statek kosmiczny zbudowany przez Europejską Agencję Kosmiczną złapie go i przeniesie do domu. Inżynierowie NASA spędzili prawie dziesięć lat projektując i budując system próbkowania łazika, który główny inżynier Perseverance Adam Steltzner opisał jako „najbardziej skomplikowaną, najbardziej wyrafinowaną rzecz, jaką potrafimy zbudować”.

Android