Latem 1943 r. miała miejsce w gabinecie Heinricha Himmlera tajna narada z udziałem kilku ministrów III Rzeszy i wyższych oficerów SS. W jej wyniku powstał plan "W-II" (Werwolf) – zakładający potrzebę szerzenia dywersji na tzw. "płytkim" zapleczu nieprzyjaciela, w razie zaistnienia konieczności odwrotu armii niemieckich.

Można więc zadać pytanie, jak Adam Wielomski czy Jan Engelgard chcą przekonać Rosję do porzucenia swojego strategicznego partnera – Niemiec, na rzecz Polski? Obaj Panowie dość często zarzucają Kaczyńskiemu „polityczny romantyzm”, zwracając równocześnie uwagę, że w polityce liczą się interesy. Oczywiście jest to prawda.

Termin ataku na Gruzję został przez moskiewskich strategów wybrany perfekcyjnie. W Pekinie akurat odbywa się olimpiada. Ameryka czeka na wybory prezydenckie, a jej społeczeństwo jest zmęczone dwoma „kolonialnymi” wojnami w Azji. W Unii Europejskiej przewodnictwo objęła Francja, którą można oskarżyć o wiele, ale nie o brak sympatii do Rosji.

Od tej chwili, sprawiedliwość dziejowa powoli, ale konsekwentnie zaczęła być przywracana. Wreszcie na Opolszczyźnie mogły zawisnąć tablice z niemieckimi nazwami urzędów czy ulic, wreszcie uciskani Niemcy mogli z dumą podnieść głowy, wreszcie mogli dbać o dziedzictwo kulturowe Heimatu. Ale co najważniejsze, wreszcie mogli odzyskać upragnione niemieckie obywatelstwo.

Czy rzeczywiście, jak chcą tego niektórzy publicyści, to Kiszczak i jego agenci ustalali skład uczestników obrad okrągłego stołu? A może nie byli to agenci Kiszczaka, ale ludzie kierowani wprost z Moskwy (Berlina, Pragi), a Kiszczak tylko posłusznie wykonywał polecenia swoich zagranicznych "szefów"?

Czytając enuncjacje przedstawicieli ruchu narodowego można dojść do wniosku, że mamy do czynienia z dychotomią: po jednej stronie zła, zdominowana przez Niemcy, Unia Europejska; po drugiej, słowiańska, przyjazna Polsce, odbudowująca swe najlepsze tradycje – Rosja. Czy rzeczywiście Rosja zawsze była wrogiem Niemiec?

W zasadzie od końca PRL, gdy temat Kresów przestał być tabu, można zauważyć dość spore zainteresowanie Podolem, Polesiem, Wołyniem czy Galicją. W świadomości społecznej ludzi, którzy nie całą wiedzę o rzeczywistości czerpią z telewizji, te nazwy zagościły na dobre. Bez wątpienia przyczynił się również do tego, zrealizowany z niemałym rozmachem, film "Ogniem i mieczem.

Historia ponoć powtarza się dwukrotnie: po raz pierwszy jako tragedia, po raz drugi jako farsa. Czy zatem Grzegorz Napieralski zostanie polskim Largo Caballero? Czy Izabela Jaruga – Nowacka zostanie polską la Pasionarią – Dolores Ibarruri? Czy jej wzorem będzie wołać "no pasaran"? I czy jeśli "twardy rdzeń" SLD, po prostu nie da sobie rady z "europieizacją Polski" to komisarze z Brukseli poszukają "polskiego Juana Negrina"?

Wydarzeniem, które nadało kształt "nowoczesnej lewicy hiszpańskiej" była wojna domowa, do której doszło w 1936 roku. By zrozumieć dzisiejszą politykę rządu hiszpańskiego, i by wyobrazić sobie do czego odwołuje się Grzegorz Napieralski warto przyjrzeć się wydarzeniom sprzed 70 lat.