Dokładnie swoje oblicze Platforma i sam Tusk pokazali w sporze o tarczę. Z dnia na dzień ze sceptyków przemienili się w hurra entuzjastów. Wystarczyło, że… zmieniły się sondaże. Czy naprawdę Polska nie zasługuje na innego premiera?

Postawa Donalda Tuska, który stanął w obronie prezydenta Kaczyńskiego, po tym jak ten ostatni został ostro zaatakowany przez Nicolasa Sarkozy pokazuje, że obóz rządowy stać na takie zachowania. Szkoda tylko, że tak rzadko.

Porównania tego w stosunku do "Doliny Nicości" użył w jakimś sensie sam autor. Jego świętym prawem jest ją reklamować na wszelkie możliwe sposoby. Prawdą jest, że na spotkaniu promocyjnym były tłumy, a książka jednego z najlepszych polskich publicystów trafia na podatny grunt. Wildstein pisze o najnowszej historii powieść- było, nie było - z kluczem. Stara się jednak uciec możliwie najdalej od polityków.

Wszyscy wiedzą, że chce ją osiągnąć. Niech nikogo nie zmylą słowa o tym, że Tusk "polubił premierowanie". To raczej ma służyć jako osłona dymna, gdyby sondaże mówiły, że jego start zakończyłby się katastrofą. Przekonał się też o tym Jarosław Gowin, który zaczął sam z siebie twierdzić, że PO stała się zwolennikiem systemu kanclerskiego.

Była premier Margaret Thatcher, obecny przywódca torysów David Cameron i od soboty burmistrz Londynu Boris Johnson. Co łączy tę trójkę brytyjskich polityków oprócz legitymacji Partii Konserwatywnej?

Świetną wykładnię pracy gabinetu Tuska dał wczoraj Stefan Niesiołowski w programie Tomasza Lisa. Na pytanie o sukcesy rządu, wskazał wysokie poparcie społeczne. Ale ja już nawet nie chcę sukcesów, chciałbym wiedzieć, czy ten rząd cokolwiek robi? Do miłośników i sympatyków PO: po jaką cholerę Tusk jest premierem, a ta zbieranina przypadkowych osób ministrami?

Dzisiaj możemy uznać z całą stanowczością, że byli w poważnym błędzie. Palikot stał się jeszcze bardziej znany i popularny, a wykorzystuje to bynajmniej nie do zwiększenia efektywności kierowanej przez siebie komisji, a do wpuszczania w obieg publiczny kolejnych plotek.

Jest Wielki Piątek, więc wypada odłożyć polityczne spory. Można się wyciszyć. W ogóle nie chciałem nic pisać. Ale wiadomość ta, którą znalazłem na stronach TVN24 jest przygnębiająca. Nie żyje jeden ze wzbudzających u mnie autentyczny szacunek senator. Nie żyje dr Andrzej Tadeusz Mazurkiewicz. Miał zaledwie 44 lata, więc był młodszy od moich rodziców.

Jednym słowem "motłoch" musiał znać swoje miejsce w szeregu i nikt się nim specjalnie nie przejmował. Czy to nie takie rozwiązanie uznałby za cudowne guru polskich liberałów Janusz Korwin-Mikke ( z całym szacunkiem i sympatią jaką go darzę)?