Prawica.net

Ubiegły tydzień upłynął w polskich mediach pod – jak zwykle - znakiem Janusza Palikota. Od poniedziałku do niedzieli dziennikarze, autorzy blogów internetowych i komentatorzy przeżywali – niezwykle dla Polski istotną sprawę - czy Palikot zostanie ukarany za nawymyślanie Sikorskiemu od Pisowców?

No bo jak tak można, żeby publicznie rzucić taką kalumnię na osobę publiczna, że w głębi ducha jest Pisiorem! To prawie tak samo jak nazwać kogoś "faszystą" i "antysemitą". Oczywiście Sikorskiego ożenionego z panną Applebaum antysemitą nazwać nie sposób, więc chociaż od pisiorów mu się nawrzuca.

To fundamentalne ustrojowe zagadnienie, zaprzątało – jak już się rzekło – uwagę polskich dziennikarzy. Nie można było włączyć radia, żeby nie usłyszeć dywagacji czy Palikot zostanie za ten wyskok ukarany czy też nie. W końcu jak było do przewidzenia – ukarany nie został – bo jakże tak w "partii miłości" karać? Panowie pojednali się po szlachetnym apelu Bronisława Komorowskiego Boże co za szlachetność uczuć! No i jak tu nie zostać zwolennikiem PO?

Wszakże złośliwemu komentatorowi zaraz przychodzi do głowy nieuprzejme z gruntu pytanie: a może chłopaki się dogadali i odegrali komedię na użytek różnych pożytecznych idiotów? Tym bardziej jeśli przypomni się ordynarny atak Sikorskiego na Prezydenta Lecha Kaczyńskiego sprzed dwóch tygodni. No bo tak zastanówmy się: w tzw. prawyborach w PO ściga się ze sobą dwóch kandydatów tej partii: Komorowski i Sikorski.

Na zdrowy rozum powinni przed swoimi partyjnymi kolegami zachwalać swój program, a krytykować cechy konkurenta. Tymczasem Sikorski w swoim wystąpieniu wali w kogo? No jasne w Kaczyńskiego. No a Palikot, który jakoby atakuje Sikorskiego, tak naprawdę nie jemu dokłada tylko Kaczyńskim i PiS-owi. Cały ten przekaz od razu wygląda na dymany, zrobiony pod publiczkę i wyreżyserowany tak by najbardziej zaszkodzić PiS-owi.

Co prawda – powiedzmy sobie szczerze –PiS sam sobie szkodzi najbardziej. Właśnie w Poznaniu odbywał się kolejny kongres PiS i – trzeba to powiedzieć szczerze – była to w porównaniu z „prawyborami PO” impreza po prostu nudna. Wszystko było wiadome od początku, że Jarek zostanie znów prezesem, że Lecha znów poprą w wyborach prezydenckich i że znów atakować będą Donalda – odwieczna miłość bliźniaków. No skoro w filmie od początku wiadomo jakie będzie zakończenie, to kto to będzie oglądał?

Nawiasem mówiąc jest w tym coś porażającego, że nie ma żadnego normalnego mechanizmu selekcji liderów, że tak w PiS-ie, jak i w PO bez jakiejś katastrofy nie dokona się żadna zmiana na stanowisku „Wielkiego Sternika”. Że też to nikogo nie zastanawia: ani (tfu) politologów, ani (fuj) konstytucjonalistów, że w partiach finansowanych z budżetu milionami złotych, z naszych podatków, władza została sprywatyzowana?

Kilka dni temu mogliśmy w telewizji obejrzeć reportaż o Korei Północnej i nieusuwalnej władzy Kim Dzong Ila. "Autorytety oralne" nie mogły się nadziwić, że taka dyktatorska władza w tej Korei. A tu, w kraju, pod nosem mamy dwie duże partie – dominujące na naszej politycznej scenie, w której – wypisz wymaluj – mamy sytuację jak w Korei – dyktaturę nieusuwalnych liderów i żaden dziennikarz się nad tym nie pochyli!

Nie można się dziwić, że w tej sytuacji liderzy i same partie zajmują się tym czym chcą, a nie tym czym chcieliby Polacy. Sądownictwo – nie istnieje, służba zdrowia – lepiej nie mówić, finanse publiczne – w opłakanym stanie, autostrad nie ma, ale dla Kaczyńskiego najważniejszym tematem jest "Tusk", a dla platfusów – „Kaczyńscy i PiS”.

Czy można się w tej sytuacji dziwić, że głowy liderów partyjnych, a za nimi dziennikarzy zamiast istotnych problemów zajmuje kwestia co dziś powiedział Palikot? W Korei też najważniejszą kwestią jest czy towarzysz Kim Dzong Il miał dziś normalny stolec. Biorąc pod uwagę poziom wypocin wiceszefa PO, porównanie wcale nie wydaje się nieodpowiednie.

Janusz Sanocki
inne teksty autora...