..był kiedyś uważany za potrzebny i był opłacany z funduszy publicznych. Tym niemniej nie miał szczególnego prestiżu. otóż funkcjonariusz tajnych służb, to dla mnie ktoś w rodzaju kata.

Tym niemniej państwo, które ujawnia tajnych współpracowników własnych służb postępuje głupio i samobójczo. A WWSI były służbami RP, nie PRL.

Stosunek obywatela do państwa może być negatywny, gdy to państwo przekracza pewne bariery etyczne. Taki był stosunek Willi Brandta do III Rzeszy - z wiadomych powodów. Taki jest stosunek Michaela Moore'a do rządu USA też ze znanych powodów.
Mój stosunek do RP (niezaleznie od numeru) jest też negatywny od marca 2003, z powodu przyłączenia się do awantury irackiej i ogólniej odgrywania roli pachołka buszowskiego imperializmu.

witekm

O wiele więcej. PiS, za swoich rządów zrobił wiele dobrego, lecz to co wyczyniano z spec służbami zasługuje nie tylko na ubolewanie, było to nic innego jak granie Państwem by wygrać polityczne punkty.

Budowanie syndromu, że kto po 89 r. współpracował z WSI to zdrajca, to człowiek nieetyczny itd., to wielki błąd w rozumowaniu postsolidarnościowych działaczy pokroju Macierewicza, to wręcz nielogiczne i niskiego pokroju działanie, świadczące li tylko o niskim poziomie. Jakież to Państwo ogłasza instrukcje swojego wywiadu, adresy szkół wywiadu i sposoby szkolenia, listy swoich attache- to jest wręcz kompromitujące! Mają uciechę nasi przeciwnicy- nie?

Po 89 r. specsłużby były weryfikowane nie raz i robiono to przy każdej potrzebie. Raport Macierewicza, oprócz medialnego szumu i karygodnego odkrycia kulis służb nie spowodował spraw sądowych w których udowodniono, winę, czy nastąpiły skazania. Wręcz odwrotnie, wszystkie sprawy zgłoszone do prokuratury kończą się nijak.

Rozumiem, że PiS-owi zależało na przebudowie Państwa, lecz należało to robić w ciszy i powadze przystającej do tego typu spraw. Każde państwo ma swoje specsłużby i je szanuje, a Polska ma być wyjątkiem, gdzie tępi się ludzi najbardziej zaufanych?! Nie to wielki błąd!

A sprawa posła Kowala to ewenement!! Można to określić tak: "niektórzy wyją z głupoty!"

"Mimo to powstaje pytanie: jaki powinien być stosunek obywatela do obecnego państwa? Czy ma on je traktować jako dobro wspólne, wspierać je, służyć gdy trzeba, czy też trzymać się z dala i nie „kolaborować”.

Faktycznie, powojenna historia Polski pokazuje, że "kolaboracja" z rządem i jego organami jest niewskazana. W końcu każdy rząd jest legalny, przynajmniej tak długo jak rządzi, a gdy "wiatr historii" zmienia kierunek, współpracownik staje się kolaborantem, a słuszna sprawa staje się przestępstwem.

Rafał Poniecki

ujawnić się "polscy Panowie (i Panie)" przejąć władzę od komunistów, przeglądnąć kadry komunistycznych służb specjalnych, tych winnych zbrodni ukarać, tych nieużytecznych zwolnić, tych użytecznych zatrzymać na służbie. Kluczem tu są słowa "służba" i "Pan". W wolnej ojczyźnie panami sług ze służb specjalnych są wolni obywatele reprezentowani przez posłów i senatorów, którzy wyłaniają ministrów (znowu: "minister" znaczy sługa).

Problem pewnie polega na tym, że w 1989 roku WSI to po prostu Jaruzelski z Kiszczakiem. Można przyjąć, że ta parka to byli walenrodyczni polscy patrioci. Można przyjąć, że to słudzy imperialnej władzy moskiewskiej. Można twierdzić, że prawda leży gdzieś pomiędzy tymi skrajnościami (choć jak to ktoś mądrze zauważył: bzdurą jest, że "prawda leży pośrodku", prawdą jest natomiast, że "pośrodku leży prawda").

Ale jeśli przyjmie się drugą wersję (służby narzędziem Moskwy), to pojawia się pytanie, w którym momencie po 1989 roku WSI przemieniły się z moskiewskiej agentury w służbę służącą polskim interesom.

Jeśli przyjmie się pierwszą wersję (służby patriotyczne), to pojawia się pytanie, w którym momencie po 1944 roku WSI/Informacja wojskowa przemieniła się z moskiewskiej agentury w służbę służącą polskim interesom.

Nieco uogólniając odnoszę wrażenie, że nadmierna rola SS i ich agentur we współczesnym świecie - nie tylko w Polsce, choć oczywiście szczególnie w państwach postkomunistycznych - to relikt "zimnej wojny", podczas której walka z agenturami "wrogiego obozu" była jednym z priorytetów.

Tymczasem z natury ludzie SS nie nadają się do sprawowania władzy - dokładnie odwrotnie niż im się to wydaje. Po prostu sługa szkolony do wykonywania rozkazów nie może być dobrym Panem. Oczywiście ludzie SS widzą to zapewne dokładnie odwrotnie: dla nich obywatele to barany, których trzeba STRZEC - w optymistycznej wersji - albo których można STRZYC (w wersji pesymistycznej).

W krajach niepostkomunistycznych wielki kapitał stanowi przeciwagę dla służb jako źródło realnej władzy. Tam rzeczywiście służby mają komu służyć. Ale w Polsce czy szerzej krajach postkomunistycznych nie było takiej naturalnej grupy Panów ("polscy Panowie (i Panie)" nie przyjechali na białych koniach w 1989 roku by przejąć oddawaną przez komunistów władzę), więc służby wykorzystały tę próżnię (a w pesymistycznej wersji zaczęły pracować dla panów zagranicznych).

Mamy więc sytuację, w której to raczej służby nominują ministrów, a nie obywatele via Sejm i Senat. To jest chora sytuacja, która na dłuższą metę do niczego dobrego nie może doprowadzić, bo ludzie SS nie mają moralnych - w szerokim sensie - predyspozycji do sprawowania władzy: ich tajność prowadzi do stylu działania zbliżonego do mafijnego, co oczywiście jest zabójcze dla życia społecznego i politycznego.