Kara śmierci jest moralnym dobrem

Utrata pierwotnej moralności skutkuje tym że ludzie nie widzą potrzeby zabijania morderców. Sprzeciw wobec kary śmierci nie jest tylko odrzuceniem cywilizacji zachodniej, jest też odrzuceniem pierwotnych wręcz biologicznych reakcji, potrzeby likwidacji zagrożenia, potrzeby ustanowienia sprawiedliwości (bandyta ma być martwy). Lewicy dziś udaje się już wykorzeniać ludzi z ich biologicznego człowieczeństwa, objawia się to nie tylko w popieraniu kary śmierci ale i w akceptowaniu zboczeńców.

Trudno w polskim Internecie znaleźć w miarę wiarygodne statystyki, wygodne dla abolicjonisty. Jedyne co wyniuchałem:

http://amnesty.org.pl/poznaj-nas/tematy/...

-Zapalam świeczkę za Wandeę - dla świętego spokoju. Bo wszystko gotów jestem postawić na to, iż słowo pojawi się na forum minimum cztery razy.

-Jestem przeciwnikiem aborcji. Jak stąd do Meksyku. Więc proszę mi nie insynuować. I nic mnie nie obchodzi jakie zdanie ma Amnesty International. Ludzie 1.000 pokoleń wypowiadają meteorologom błędną prognozę. I jak na złość są ślepi na trafność w granicach 80-90%. Gdyby błąd wynosił 0.000000 ile chcecie po przecinku, i tak pozostaną uparciuchami.

-Eutanazja to wewnętrzna sprawa Belgii, Holandii i Szwajcarii (ta ostatnia oczywiście nie jest w UE). Korzystają ze swojej niepodległości. Eurokołchoz (ironia) nie ma nic do gadania. Oczywiście jestem przeciw, więc błagam! Nie insynuować.

Doskonale wiem, że gdyby ktoś z mych krewnych został zabity, piana z buzi mej płynęłaby jak Amazonka i stanąłbym na czele zwolenników. To naturalne i nie mogę nikogo winić. Lecz piekło jakie przeżywa rodzina ofiary jest niczym w porównaniu z horrorem rodziny skazanego na śmierć. To jak postawić obok siebie ziarnko piasku i Mur Chiński. Rodzina ofiary może liczyć na moralny awans społeczny. Nie gorszy niż Żydzi. W pas się kłaniają, lawina współczucia... Najlepsze co może zrobić rodzina skazanego to operacje plastyczne, zmiana danych osobowych i wyprowadzka na przeciwny kraniec Polski. Tak tak. Wiem, że rodzice powinni zadbać, by pociecha nie wyrosła na mordercę. Lecz trudno wymagać od rodzeństwa lub dzieci. Żadne z nich nie zasłużyło, by mimowolnie patrzeć na zegar w dniu egzekucji i wyobrażać sobie... Brrrr! Nie jest mi potrzebny komputer, by sobie to uzmysłowić. Trauma rodziny ofiary w porównaniu z tym to jak petarda obok czterdziestu kilogramów trotylu (bardzo dużo).

Co do statystyk: Niestety, ciekawsze strony są po angielsku. Jedni podadzą liczby z Polski, inni z Hiszpanii, trzeci z Teksasu, czwarci z Wisconsin, ostatnich gryzą psy. Komu wierzyć? Nie wiem. Ale przemytników narkotyków w Azji i morderców w Stanach (tyle się o nich mówi) jakoś nie ubywa. Jeśli kraj zniósł karę śmierci w ostatnich kilkudziesięciu latach, rzadko zdarzało się przywrócenie.

Ofiary: Jeśli zacznę współczuć, natychmiast poleje się piana oskarżeń o krokodyle łzy. Ależ jestem przewidywalny! Prawda jest niezaprzeczalna: Ofierze nic już nie pomoże! Zastrzelić sprawcę można podczas mordu. To jak najbardziej wskazane. Ale po fakcie, nic to nie da. To nie ważne czy ofiara byla zielona ze strachu, czy może wcale nie. Nic jej już nie pomoże. Nieważne czy cierpiała, czy może mord trwał sekundę. Nic jej już nie pomoże. Nieważne, czy zapłakało za nią tysiąc osób, czy była samotna. Nic już jej nie pomoże. Przeszłości zmienić nie można.

Oczywiście kara śmierci to ogromna satysfakcja dla rodzin ofiar. Choć byłaby większa, gdyby mogli wybrać metodę. Nie mogę mieć do nich pretensji. Czysty absurd byłby to. Lecz koszty tej satysfakcji są zbyt wysokie.

Będę płakał gorzkimi łzami jeśli ktoś zainsynuuję mi wypuszczanie. Mówię: Bezwględne dożywocie. Najrozsądniejszy kompromis. Oczywiście sąd zawsze bierze pod uwagę okoliczności takie jak: Przyznanie się, współpraca, wskazanie miejsc, dowodów... Jakoś trzeba zachęcić do tego, by obniżyć prawdopodobieństwo skazania niewinnego. Przy absolutnym dożywociu, nie lada problem. Jedyne co wpada mi do głowy na poczekaniu, to lepsze lub gorsze warunki odsiadki. Służba Wiezięnna na pewno zna metody przekonywania uparciuchów.

Czy żal mi pieniędzy na utrzymanie skazanego? Nie! Nie są tak wysokie jak utrzymanie urzędników. Poza tym, będąc jednym z milionów podatników, jest to prawie niezauważalne. I spowalnia prędkość budowy autostrad o jakieś cztery centymetry dziennie (ironia). Kwota to o niebo niższa niż na antydesperanty wydałaby rodzina skazanego. Trochę empatii!

I ostatnie błaganie: Ani słowa o homosiach. Choć na pewno staniecie na głowię, by znaleźć podobieństwo. Moze kolor koszuli?

Ja wciąż mam duże opory. Nie uważam za słuszne dawanie Państwu do ręki możliwości zabijania obywateli. Nie od tego jest.

Z takiego samego powodu jestem przeciwny aborcji, eutanazji, jak również innym wymysłom.

Chciałbym dołożyć do niniejszej dyskusji pogląd Prawicy RP na karę śmierci. Jest on wyłożony w pierwszym punkcie deklaracji społecznej Prawicy RP:

1. Jako konserwatyści uważamy ludzkie życie za najwyższą wartość doczesną. Jesteśmy za ochroną życia, toteż popieramy zakaz aborcji, eutanazji, zakaz eksperymentów biologicznych na ludziach itp. Jednocześnie uważamy, że za zabójstwo z winy umyślnej powinna być wymierzana kara śmierci, oraz domagamy się poszerzenia pojęcia obrony koniecznej.

Link do deklaracji społecznej http://prawica.net/node/4994
- - - - - - -
Prawica RP (partia polityczna)

Co przeżywa matka zgwałconej, zamordowanej dziewczyny widząc szyderczo uśmiechniętą twarz oprawcy, który już wie, że za to co zrobił nie czeka go żadna kara?

Kto bardziej cierpiał?

Niewinna ofiara odarta z godności i pozbawiana życia, czy wynaturzona bestia- zwana przez was człowiekiem- w więzieniu?

Czy te bezsilne łzy na twarzy zniszczonej przez ponad ludzki smutek i odbierający chęć do życia żal, stanowią dla tego- jak chcecie go nazywać- człowieka wystarczający powód żeby, choć przez krótką chwilę, kiedy na sali sądowej spotkają się ich spojżenia, poczuł choć cząstkę, jakąś marną namiastkę tej rozdzierającej rozpaczy po stracie najbliższej, ukochanej osoby?

Czy ten morderca był skłonny do współczucia, czy współczuł swojej przerażonej ofierze?!

Nie?
Więc pytam: coż innego ma być miarą człowieczeństwa jak nie współczucie?!
Czy bardziej człowiekiem jest ten który splamił swoje ręcę krwią niewinnych czy ten który przelał krew wyzutego z uczuć mordercy?

Kto śmie nazywać się obrońcą ludzkich praw i ludzkiej godności, a nie zauważa różnicy pomiędzy zabitym wściekłym psem, a niemowlęciem konającym na śmietniku?!

Jak zachowacie się, wy, obrońcy prawa morderców do drwienia sobie ze swoich ofiar, gdy pewnego dnia zadzwoni telefon i usłyszycie w słuchawce beznamiętne słowa jakiegoś policjanta: "musisz rozpoznać zwłoki swojego dziecka"?

Waszego dziecka!, Które odnaleziono zmasakrowane w lesie, tylko dlatego że ktoś po odsiedzeniu wyroku, postanowił sprawdzić czy krew i strach ofiary posmakują mu tak samo jak przed laty.

Obrońcy praw człowieka, odpowiedzcie! albo przestańcie pieprzyć o sprawiedliwym wyroku dla mordercy który dostał 15 lat, tylko dlatego że to nie waszym najbliższym odebrał on życie.