Może to niektórych zaskoczyć, ale państwa pierwszej Unii nie zawsze chciały iść z duchem czasu i tworzyć złożone akty prawa międzynarodowego wzbogacone o aksjologię. Aksjologię wspólną dla 27 państw. W tym z Maltą nie uznającą rozwodów. Prawdziwe wyzwanie, a przecież Trakt Paryski zakładał cele gospodarcze.

Mam nadzieję, że nie dojdzie do ratyfikacji Konstytucji Europejskiej ( o czym postaram się napisać szerzej), w tym stanie optymizmu ograniczonego utrzymuje mnie kilka faktów:

* Ch. de Gaulle był przeciwnikiem zwiększenia roli Wspólnot i nadania im podmiotowości na arenie międzynarodowej (zwiększenia kompetencji Parlamentu Europejskiego). Był przeciwnikiem wspólnego budżetu. W latach 1963 i 1967 zablokował wejście Wielkiej Brytanii do struktur europejskich. Liczyły one wówczas sześć państw: Francja, Niemcy (RFN), Włochy, Belgia, Holandia, Luksemburg.

* "Nie" Norwegii dla wejście do Unii;

* "Nie" Szwecji dla euro;

* Jednokrotne, niestety, odrzucenie przez Irlandię Traktatu Nicejskiego;

* Opuszczenie przez Grenlandię Wspólnot. Na drodze referendum;

* Znowu Francja, po zaakceptowaniu niewielką ilością głosów traktatu z Maastricht, odrzucenie Konstytucji dla Europy w 2005 roku;

* Holandia, idąc śladem Francji, powiedziała "Nie" Konstytucji dla Europy;

* Rezerwa Brytyjczyków do Eurokonstytucji;

* Konstatacja Trybunału Konstytucyjnego, iż Konstytucja RP jest ważniejsza niż prawo wspólnotowe. Mimo iż niektóre dokumenty unijne próbują podważać ten fakt;

* Orzeczenie Federalnego Trybunału Konstytucyjnego RFN. Mianowicie, iż UE nie ma uprawnień do określania swych kompetencji. Inne, myślę, że ważniejsze, dotyczy kwestii przenoszenia kompetencji Bundestagu na odpowiedni organ unijny. Takie przekazanie, które ograniczałoby rolę wyborów powszechnych i możliwość sprawowania władzy przez reprezentantów narodu, łamałaby zasadę demokracji;

* Francuska Rada Konstytucyjna:

Poszanowanie suwerenności narodowej nie sprzeciwia się zawarciu - na zasadzie wzajemności - umowy międzynarodowej, na mocy której Francja brałaby udział w tworzeniu lub rozwoju trwałej organizacji międzynarodowej posiadającej osobowość prawną i dysponującej władzą na skutek przekazania jej kompetencji przez państwa członkowskie. Jeśli jednak taka umowa międzynarodowa zawiera klauzulę niezgodną z Konstytucją albo naruszającą konieczne warunki wykonywania suwerenności narodowej, zgoda na ratyfikację wymaga zmiany Konstytucji. ;

* Izba Lordów (sprawa Factortame II) stanęła na stanowisku, że z suwerenności parlamentarnej wynika, że parlament jest władny nadać charakter obowiązujący prawu wspólnotowemu, więc i parlament może to przyzwolenie cofnąć;

* Włosi:

Gazeta Prawna: Czy włoski sąd konstytucyjny musiał kiedykolwiek rozpatrywać sytuację, w której prawo wspólnotowe stało w sprzeczności z prawem krajowym?

Profesor Annibale Marini, prezes włoskiego sądu konstytucyjnego (Sąd Konstytucyjny Republiki Włoskiej):

W tej chwili relacje pomiędzy trybunałami narodowymi a trybunałami europejskimi wymagają jakiegoś usystematyzowania. Mamy prawny galimatias. Jeśli chodzi o Włochy, to wychodzimy z jednego istotnego założenia: dla nas konstytucja Italii zawsze będzie stać ponad prawem wspólnotowym - [podkreślenie moje W-M]. Istnieją granice, gdzie normy włoskie są ważniejsze od norm unijnych. Granicą jest ochrona podstawowych praw usankcjonowanych przez konstytucję włoską. Na przykład Włosi nie uznają i nie stosują kary śmierci. Uznajemy, że jest ona sprzeczna z podstawowym prawem do życia. Nawet jeśli inne kraje wspólnoty karę tę by uznały, to my nie wyrzekniemy się naszych wartości.