Kiedy byłem małym chłopcem, brałem stertę "Młodych techników" otwartych na stronach "niebo nad nami, brałem jeszcze koc i latarkę i noca wslizgiwałem się na dach domu.
Kłądłem się na kocu połozonym na kominie i odszukiwałek kostelacje, gwiazdy. Dziś potrafie nawać większość północnego nieba.

Ale leżąc długo i patrząc w niebo nabierałem poczucia, że to nie ono jest nade mną, lecz ze ja, przyklejony do komina wiszę nad wszechświatem.

Mój punkt wyjścia, to berkleizm, czy solipsyzm, jak chcą inni.

Póki nie wyciągnę ręki i nie poczuję ściany, to myślę że jest tam wszechświat.
O ograniczeniach mojej wolnosci dowiaduję się z doswiadczenia i obserwacji. Z wiary wprowadzam sobie własne ograniczenia.
I tak pozostaje mi wolnosć w pewnym "ograniczonym" - jak napisałem - zakresie.
(wolność "pure" jest - nie to, że nierealna, lecz błędna w założeniu, bo wymusza ograniczenie się do berkeleizmu i odrzucenie materialnego istnienia doświadczenia zmysłowego. To niepraktyczne i niezgodne z moim wychowaniem.
Świat przyjmuję za realny, a berkeleizm z a narzędzie. A nie odwrotnie.

Przekładając to na ludzki język - gdyby nie ograniczenia wolności - nie dałoby się jej w ogóle zdefiniować.

Więc raz na zawsze ustalmy:
O wolności możemy gaworzyć - jako ogranioczonej.

Tę wolność może mi ład społeczny poszerzać, lub zawężać.

Mogę więc przwerotnie powiedzieć, że wbrew berkeleistycznemu założeniu - twardo stoję na nogach.
Czy nie?-:)

Daj sobie nadzieję!:
JOW- Warunkiem demokracji