1 punkt porządku dziennego:
Oświadczenie prezesa Rady Ministrów w sprawie proponowanego składu i programu prac rządu (debata).

Poseł Janusz Korwin-Mikke:
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Sytuacja jest poważna. W kraju ludzie już się nie niepokoją tym, co robi Sejm, ale zaczynają się śmiać z tego, co robi Sejm, z tych kontredansów partyjnych. Potrzebne są zmiany zasadnicze, może raczej zmiany ustaw niż ludzi. Przede wszystkim potrzebna jest nam likwidacja generalnej zasady, że władza wie lepiej niż obywatel, co jest dobre dla obywatela.
Musimy wrócić do sprawdzonego ustawodawstwa europejskiego, sprawdzonego, czyli do ustawodawstwa z czasów, kiedy Europa Zachodnia była na takim poziomie rozwoju gospodarczego, na jakim Polska jest dzisiaj. Potrzebne jest nam więc zdecydowane odejście od socjalizmu, ustroju złodziejstwa, pasożytnictwa i oszustwa, niesprawiedliwości i są to, proszę wielce czcigodnego posła, nie dziesiątki miliardów, setki miliardów rozkradane, tylko dziesiątki bilionów złotych rozkradane w tej chwili.
Chcemy kapitalizmu, czyli ustroju opartego na uczciwości, na sprawiedliwości, na świętym prawie własności. Niestety nie dostaliśmy od kandydatów do rządu jasnej odpowiedzi nawet w sprawie reprywatyzacji i to w sytuacji, kiedy półtora miliona hektarów leży odłogiem.
Jeżeli mówimy o powrocie do sprawdzonych zasad, to nie musimy patrzeć tylko na XIX wiek. Są takie kraje jak Tajwan, Hongkong, gdzie podatek wynosi tak jak wówczas 6% dochodu, a nie tak jak obecnie w Polsce. W Polsce, jak wynika ze sprawozdania rozdanego nam wczoraj, w I kwartale przedsiębiorstwa państwowe płaciły 98% dochodu jako podatki, w II - 99%, a w III - 102% dochodów. Oczywiście tego nie płaciły, to powinny płacić. Tak zwani liberałowie prowadzą tutaj politykę równie księżycową, jak prowadził ją kiedyś Hilary Minc. (Wesołość na sali, oklaski)
Patrzymy jednak nie tylko na Daleki Wschód, ale i na kraje należące do naszej katolickiej cywilizacji, np. Chile, gdzie generał Pinochet w ciągu 2 lat zdążył wznowić budżet, spłacić zadłużenie i Chile stało się najbogatszym krajem Ameryki Łacińskiej. To nieodmiennie budzi nasz entuzjazm. Zwracamy uprzejmie uwagę SLD, że literatura marksistowska wbrew temu, co mówili płatni dziennikarze ­ ci sami, którzy pisali, że w Polsce 60 tysięcy ludzi było zgromadzonych na stadionie we Wrocławiu; ci sami dziennikarze mówili, że było palenie literatury ­ że ta marksistowska literatura była dostępna w każdym kiosku na rogu ulicy, natomiast był zakaz działalności partii socjalistycznej i komunistycznej, bo nie może być wolności dla wrogów wolności. (Wesołość na sali, oklaski)
Domagamy się zmian systemu podatkowego. Jednakże rząd takich zmian nie zapowiedział. Jedyny minister, który nieśmiało bąknął o tym, że można zrezygnować z podatku dochodowego, akurat nie uzyskał większości w komisji. Przypominam, że w USA do pierwszej wojny światowej prawie takiego podatku nie było i USA jakoś całkiem nieźle sobie dawały wtedy radę. Rząd oparty jest na filozofii centrum, czyli na filozofii: jeden krok w lewo, drugi w prawo. (Wesołość na sali) Używanie w tej sytuacji nazwy:˝rząd przełomu˝ jest, pan wybaczy, panie premierze, niestety śmieszne.
Prywatyzacja. Zgadzamy się całkowicie, że obecna prywatyzacja to jest rozkradanie Polski. Jednak lepiej jak mienie zostanie rozkradzione, niż gdy znajduje się w ręku urzędników. Unia Polityki Realnej ma program uczciwej reprywatyzacji. Niestety, nie ma takiej spójnej koncepcji w zapowiedziach rządowych, jest tylko mowa o wstrzymaniu dotychczasowej. Obawiamy się, że na wstrzymaniu się skończy, ponieważ Sejm, Senat i prezydent mają w tej sprawie rozbieżne koncepcje.
Rząd nie ma jasnego programu również w dziedzinach kluczowych, na przykład w oświacie. Nie mówi się o tym, żeby oddać obywatelom ogromne podatki płacone na ten cel, a potem, potem powtarzam, sprywatyzować szkolnictwo. Obawiamy się, że rząd składa się nadal z ludzi gotowych decydować za rodziców, czego i kiedy mają być uczone ich dzieci, pragnących kontynuować komunistyczną politykę niszczenia rodziny polskiej, bo decyzja o tym, czego są uczone dzieci, jest to fundament polskiej budowy rodzin, nie tylko polskiej zresztą.
Rząd nie ma jasnego programu również w drugiej dziedzinie podstawowej, w dziedzinie lecznictwa. Nie mówi się o oddaniu ogromnych pieniędzy płaconych w sposób ukryty na to lecznictwo. Na te dwie dziedziny każdy obywatel płaci miesięcznie około miliona złotych i nie mówi się o tym, żeby oddać te pieniądze i te dwie dziedziny sprywatyzować. Nic na ten temat nie ma, przeciwnie, mówi się raczej o ratowaniu tego systemu, w którym pieniądze trafiają nie do lekarzy, nie do nauczycieli, tylko do urzędników.
Nie mówi się o zniesieniu kamienia węgielnego socjalizmu, jakim jest przymus ubezpieczeń. Znów 43%, a od 1 stycznia de facto więcej, idzie na ten potworny system złodziejstwa i przymusu i powtarzam ­ nic się na ten temat nie mówi. Nie mówi się również o funduszu emerytalnym. Emeryci nadal tracić będą podstawę do swoich roszczeń i nadal będą pobierali głodowe zasiłki zamiast uczciwych, godziwych, jasno określonych emerytur. Nic na ten temat nie ma.
Nie mówi się również o rozwiązaniu kłopotów wojska i policji. Zamiast sprawnej armii zawodowej, złożonej z dobrze płatnych profesjonalistów, chce się nadal utrzymać kosztowną, niechętną do walki, zbiurokratyzowaną i rozdętą armię niewolników zwanych poborowymi. (Wesołość na sali, oklaski) Wojsko i policja są szczególnie potrzebne w obecnej skomplikowanej sytuacji zewnętrznej i wewnętrznej. Niestety, zamiast pieniędzy oferuje się armii głównie kapelanów i obowiązkowe msze święte. Oficerowie i podoficerowie, którzy przez lata w tajemnicy chodzili na msze, którzy przez lata chrzcili swoje dzieci, obecnie odchodzą od Kościoła katolickiego. Natomiast dwulicowcy wzruszają ramionami, chodzą na msze i dają na tacę, zresztą mniej niż płacili jako obowiązkowe składki na PZPR, więc robią to z ulgą. (Wesołość na sali, oklaski) Obawiamy się pogłębienia tej tendencji, obawiamy się strat, jakie poniesie Kościół katolicki. (Wesołość na sali)
Nie usłyszeliśmy jasnej zapowiedzi zmian w ustawie o samorządach, która nie jest ustawą o samorządach, tylko jest ustawą o odebraniu samorządów. Nie usłyszeliśmy zapowiedzi zniesienia zasiłku dla bezrobotnych, czyli kolejnego podatku od uczciwie pracujących, a pomysł robót publicznych uważamy w końcu XX wieku, aczkolwiek jest to wiek niewolnictwa, za szokujący. (Wesołość na sali)
Kluczem gospodarki są sprawy gospodarcze i to jest nasz stosunek do rządu, do spraw gospodarczych. Kiedy zapowiedzi rządu są sprzeczne, patrzymy na osobistości. Niestety większość ludzi, a jest w tym rządzie wiele osób, wielu kompetentnych ministrów, których z chęcią byśmy widzieli na stanowiskach i nasi przedstawiciele głosowali za nimi, to są ludzie opierający się na filozofii centrum, na Komitecie Obywatelskim przy Lechu Wałęsie. Powiedzmy jasno, że był to komitet, którego członkiem miałem zaszczyt być przez ponad rok. Było to grono ludzi naprawdę zacnych, naprawdę uczciwych i ­ powiedzmy to uczciwie ­ kompletnych politycznych nieudaczników. (Wesołość na sali, oklaski) Ludzi, którzy zasłynęli głównie z tego, że był to komitet mianowany przez pana prezydenta Lecha Wałęsę ­ właściwie przez pana Lecha Wałęsę, a nie pana prezydenta ­ który, gdy pan Lech Wałęsa poprosił, żeby się rozwiązał, odmówił rozwiązania się. (Wesołość na sali) I jest to jedyny godny uwagi wyczyn tego komitetu. (Wesołość na sali, oklaski) Komitet ten dotrwał do tego czasu i ten właśnie komitet w tej chwili de facto usiłuje objąć władzę.
Sumując, program rządu jest niejasny, a to co jest w nim jasne, jest socjalistyczne. (Wesołość na sali, oklaski) Od l956 r., powoli i ewolucyjnie, w Polsce cofał się socjalizm. Od dwóch lat stare wraca i socjalizm zaczął powoli narastać pod różnymi nazwami, sądzę, że koledzy liberałowie przestaną klaskać w tym momencie. (Wesołość na sali) Dla nas niestety nie jest to rząd przełomu, tylko jest to rząd ­ na polu gospodarczym, powtarzam, bo to nas interesuje, i na innych polach z obecnym rządem bardzo się zgadzamy ­ jest to rząd niestety kontynuacji.
Dlatego bojąc się kompromitacji tych idei, które podzielamy z członkami tego rządu, boimy się, że te szczytne idee, które podzielamy, po fiasku gospodarczym zostaną uznane przez obywateli za złe. Boimy się kompromitacji tych idei i dlatego z ciężkim sercem, przy ogromnym szacunku dla pana premiera, którego osobiście bardzo szanuję i poważam, którego uważam za najwybitniejszą osobistość, właśnie osobistość w Polsce, Klub Poselski Unii Polityki Realnej zdecydował się głosować przeciwko rządowi. (Oklaski)