Życie na "pograniczu"

Drogi Panie Sławku.

Z tymi co ten rząd tworzyli wtedy łączyło mnie sporo. I nie byłem w nim solo. Ot np. Jan Parys należał do konspiracyjnej Polskiej Partii Niepodległościowej, której byłem prezesem. Koncepcja obsady MON powstawała w czasie moich rozmów z Janem Olszewskim i Parysem, Parys minister, ja wice – mnie nie można było zgłosić na szefa resortu bowiem Wałęsa by mnie nie zaakceptował. W czasie strajków w Gdańsku (maj 1988) ostro go krytykowałem za ustępliwość wobec „czerwonego”. Bliskie kontakty łączyły mnie także jeszcze z czasów opozycyjnych w PRL z Macierewiczem, chociaż byliśmy w różnych "parafiach", on w KOR, ja w KPN.

Ale nie o tym przecież rozmawiamy. Chodzi o sytuację "olania” – jak Pan to obrazowo nazwał.
Może to być efekt dawnych zaszłości. Trzeba pamiętać jaka była nasza przeszłość, moja a także tych, co obecnie mają nadal „nazwiska”. Z Olszewskim i Macierewiczem tworzyliśmy kiedyś Ruch dla Rzeczpospolitej. Włączyłem PPN w skład RdR. Przed wyborami 1993 r. toczyły się nasze rokowania z PC w sprawie utworzenia wspólnej listy. Wtedy byłem zwolennikiem porozumienia z PC. Antoni był przeciwnikiem, a Olszewski chwiejny. Wbrew mojemu stanowisku, a Jarek zaostrzał raczej niż ułatwiał rozmowy, koalicja wyborcza nie powstała. Poszliśmy do wyborów oddzielnie. Prawica razem uzyskała ponad 20% głosów, ale oddzielnie żadne z ugrupowań prawicowych nie weszło do sejmu. Władzę objął SLD.
W czasie sporów po przegranych wyborach Antoni zabrał swój fragment RdR i odszedł. Na Kongresie RdR Olszewski został skrytykowany za efekty jego polityki i przegrał ze mną wybory na przew. RdR. Obraził się. Następnie były dwa RdR-y, mój i Jana i głęboka uraza Olszewskiego do mnie. Do dziś mi zdaje się nie wybaczył, że wygrałem z nim tamte wybory.

Kiedy powstawał AWS jako jeden z jego współtwórców zaproponowałem, aby partie tworzące ruch rozwiązały się. Uważałem, że tylko wtedy uda się w sposób zorganizowany zapanować nad tym pospolitym ruszeniem i coś sensownego w Polsce zrobić. Krzaklewski wątpiąco zapytał, publicznie, czy i ja rozwiążę swoją partię skoro to proponuję innym. Ha słowo się rzekło: Powiedziałem, że dam przykład i rozwiązałem. Nikt więcej niczego podobnego nie zrobił.

Był i inny powód mojego odejścia od partyjnego liderowania. Uważałem, że trzeba pozbywać się tej mnogości partii i partyjek, a RdR był jedną z nich. Irytowały mnie te ciągłe podchody, swary i polityczne kłótnie, ta ciągle łącząca się i dzieląca prawica. Wydawało mi się też, że będzie można bez zaplecza (takiej sitwy partyjnej) pracować dla państwa. Naiwnie zapewne sądziłem, że państwu będą potrzebni ludzie nie tylko zasłużeni w walce o niepodległość, ale także kompetentni. Od dawna wybrałem sobie dziedzinę obronności i zdobywałem w niej kompetencje (w 1995 r. doktorat z nauk wojskowych w specjalności "kierowanie obronnością państwa"). Kiedy więc w rządzie AWS trafiłem do MON to nie budowałem układów politycznych – dlatego zresztą nie zostałem ministrem, tylko zastępcą takich „fachowców” jak Onyszkiewicz (dr matematyki) i Komorowski (mgr historii). Nie narzekałem. Uznałem, że ważniejsza będzie robota w resorcie i zdaje się, że ją wykonywałem z dość dobrym skutkiem. W każdym razie dziś nie muszę się wstydzić za siebie i moich współpracowników mimo tej całej "korupcyjnej afery".

A wracajac jeszcze do dawnych kolegów. Tak naprawdę nie obchodzi mnie czemu mnie oni „olali”. Może mnie po prostu nie lubią. A może uważają mnie za złodzieja i wolą się trzymać z daleka od tej sprawy? Nie pytałem ich. I zapewne nie zapytam.
Z swej strony wyjaśniam, że nigdy nie potrafiłem zabiegać o swoje tzw. dojściami i układami. Jak dotąd to co w życiu osiągnąłem zawdzięczam własnej pracy, wysiłkowi i otwartym działaniom, jak to powiadają transparentnym.

Dziś po prostu chcę, aby mnie w końcu osądził sprawiedliwy i rzetelny sąd RP. Jeżeli i na to też trzeba mieć znajomości, to jesteśmy nawet nie w III RP, ale może w jakimś quasi PRL-u. Mam bogate doświadczenia z tamtym „wymiarem sprawiedliwości”, a dziś czasem czuję się podobnie.

Czy wg Pana powinienem może prosić znajomych, czepiać się klamek w urzędach: Jarka premiera, Ludwika marszałka sejm, Jana doradcę prezydenta, Antka szefa kontrwywiadu wojskowego, aby mnie wreszcie osądzono, czy może, aby sprawę mojej „korupcji” schowali pod sukno i uratowali kumpla znajdującego się w opałach??? Czy to byłby jakiś dowód, że mnie nie "olewają"? Zresztą gdyby chcieli pomóc to bez trudu i bez moich zabiegów by mnie znaleźli i pomogli. Najwyraźniej nie chcą. A więc ma Pan rację, koledzy "olali" mnie.

Mam nadzieję, że im uda się w sprawach państwa mimo obecnych koalicyjnych kłopotów. Jak Pan widzi bez urazy za "olanie" dobrze dawnym kolegom życzę, tylko z racji pro publico bono. Jednak naprawa państwa będzie niemożliwa bez sprawnego wymiaru sprawiedliwości, czyli także sprawiedliwego i procesowo rzetelnego osądzenie oskarżonego Szeremietiewa. Może oni to wiedzą, może?

R. Szeremietiew

Pan Szeremietiew użala się przede wszystkim nad źle działającym systemem praworządności w tzw. IV RP, którego systemu padł ofiarą, a którego jednym z elementów jest sądownictwo w całym swoim wymiarze. Jak ten system działa, to większość obywateli wie, bądź z własnych doświadczeń, bądź z obserwacji. Opisywany przypadek p.Szeremietiewa nie jest szczególnym wyjątkiem zawiłości działań wymiaru sprawiedliwości. Bez wątpienia, opisywana wielokrotnie historia, aktualizowana nowymi zaszłościami, jest trudna do wyjaśnienia, a sama sytuacja, jeszcze trudniejsza do zaakceptowania przez p.Szeremietiewa, jako ofiary całego systemu.
„Nie chcą sądzić”! Nie chcą usunąć podejrzeń. Pan Szeremietiew żyje wprawdzie w dyskomforcie psychicznym, ale jako były, wysokiej rangi urzędnik państwowy, oraz pracownik naukowy, egzystencje ma zapewnioną. Ponadto jest otoczony sympatią, co najmniej na tym forum, wraz z przeświadczeniem o jego niewinności, co łagodzi dyskomfort.
Gdyby żył we Wloszech, zapewne machnąłby ręką na wszystko, wobec mnogości tego typu spraw.
Jest szereg przypadków, w których nie tylko, że „nie chcą sądzić”, ale nawet nie chcą wdrożyć śledztwa ujawniającego przestępców popełnionych zbrodni. Nie chodzi o ofiary gangsterskich porachunków.
Myślę w tym miejscu o zamordowanych aktywnych przeciwnikach komunistycznego reżimu w Polsce, wymieniając takie nazwiska jak, np. Bartoszcze, Pyjas, Chrapek, ks.ks. Niedzielak, Suchowolec, Zych i inni. Niektórzy zginęli w trakcie tzw. transformacji, na przełomie lat 1988/89.
Pan Szeremietiew, dzięki Bogu żyje i może swoją obecnością przypominać o kunktatorstwie i „trudnościach” proceduralnych sądownictwa. Kto przypomni o nieżyjących ofiarach zbrodniczego reżimu? Kto przypomni nie na tym forum, bo to czasem ma miejsce, ale kto przypomni odpowiednim organom prawa i sprawiedliwości o konieczności rzetelnego wyjaśnienia takich przypadków.
Czy aby chodzi o to, nie „ by króliczka złapać, ale gonić go”.
Wspominając odległe czasy pamiętam, że z p.Szeremietewem spotkałem się w Toronto, w grudniu 1988 r. Pierwsze spotkanie miało miejsce w parafialnej salce kościoła katolickiego w płd.-zach. części Toronto, ktoremu to kościołowi „proboszczował” ks.Ewczyński. Sala była wypełniona polonijną publicznością, entuzjastycznie przyjmującą przybyłego właśnie z „nieludzkiej polskiej ziemi”, p.R.Szeremietiewa.
Dla polonijnej społeczności były to czasy nacechowane zarówno entuzjazmem jak i nadzieją wiązaną z przybyłymi gośćmi, a kazde ich wypowiedziane słowo było przyjmowane z prawie ewangelicznym szacunkiem.
W kraju tym czasem władza zachowywała się w sposób jakby niezrównoważony. Jedni ginęli w niewyjaśnionych okolicznościach, lub z nadmiaru pijaństwa, drudzy podróżowali na Zachód. Taki na przykład Wałęsa, przybył w tym czasie do Toronto z „silną grupą” , na spotkanie z polonią, które odbyło się w prestiżowym, zabytkowym „Massey Hall”. Czy w tym czasie dwaj „genialni bracia” adorowali już Wałęsę? Nie wiem, bo z oddalonego miejsca trudno było mi dokładnie zobaczyć tych co na scenie w nieco dalszym planie. Był natomiast B.Geremek jako, że później udzielił wywiadu torontońskiej tv. W tym spotkaniu entuzjazm towarzyszył każdemu słowu wypowiedzianemu przez Wałęsę, niezależnie od sensu tego o czym mówił. Gdyby mówił po chińsku byłoby podobnie, lub jeszcze lepiej.
Wkrótce spotkałem drugi raz p.R.Szeremietiewa, tym razem na Sylwestrowym przyjęciu – już w gronie znacznie mniejszym – w gościnnym domu pp.Grażyny i Zbigniewa Farmusów, wówczas wydawców popularnego polonijnego tygodnika. Nastrój był „szampański” z tańcami i patriotycznymi toastami. Kiedy wybiła północ, poproszono p.Szeremietiewa o wygłoszenie toastu noworocznego. Poza innymi słowami, toast zawierał myśl, że ponieważ Nowy Rok 1989 ma wśród zestawu cyfr, cyfrę „9”, a jest ona podobna do haka, więc w tym Nowym Roku życzy, aby komuniści w Polsce znaleźli się na tym haku. Tak to mniej więcej dowcipnie ujął najważniejszy gość sylwestrowej nocy.
Niestety, na tym symbolicznym haku znalazły się zupełnie inne osoby.

A umarli?
„Ach ci umarli (...)
Niechby ktoś bodaj zawył w
tym milczeniu
W tym białym kręgu pogrzebowym”
(Quasimodo)
Z powazaniem
Wieslaw Kwasniewski

i postawić w formie hipotezy (hipotez), co Pana zdaniem, tak naprawdę kryje się za "sprawą Szeremietiewa".
Za to chyba nie zrobią Panu nowej sprawy.
A tu na forum zneutralizowałby Pan w ten sposób wrażenie, że nie chce o czymś istotnym dla sprawy mówić.
Bo coraz bardziej wyczuwam analogie z aferą FOZZ i sprawą Falzmanna, też zamrażaną przez milczenie "koalicji strachu" złożoną z różnych opcji politycznych.

Tak

Budowa partii, nawet jeżeli ma się jakieś doświadczenie to poważna, ale i trudna sprawa. Proszę sprawdzić jak to idzie Markowi Jurkowi z Prawicą Rp. Zresztą takiej decyzji nie podejmuje się nawet w wyniku tak miłych głosów jak Państwa. Swoją drogą szkoda, że tak się nie da.
R. Szeremietiew

Już jest nas co najmniej dwóch a w internecie roi się od ludzi którzy poparli by coś nowego konkretnego zapoczątkowanego przez człowieka niewątpliwie uczciwego i sprawdzonego w walce o niepodległość.Pana Romualda nie dało się załatwić teczką TW to wymyślono inny sposób.Są do dyspozycji ludzie z byłej KPN i Komitetów Obrony większość na pewno poparła by inicjatywę człowieka tego formatu Jeszcze jest trochę czasu żeby coś zmienić ale ten czas za chwilę się skończy bo już nie będzie co zmieniać ani dla kogo. Panie Leszku Panie Romualdzie stawiam się do dyspozycji.

winien mieć katolik? (bo więcej, niż dwa) ... :-)