Nic nie można było zrozumieć z tego, co przez ostatnie tygodnie działo się wokół konstytucyjnej ochrony życia. Wczoraj ten paranoidalny serial się skończył, ale ostatnia scena też nie wyjaśniła przebiegu akcji. Jeżeli przyjąć zapowiedz poddania się do dymisji przez Marka Jurka za zakończenie pewnej sekwencji zdarzeń to trzeba stwierdzić, że nic jaśniejszym się nie stało. Droga na skróty do zrozumienia przez ujrzenie skutków nic nie daje. Nie pozostaje więc nic innego niż zamiast łatwiejszej redukcji, podjąć dedukcję od początku.

Sama myśl by wrócić do sprawy ochrony życia była oczywistością. Polska przez kilkanaście ostatnich lat zmieniła się. Wiele było ku temu przyczyn. Przez lata Polak był Papieżem, a śmierć Jana Pawła II dodatkowo wyzwoliła pewną świadomość, czy wręcz poczucie obowiązku. Konstrukcja III RP zawaliła się dość dramatycznie w praktyce rządów Leszka Millera. Zresztą od początku była to budowla postawiona na schizofrenicznym fundamencie. Dzieci pokolenia '68 które powoli opuszcza scenę, raczej krytycznie oceniają dokonania swoich rodziców. Nawet ci nastawieni bardziej konformistycznie, którzy chcieliby kontynuować lewicowy nurt, widzą konieczność zasadniczej rewizji założeń.

Przykładem może być środowisko Krytyki Politycznej. Także wejście Polski do EU okazało się nie być aż tak wielkim zagrożeniem. Prowadzona latami przez GW praca wzbudzania cywilizacyjnego szacunku Polaków do tzw. Europy spełzła na niczym. Europa imponuje młodym Polakom tylko finansowo. Kulturowo są jej obojętni, lub wręcz nią gardzą wyśmiewając nonsensowny charakter wielu tamtejszych instytucji. Inaczej niż pokolenie ich rodziców, które przed rokiem 1989 Zachód w pewien sposób czciło.

Powstała więc znakomita sytuacja społeczna do dokonania przełomu. Są takie punkty w historii, które wyraźnie można określić jako moment zmiany całego narodu. Musi tylko nastąpić zbieg dwóch okoliczności. Po pierwsze uwarunkowań, po drugie przywódcy, który będzie umiał je wykorzystać. Wielka indywidualność w epoce bez wydarzeń nie zaistnieje. Najlepszy układ zdarzeń bez odpowiedniego człowieka stanie się tylko niewykorzystaną okazją.

A więc sprzyjające okoliczności obecnie na pewno są. Co z ich realizatorem? Pierwszy szansę miał niewątpliwie Roman Giertych. Wynik LPR w wyborach do PE był sygnałem odwracania trendów w Polsce. Jeszcze na wiosnę 2005 roku po całkowitym już załamaniu lewicy otwarta była kwestia, kto sformatuje polską prawicę i obejmie władzę. Do dziś nie można zrozumieć, o co chodziło wtedy Romanowi Giertychowi. Zamiast stworzyć koncepcję polityczną, która po narzuceniu całemu obozowi wyniosłaby go do władzy, postanowił zająć się eliminowaniem większości liderów swojego ugrupowania i pokłócić się z o. Tadeuszem Rydzykiem. Finalnie jego partia z trudem tylko w ogóle to przetrwała.

Zupełnie inny koncept na polskiej scenie politycznej realizowało środowisko Marka Jurka. Pomysł polegał na tym, by trwać jako konserwatywne skrzydło w ramach PiS. Przez całą kadencję 2001-05 grupa ta praktycznie nie pokazała się wywołując drwiny, że ich konserwatyzm musiał ulec wobec chęci piastowania mandatów. W tej kadencji nadszedł czas działania.

Wraz z obecną porażką i podaniem się do dymisji przez Marka Jurka można raczej odgwizdać porażkę tego przedsięwzięcia politycznego. Co do politycznych kwalifikacji Marka Jurka można było mieć wątpliwości już wcześniej. Przykładowo, gdy Marek Jurek był posłem z Rzeszowa, zdołał sprawami pokierować w ten sposób, że w tym zagłębiu głosów polskiej prawicy stanowisko prezydenta w stolicy województwa zajął człowiek z SLD.

Patrząc na sprawę nieco z boku można powiedzieć, że przegrana w sprawie ochrony życia była równie niebywałym osiągnięciem. Ujmując rzecz nieco cynicznie, prosta linia propagandowa: kto jest przeciw, godzi w pamięć Ojca Świętego Jana Pawła II powinna była wystarczyć. Póki Jan Paweł II w każdym sondażu cieszy się szacunkiem blisko 100 % narodu, nawet SLD nie chce wprost przyznać, że serdecznie chrzani to, czego nauczał Papież Polak. Nie mówiąc już o trudnej sytuacji PO.

Wystarczyło więc by na prawicy ktoś ułożył dobry strategiczny plan załatwienia sprawy, a potem skutecznie taktycznie go wykonał. Gdy dziś znamy cały przebieg rozgrywki i jej rezultat należy zapytać: jaki był ten plan? Doprawdy, trudno pojąć. Jeżeli chodzi o samą rozgrywkę, to już po prostu żałość. Sami uczestnicy chyba już na końcu nie mogli się połapać w tych poprawkach i ekspertyzach. Lewica nawet nie bardzo musiała tu cokolwiek robić. Liderzy prawicy okazali się tak profesjonalni, że sami na sobie wykonali wyrok śmierci i to za pomocą potknięcia się o własne sznurówki.

Mówiąc wprost, trudno oprzeć się wrażeniu, że jakiegokolwiek planu jak zebrać to ponad trzysta głosów - nigdy nie było. Motywem działania Romana Giertycha była jedynie chęć poprawienia wyników swojego ugrupowania w sondażach, na wypadek wcześniejszych wyborów, zaś nagłe zaangażowanie Marka Jurka wynikło z tego, że wielu hierarchom naraził się przy sprawie abpa Stanisława Wielgusa i chciał pokazać, że to jednak on jest pierwszym katolikiem RP.

Wśród samej hierarchii kościelnej zresztą też nie znalazł się nikt, kto widząc chaotyczne działania pożal się Boże prawicy uderzyłby mocno o siebie tymi kanclerskimi głowami i nadał sprawie jakiś konkretny kierunek. Od czasu śmierci kard. Stefana Wyszyńskiego polski kościół niestety dryfuje. Tu także brakuje kogoś, kto miałby dar drugoplanowego myślenia o kierunku cywilizacyjnym, w którym zmierza naród i umiejętność wcielania tego w życie.

Co będzie dalej? W Polsce była znakomita możliwość powołania szerokiego obozu katolickiej prawicy mniej więcej od o. Tadeusza Rydzyka do Romana Kluski, który stałby się reprezentacją i wyrazicielem społecznych nastrojów. Taka formacja mogłaby zapisać się wyraziście na kartach historii Polski, a nawet Europy. Zabrakło jednak przywódcy. Nie udało się i obecnie należy spodziewać się zmiany trendu. Jeżeli tym razem na lewicy znajdzie się osobowość z prawdziwego zdarzenia, mająca strategiczny pomysł i umiejętność taktycznego rozgrywania, Polska zapewne wkroczy na drogę podobną, po jakiej od kilku lat kroczy Hiszpania.

Ludwik Skurzak
www.konserwatyzm.pl
inne teksty autora...