Prawica.net

Amerykańska organizacja proaborcyjna Center for Reproductive Rights (CRR) wyszkoliła w Polsce 15 prawników, którzy będą pomagać w liberalizacji polskiej ustawy. Dobrze opłacani prawnicy już pomogli ośmieszyć ciemną Polskę i przetrzepać kieszenie polskim podatnikom. Udział profesjonalistów litygacyjnych to tylko jeden z powodów, dlaczego polskie władze i nie tylko one przegrały w sprawie p. Tysiąc.

Sprawa ta komentowana była szeroko jako wygrana powódki. Niemożliwością jest jednak, aby bezrobotna młoda matka, samotnie wychowująca troje dzieci z zasiłkiem 560 zł. miesięcznie, która twierdzi, że nie rozumie orzeczeń polskiego sądu, nie może ich przeczytać, a do tego bierze leki antydepresyjne mogła sobie sama poradzić z biurokratyczną machiną. Nawet z uwagi na wysokość uzyskanego odszkodowania nie można uznać, że jest to jej jakaś życiowa wygrana.

Nieszczęsna kobieta posłużyła do osiągnięcia ideologicznego celu aborcji na żądanie, pretendując do polskiej Normy McCorvey, która sama nie dokonując aborcji całkowicie zmieniła prawo aborcyjne w USA. W drodze p. Tysiąc po szpitalach w celu zbierania dowodów obciążających Polskę asystowała "Federacja na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny” - Federa (jeśli opisywany w Biuletynie organizacji, jesień 2000, “Przypadek pani T." jest opisem historii p. Tysiąc).

Chwała za wygraną należy się więc jej i wielu organizacjom proaborcyjnym. Na pierwszym miejscu polskim prawniczkom powódki: Monice Gąsiorowskiej i Annie Wilkowskiej-Landowskiej, które wspólnie z pomocą prawną z Londynu (A. Coomber and V. Vandova) z Interights (the International Centre for the Legal Protection of Human Rights) zarobiły na sprawie łącznie 14 tys. euro (rachunki opiewały na prawie 22 tys. euro).

W sprawę zaangażowana była także bezpośrednio amerykańska organizacja Center for Reproductive Rights i Helsińska Fundacja Praw Człowieka. Federa publicznie przyznała, iż pomagała „poszkodowanej”, jednak nigdzie nie mogłam przeczytać o tym dokładniej. Być może przeznaczyła jakieś pieniądze na pomoc dla dzieci, a może zakupiła antykoncepcję dla p. Tysiąc.

Pozostaje tylko żałować, że nie stanęła na wysokości działania i nie załatwiła p. Tysiąc aborcji w prywatnej klinice, preferując wystawienie jej na chodzenie po szpitalach publicznych i zbieranie papierków do procesu. Federa twierdzi w swoich raportach, że większość polskich aborcji ma miejsce w prywatnych klinikach, że zna rozmiar tzw. podziemia aborcyjnego, podaje także ceny za aborcję (2 tys. złotych, albo 400 - 800 dol.).

Uważa także, że ci sami lekarze pracujący w publicznych szpitalach są w stanie wykonać aborcję w prywatnej klinice. Dlaczego więc nie potrafiła jej załatwić dla p. Tysiąc? Bo chciała mieć proces. Z drugiej strony, jeśli Federa rzeczywiście zna dobrze organizację nielegalnego podziemia aborcyjnego, to powinna to zgłosić w polskiej prokuraturze, a nie chwalić się tym w Strasburgu.

O działalności Federy można dowiedzieć się najwięcej nie na stronach samej organizacji, ale na stronach wspólników, czyli proaborcyjcyjnych organizacji amerykańskich, którym o „krytycznej sytuacji” polskich kobiet pieczołowicie donosi. Czytanie tych raportów o Polsce w języku ang. jest kopalnią wiedzy o działaniach samej Federy, a także sytuacji prawa RP w zestawieniu z umowami międzynarodowymi. Dowiadujemy się tam, że przez lata działalności Federa wyrosła ze śmiesznej grupy kobiet, które nic nie widziały o procesie legislacyjnymi i rządowej biurokracji do sprytnej organizacji.

Za jej model służy obracający miliardami aborcyjny koncern Planned Parenthood (International Planned Parenthood Federation współpracuje w Polsce z Towarzystwami Rozwoju Rodziny należącymi do Federy), której prezeska zarabia prawie pół miliona dol. rocznie. Federa słusznie przyssała się do amerykańskiego podatnika, który finansuje proaborcyjnych wspólników (w tym ONZ). Przetłumaczyła im odpowiednie ustawy, w międzyczasie dzięki swoim ludziom w parlamencie nauczyła się więcej o polskim prawie i znalazła do pomocy 15 dziennikarzy w radio, TV i prasie.

Tak oto w 2006 i 2007 r. pojawili się w Polsce prawnicy z USA (z Center for Reproductive Rights) oferujący szkolenia (prawdopodobnie darmowe) polskim prawnikom chcącym dobrze zarobić na aborcji.

Fakt, że prawnicy z zagranicy uczą polskich zaskarżać Polskę pokazuje, że sedno tkwi w prawie międzynarodowym. Z orzeczenia Trybunału wynika, iż Polska złamała Europejską Konwencję Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. 5 osobowy Trybunał (z wyjątkiem zacnego i mądrego sędziego Javiera Borrego Borrego, który zupełnie nie zgadzał się z końcowym orzeczeniem) sugeruje nam zmianę polskiej ustawy, mianowicie wprowadzenie legislacji wyszczególniającej warunki regulujące dostęp do legalnej aborcji.

Trybunał wie, że aborcja jest już w Polsce legalna w przypadku potencjalnego zagrożenia zdrowia matki (nie tylko życia). I uważa, że to zagrożenie nie musi się zmaterializować - same jego istnienie jest wystarczające, a właściwie wystarczy rozsądne poczucie kobiety w ciąży potwierdzone przez 2 lekarzy- specjalistów. Nie ma definicji specjalisty, ani co takie ryzyko może stanowić.

Zapewne Trybunałowi wystarczyłoby poczucie zagrożenia zdrowia psychicznego (a może i nawet psychicznego komfortu). Mamy więc sprytnie wprowadzoną aborcję na żądanie. Pytanie pozostaje teraz takie: dlaczego mamy zmieniać polskie prawo, a nie zignorować Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności?

Trybunał, europejskie ciało, chciało dać Polsce prztyczka w nosa i dał. Orzeczenie Trybunału bazujące na pogwałceniu prawa do ochrony życia prywatnego (art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności) p. Tysiąc otworzy furtkę do podobnych procesów, jednak sprawa aborcji będzie atakowana ciągle i to na wszelkie możliwe sposoby: nie tylko od strony prawa do prywatności, ale prawa człowieka, praw pacjenta i praw kobiet.

Średnio co 2 lata Komitet Praw Człowieka ONZ i Komitet Praw Społecznych, Gospodarczych i Kulturalnych ONZ wypomina Polsce ograniczenia dotyczące praw reprodukcyjnych, m.in. restrykcyjne prawo dotyczące przerywania ciąży, ograniczony dostęp do antykoncepcji oraz brak edukacji seksualnej. W raporcie CCR wytyka się łamanie prawa kobiet pacjentek. Podobne sugestie mają International Center for Research on Woman i EU Network of Independent Experts on Fundamental Rights.

Niepokojące jest dla nich, że personel medyczny nie otrzymuje szkoleń wyczulających na prawa człowieka. Władze nie subsydiują wszystkich rodzajów antykoncepcji i uznają sterylizację za nielegalną. Problemem ma być także karalności aborcji i utrudnianie lub niemożności uzyskania refundacji za aborcji w klinikach prywatnych (lub dokonanych w UE), brak ustawy o równym statusie i stereotypowe płciowo podręczniki szkolne.

Podoba się za to fakt, że Polsce nie ma podobno specyficznego prawa, które zakazywałoby reklamy aborcji. Wszystko to między innymi nie dlatego, że polskie prawo jest złe, ale że podpisaliśmy trefne dokumenty międzynarodowe.

Dziś mamy kłopot przez Europejską Konwencję Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Jutro wyniknie on z Konwencji o eliminacji wszystkich form dyskryminacji wobec kobiet (1980) oraz Platformy Działania (dokument końcowy IV Światowej Konferencji w sprawach Kobiet z 1995. Podobnie może być przez podpisanie Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (1977) i Międzynarodowego Pakt Praw Cywilnych, Ekonomicznych i Kulturalnych. Czy naprawdę musimy się przejmować zaleceniami ONZ (Komitetu Praw Człowieka i WHO) i UE?

Wygląda na to, że polskie władze nie zdecydują się na apelację decyzji Trybunału, o czym świadczy wypowiedz min. Religi. Nie przekonała ich widocznie opinia sędziego Barrego i wskazanie orzeczenia w sprawie D. v. Ireland. Przyjęcie tego wyroku oznacza, że aborcyjnych prawników i odszkodowanie dla p. Tysiąc zapłaci polski podatnik. Warto także wspomnieć, iż rząd polski sugerował p. Tysiąc zaskarżenie poszczególnych lekarzy i obiecywał duże szanse na wygraną w procesie cywilnym lub karnym

(The Government further asserted that the Polish legal system provided for legal avenues which made it possible to establish liability on the part of doctors for any damage caused by medical malpractice, either by way of criminal proceedings or by civil compensation claims. In the applicant's case, a compensation claim would have offered good prospects of success.).

Sam wyrok i zachowanie władz stanowią policzek dla polskiego środowiska lekarskiego. Z drugiej strony można zapytać, czy przegrani nie zasłużyli sobie trochę na taki obrót sprawy. Polskie władze podpisują traktaty bez opamiętania. W protokole ze sprawy trudno szukać szczególnego zaangażowania organizacji pro- life czy środowiska lekarskiego. Czy trochę nie zawiedli się na sobie po ogłoszeniu wyroku Trybunału? W Biuletynie Federy opisującym sprawę pani T. czytamy:

„Uwaga: Pani T. działała w jednej z fundacji ochrony życia poczętego. Na tej podstawie wie, iż pomoc podobnych organizacji ogranicza się do wsparcia w czasie trwania ciąży, natomiast po porodzie kobieta jest pozostawiana samej sobie.”

Czy p. Tysiąc rzeczywiście zawiodła na obrońcach życia? Jedno jest pewne, jej decyzja może zniszczyć życie jej i jej dzieciom. Do kogo wtedy się uda?

Natalia Dueholm
inne publikacje autorki...