Prawica.net

Admin: Proszę bez wulgaryzmów

1) Jest to niewielki fragment zbioru dokumentów
2) Jest to fragment wybrany tak, by nie było tam dokumentów sporządzonych własnoręcznie przez ks.Wielgusa. Jedyny taki dokument to "plan pracy naukowej podczas pobytu za granicą" - z całą pewnością nie sporządzony na użytek SB ani SW, gdyż zawiera wyłącznie treści organizacyjno-naukowe i podpisany jest własnym imieniem i nazwiskiem ks.Wielgusa
3) Ks.Wielgus był z całą pewnością agentem SB i Służby Wywiadowczej PRL
4) Ks.Wielgus nie ukrywał, że gra w tym swoją grę: w zamian za zgodę na wyjazdy i popieranie przy różnych okazjach zgadza się, jako "niezależny partner" przynosić informacje. Całkiem możliwe, że chciał działać przeciwko lewicowym, a finansowanym z zagranicy, organizacjom. Mogłoby to tłumaczyć stanowisko JŚw. Benedykta XVI
5) Informacje, o których mowa na załączonych kilkudziesięciu kartach, trudno nazwać specjalnie szkodliwymi dla kogokolwiek. Są to nagrania kazań i przemówień dostojników kościelnych, oficjalne dokumenty i informacje prywatne - oczywiście ułatwiające SB i SW pracę. Z niektórych zadań ks.Wielgus się wykręcał - najprawdopodobniej po prostu Mu się nie chciało tym zajmować. Może też obawiał się demaskacji - np. w przypadku ośrodka nacjonalistów ukraińskich w Monachium, gdzie zdemaskowanie mogło oznaczać nawet śmierć. .
6) Jedyna praca rzeczywiście paskudna, to typowanie i rozpracowywanie księży-kandydatów do współpracy z SB. Należy jednak sądzić, że gdyby znać pełne teczki ks.Wielgusa, znalazłyby się inne, też paskudne.
7) Ks.Wielgus podkreślał, że nie jest agentem opłacanym przez SB ani SW. Otrzymywał jednak "cenne upominki", miał "pokrywane koszty" - i "załatwione przez SB" mieszkanie własnościowe.

Od siebie dodam, że były odpowiednie zapisy EPISKOPATU zakazujące współpracy z SB, również artykuły Kodeksu Kanonicznego.

I to, że biskup Wielgus działał na zamówienie POLITYCZNE innych hierarchów oraz KłAMAŁ..

Koniec, kropka... jego obrona jest obroną chybioną i prowadzona przez ideowego publicystę prawicy - trochę śmieszna...

--------
Azrael - po stronie prawdy
http://azraelk.wordpress.com

To jest dla Pana najważniejsza konkluzja i wiodąca refleksja z tego, czego doświadczyliśmy (pisząc "nam" mam na myśli członków Kościóła Polskiego) w ostatnich dniach ?!
Polityczny smecz ?
Kalkulacja zysków i strat w polit planie ?

To znaczy, że jest gorzej niż sądziłam :(

Panie Adamie a czy nie uważa Pan, że gdyby teczka Apb Wielgusa nie została ujawniona to agenci rosyjscy ( bo zapewne jego teczka w Moskwie się znajduje) mogliby w jakiś sposób szantazować Metropolitę? A jak Pan odnosi się do łamania przez współpracownika SB wewnętrznych rozporządzeń Episkopatu i nawet Prawa Kanonicznego? Pierwszy raz pozwole sobie się nie zgodzić z Panskimi tezami. Bardzo mi natomiast podobał się blog Pana Korwina- Mikke, który napisał : "Ostatnia sprawa: poparłbym bez wahania wywód ks.Prymasa, gdyby bronił On ks.Arcybiskupa przed osądem L**u. Jednak tu było odwrotnie: ks.Wielgus był poparty przez, jak zwykle głupią, Większość - a oskarżony nie przez jakieś "świstki", tylko dokumenty nie budzące żadnych wątpliwości u nikogo, kto je przejrzał". http://korwin-mikke.blog.onet...

www.lukaszadamski.pl

Już kilka miesiecy temu, chyba w "Rzeczpospolitej" pojawiły się sugestie, że arcybiskup Wielgus może być umoczony.
Wtedy trzeba to było sprawdzić i powstrzymać go przed pchaniem się do Warszawy. Ci co tego nie zrobili są odpowiedzialni za cały kłopot. Konserwatywny biskup stracił diecezję, autorytet hierarchii ucierpiał. A arcybiskup, widzac jego mało odważną postawę, narobiłby wielu szkód szantażowawany, dopóki sprawa nie wyszłaby na jaw. A wtedy dopiero moderniści by szaleli.

Nie bardzo znajduję odpowiednie słowa którymi mógłbym odnieść się w jakiś sposób do artykułu, bo po nim widać że pan Wielomski ? albo nic nie rozumie, albo wie coś więcej niż wszyscy ale tą wiedzą nie chce się podzielić, albo jest? nazwijmy to ?niewydolny umysłowo? by ogarnąć całą sytuację, lub po prostu niepostrzeżenie postmodernizm we wszelkich kategoriach, a zwłaszcza w moralnej, wdarł się w jego umysł i pewnie nieprędko z niego wyjdzie. Są do dziś ludzie, którzy uważają, że ziemia jest płaska, a ze swej ignorancji robią cnotę.

Przepraszam za odniesienia personalne, staram się tego nigdy nie robić, ale teraz nie mogę inaczej.

I jeszcze ten paskudny fragment o obronie ?swoich??

Piotr K. z Opoczna

PRAWICA RP - http://prawica.net/node/5704

Kolejny "pożyteczny idiota"?...

Może Panu nie przeszkadzałby delator na stanowisku Metropolity ale mi tak...
Zdębiałem jak usłyszałem fragmenty homilii podczas niedoszłego Ingresu ...
Co to sie porobiło... Glemp- bezczelnie stanął po stronie delatora .. Razem z nim- dzielny antylustrator Tadzio Rydzyk, i Postkkomuna...
To co robi Glemp- woła o pomste do nieba...
Chronienie- ZA WSZELKA CENĘ kapusia- niezłomna obrona dranii- to nie przystoi...
Mogę zrozumieć STRACH hierarchów- SB miała wierchuszkę Hierarchii- bardzo dobrze trzymaną pod kontrolą.. Wielgus nie jest jedynym delatorem SB spośród purpuratów...
Tylko czy nie zapłaca zbyt wysokiej ceny za ochronę swych kolesi?
Wymyślanie -ku obronie donosicieli- przedziwnych teorii- robienie z czarnego- białego i na odwyrtkę.. Jak to ma się do mowy Chrystusa- "niech mowa wasza będzie- TAK,TAK- NIE,NIE- a co więcej od złego pochodzi... " i " Poznacie Prawdę, a Prawda Was wyzwoli.."
Przypomina się napomnienie z Pisma-" Bacz bys z mądrości swej nie zgłupiał"...
Niestety ale Biskupi chyba zapomnieli co w Piśmie stoi...
Szkoda...
http://galeria-mysli.blog.one...

Zawsze myslalem,ze my prawicowcy roznych odcieni reprezentujemy te najlepsze wartosci,ktore wydal geniusz cywilizacji europejskiej-na fundamencie hellenskim i chrzescijanskim-miedzy innymi podkrslanie znaczenia dla prawdy i prawdomownosci oraz obrzydzenie klamstwem.
Otoz okazuje sie,ze nie...
Tacy sami,jak postbolszewicka swol-cz?
No,coz widze teraz jaka jest nic wspolna sojuszu endecja-Samoobrona-GW-Trybuna z gwiazdorami Giertychem i Kaliszem.

PS .do postu...
25.08.2006 - Memoriał Episkopatu Polski w sprawie współpracy niektórych duchownych z organami bezpieczeństwa w Polsce w latach 1944-1989
zasady ogólne

Pragniemy przypomnieć, że świadoma i dobrowolna współpraca z wrogami Kościoła i religii jest grzechem. To stwierdzenie pociąga za sobą wszystkie konsekwencje, dotyczące zarówno stopnia zła zawartego w takiej współpracy, jak i sposobu wyjścia z niej. Trzeba jeszcze dodać, że zawsze jest to grzech publiczny.

Podpisali: Biskupi diecezjalni

Jasna Góra 25 sierpnia 2006 r.

JAKIEŚ PYTANIA?

http://galeria-mysli.blog.one...

jest to możliwe, ale nie konieczne. Chyba, że Pan Adam chce tym wnioskiem (i całym tekstem) przekazać tajną informację, że wśród zwolenników kościoła tradycyjnego są sami byli TW.

Nie przestaje Pan szokować, ale podkreślę - Szok!

ps. aby nie uciekał Pan w przyszłości w ozdobniki.
Nie istniało coś takiego, jak wywiad PRL za granicą.
Departament I MSW był regularną komórką SB.
Poza tym, proszę nie umniejszać "dokonań" Abpa Wilgusa.
Współpracował on także z Dept IV, zależynym od - j.w.

nie ma zadnej potrzeby rozliczenia PRL. Pozwolmy nomenklaturze przejac panstwo i za jakies 30 jat bedziemy mieli spokojne panstwo bez tradycji, ktore jako wzorowy czlonek wspolnoty europejskiej nie bedzie sprawialo nikomu klopotu. Slabsi wymra lub sie wymorduja, bogatsi okopia sie w ekskluzywnych dzielnicach, patrolowanych przez prywatna policje. Pamietajac o tym ze rodzina Kenedy w USA zrobila majatek na prohibicji, mozna wniskowac, ze wnuki Ala Capone rowniz mialyby szanse na wysokie stanowisko, gdyby sie Eliot Ness nie uparl.
To co proponuje Pan Wielomski ma sens i jest sprawdzona formuja na calym Swiecie. Jest tylko jeden problem. Sowieci nie wybili wszyskich patriotow, a ci chowali swoje dzieci w swiecie prawdziwych zasad. W tym swiecie slowa znacza to co mialy znaczyc. A wiec prawda jest prawda, patriotyzm - patriotyzmam, klamstwo-klamstwem, a zdrada-zdrada. Respektowanie zasad i prawidlowe rozunienie znaczenia slow niezwykle utrudnia zycie. Daje jednak na koniec satysfakcje, jakiej rozumiejacy inaczej nigdy nie zaznaja.
Na szczescie Papiez rozumie to doskonale i nie musimy naginac naszych zasad idac do kosciola w niedziele.

Marcin Bienkowski
floorplans2004@yahoo.com.au

Pan już drwisz czy jeszcze żartujesz?

Uchwycił się pan argumentu, że był on tylko ot tylko wywiadowcą w zagranicy. Argument tenże jest na podwój chybiony. Zapomina pan bowiem o wzmiankach o działalności jak najbardziej lokalnej. Zapomina pan też na czyją RZECZ on tą działalność prowadził. Prowadził ją bowiem na rzecz umacniania nie jakiejś Rzeczy Pospolitej tylko bękarta politycznego Sowietów czyli PRL. O nurcie działalności o charakterze jak najbardziej "lokalnym" nie wspominając. Więc nim pan będzie dalej truł o osłabieniu prawego skrzydła kościoła, pozwolisz waćmość iż będę jednak podtrzymywał postawę nieco fundamentalistyczną: TAKIEGO POKROJU ludzie nie zasługują na GODNOŚCI. Mój fundamentalizm jest tu również (o dziwo) w 100% najwyraźniej zgodny z postawą stolicy apostolskiej.

To nieistotnym jest, czy odbędzie się z pomocą kościoła nagatywistycznego, czy progesywistycznego, czy dnia ósmego, czy dziewiątego.
Ważne, żeby to był kościół "piotrowy".

Nie jest też istotne, czy (prywatnie, "cywilnie") kapłan będzie byłym UBekiem, czy SB-kiem, czy czynnym komunistą.
(mój proboszcz, u którego sie spowiadam, był TW i donosił na ks/Jankowskiego)(jest to dla mnie ziemski dyskomfort, nic wiecej)
Dla zbawienia jest istotne, czy ma ważne święcenia i czy, w sprawiach posługi, postępuje zgodnie z doktryną KK.
Czy udziela ważnych sakramentów i rozgrzeszenia.

Natomiast wszystko to ma znaczenie , o ile przekłada się na jakość naszej wiary.
To z kolei wynika w duzym stopniu z tego, czy pasterz wierzy w Boga i żyje w prawdzie.

Jesli Pasterz demonstruje, że wyżej ceni ziemskie wartości i zaszczyty, niz zbawienie, to jest postrzegany, jako koniunkturalny gracz polityczny robiacy własną, ziemską karierę.

Kosciół jest postrzegany wówczas, jako cyniczna organizacja polityczna.

To wszystko podważa jakość naszej wiary.
To obniża też autorytet KK.
To wprowadza w wiernych relatywistyczne zwatpienie.
Inspiruje nas, wręcz zmusza, do szukania prawdy na "własną ręke". To droga niezwykle trudna dla wiernego.
To dezintegruje kosciół.

Jest więc efektem odwrotnym, od uznanego za pożądany przez pana Wielomskiego.

Jęsli owoce są odwrotne od zamierzonych i głoszonych, to głoszący te poglady nie reprezentuje wiernych, ani kościoła. Ani im nie sprzyja.

Nie będę wyrokował, czy wierzy w Boga, bo to Jego sprawa, a nie moja.

Ale bez cienia wątpliwości mogę powiedziec, ze traktuje kosciół instrumentalnie dla jakich celów innych, niz zbawienie wiernych.

To, mówiąc inaczej, czyni KK organizacją świecką, realizującą jakies cele społeczne, może polityczne.
Bóg jest w takim kosciele bytem umownym, jak dowolna inna świecka ideologia.

Może sobie pan Wielomski "chodzić do takiego kościoła".
Moze też sobie "chodzić na spacer".

Jego dobre prawo.

A moze kosciół zlikwidować?
Jako niepraktyczny, bo nie podlegajacy "prawom" "politologii"?

Zlikwidować opodatkowanie indywidualnej (jednoosobowej) działalności gospodarczej!

pana Wielomskiego ponieważ jego tekst należy traktować jako pisany z pozycji politycznych. Jego krytykanci na tym forum nie potrafią przekroczyć pewnego kąta patrzenia czy perspektywy ponieważ są dyletantami politycznymi. Patrzą na sprawę z perspektywy wersalki stojącej przed telewizorem i komentują słowa i obraz ze szklanego pudełka nie ponosząc żadnego ryzyka za słowa o czynach nie wspominając, no bo jakie czyny można podejmować na kozetce.

Kościół uczestniczy w polityce, czy chce tego czy nie. Podobnie nie mają na to wpływu komentatorzy z Prawica.net. Wczoraj w audycji "Warto rozmawiać" pan. Stanisław Michalkiewicz próbował ten aspekt sprawy wprowadzić do dyskusji ale został natychmiast zakrzyczany przez senatora Gowina, który jako żywo nigdy nie należał do zbyt ortodoksyjnych zwolenników lustracji. Bój o Warszawę jako łup polityczny będzie się toczył na wszystkich płaszczyznach pomiędzy stronami skonfliktowanymi. W tym względzie nie ma już prostego podziału na katolików i komunistów a bardziej przypomina on bardziej subtelne podziały w łonie tych którzy pokonali komunistów ale żyją w swiecie gdzie rywalizacja przebiega już tylko o zachowanie pewnych reliktów i tymi, dla których postęp w dziedzinie moralności jest tyle samo wart co w dziedzinie elektroniki.

Kto dzisiaj Kościołowi bardziej szkodzi? Komuniści czy postępowcy w osobach np. ks. Bartosia?

Zbawienie zależy bardziej od własnego postępowania niż abp. Wielgusa. Każdy przed Bogiem będzie odpowiadał za swoje czyny.

Kłapanie dziobem bez zastanowienia czy klepanie w klawiaturę po próznicy nic nie kosztuje i nie ma żadnej konsekwencji ale postawienie na stanowisku takiego a nie innego człowieka rodzi konsekwencje w polityce.

Nie wiemy czy abp Wielgus bardziej byłby człowiekiem ojców konfidencjałów; to z mojego punktu widzenia byłoby źle ale jeśli, jak mniema pan Wielomski, byłby sojusznikiem środowiska koserwatywnego i w opozycji do nowych władz Warszawy to szkoda go bo nie wiadomo kto zastąpi kard. Glempa.
mgt-22

Ostatnio często zgadzałem się z p. Wielomskim w róznych sprawach, które poruszał w swoich tekstach (m.in. jeżeli chodzi o hipokryzję i nieróbstwo Kaczyńskich, ich sojusz z postkomunistami itd.). Ale dziś czytam i nie wierzę własnym oczom. Bo oto p. wielomski jest gotowy uznać agenta swoim arcybiskupem, tylko dlatego, że ten agent ma konserwatywne poglądy, które akurat pasują p. Wielomskiemu.

Co więcej, Ci uczciwi ludzie, księża (Zalewski-Isakowicz, Gocłowski), publicyści (Sakowicz, Terlikowaski), gazety sa okreslane przez niego pogardliwie "ponoć" prawicowymi.

To ja już wolę uczciwą "ponoć prawicę" niż "prawdziwą" prawicę popierajacą agentów SB i broniących swoich racji parasolkami, laskami i wyzwiskami.

A Kaczyńscy za swoje ostatnie działania mają u mnie ogromnego plusa.

że w 1978 roku SB chciało wpłynąć na wybór następcy prymasa Wyszyńskiego po jego przewidywanej śmierci. Czyżby dlatego że bardzo ich zajmował problem zbawienia współwyznawców prymasa?
mgt-22

czynienia z odtworzeniem w pełnej krasie konfliktu z okresu II Rzeczypospolitej: konfliktu pomiędzy "proanglosaskim" piłsudczykowskim obozem sanacji (obecnie PiS), a "prorosyjskim" obozem Narodowej Demokracji (obecnie RM i okolice; siostra abp Wielgusa była w NSZ!).

Innymi słowy nie mamy tu do czynienia ze sporem Prawdziwi Patrioci contra Ubekistan, lecz z "odwiecznym" sporem w łonie prawicy (o ile Sanację i PiS można traktować jako prawicę).

Co nie zmienia faktu, że postkomuniści i Ubekistan z tego sporu - podważającego z jednej strony zaufanie do hierarchi KK w społeczeństwie, a z drugiej strony mogącego wzbudzić nieufność katolików wobec intencji obozu rządowego - odniosą zapewne korzyści.

Nominacja dla abp Wielgusa. A dajmy na to, że była to akcja środowisk przeciwnych lustracji. Byłby, prawie był, prawdziwy majstersztyk, doprowadza się wysunięcia kandydatury abp Wielgua, który jest człowiekiem o poglądach konserwatywnych, więc powinien przejść w środowisku prawicowym. On (abp Wielgus) wie o swojej przeszłości i pewne osoby, którym zależy na tym, żeby został wybrany też wiedzą. My nie.

Teraz mamy dwie możliwości. Sprawa współpracy w ogóle nie wychodzi. Druga, sprawa wychodzi, ale nie wiadomo, jakie dokumenty się zachowały, więc i tu można próbować ugrać, że: sfałszowane, niewiargodne; że to była akcja wywiadowcza a kontrwywiadowcza; że nikomu nie szkodził, że w ogóle nic nie robił. Że za późno wypłyną. W międzyczasie próby dezinformacji papieża, zakłócanie informacji przesyłanych do Stolicy Apostolskiej. Robienie szumów. Skutecznie. Papież nie ma pełnej wiedzy - pojawiają się przecieki - jednak podtrzymuje swoją decyzję.

Mimo wszystko dochodzi do objęcia urzędu, ale jeszcze jest ingres. I teraz osoby o poglądach zbliżonych do abp Wielgusa mają problem. Kto przyjacielem: abp czy prawda, prawda czy abp. Każdy wybór ma swoje konsekwencje i oto właśnie chodziło promotorom owej kandydatury. Nie mają nic do stracenia, a wiele do zyskania.

I tak: zrezygnować z zasad i poprzeć ten wybór, gdyż w kontekście pragmatycznym jest on optymalnym wyborem dla skrzydła zachowawczego i nie jest skażony modernizmem? W ten sposób można zapomnieć o lustracji w ogóle, nie tylko w Kościele. Po takim zachowaniu nie trudno będzie wątpić w autentyczność postaw osób, które będą chciały przeciąć wrzód przeszłości. Druga, znacznie bardziej realna możliwość, promotorzy wpływają na postawy metropolity, doradzają mu ( niechby był tą osobą, która będzie chciała łączyć i mocą swojego Autorytetu nalegać na wiernych, żeby zapomnieli o historii i tych mało ważnych papierach z ubeckich archiwów). On wie, że są papiery, a oni w każdej chwili mogą go skompromitować, a po objęciu takiego urzędu będzie znacznie trudniej zrezygnować, niż ? choćby ? na ingresie. Poza tym Papież o niczym nie wie.

Druga możliwość, trzymamy się zasad i nie wspieramy duchownego. Być może tracimy człowieka, który ma poglądy bliskie naszym ? ale czy na pewno? czy z czasem by ich nie stracił ? ale zachowujemy się zgodnie z naszym systemem wartości i mamy pewność, że w przypadku tej osoby nie będzie juz manipulacji. I czekamy na następną decyzję B XVI

To nie jest polemika z powyższym tekstem. A moja autorska wersja ze Spisków dziejów :)

Wojciech
-------------
"Bóg, dając nam życie, obdarował nas jednocześnie wolnością"

A przez to niezwykle cenny materiał poglądowy. Wreszcie gołym okiem widzimy, że dla dobrego katolika, w dodatku patrioty, któremu nieobce są takie wartości, jak wiarygodność i racja stanu, właściwą perspektywę wyznacza polityka (czy nawet - jak zauważyli przedmówcy - politologia). Adam Wielomski dołączył do grona skrzywdzonych przez Benedykta XVI. Trzeba przyznać, że tak jaskrawy przykał cynizmu w traktowaniu wiary i Kościoła, robi kolosalne wrażenie.
Ukłony dla Kalego..!

możliwość - trudno oczywiście ocenić prawdopodobieństwo - tego, że Stanisław Wielgus rozpoczął współpracę z SB bez większych oporów. W prasie okres rozpoczęcia współpracy został określony jako "koniec lat 60-tych". A może to były lata 1967-68 czyli m.in. okres gwałtownej zmiany kierunku polityki w krajach komunistycznych będących skutkiem wojny sześciodniowej na Bliskim Wschodzie, której konsekwencją była antysyjonistyczna czystka w aparacie władzy komunistycznej? A może Wielgus, który wywodzi się chyba z rodziny o tradycjach endeckich (sistra w NSZ), doszedł w miarę samodzielnie do wniosku, że taki antysyjonistyczny kierunek polityki państwa mu bardzo odpowiada i zasługuje na wsparcie (niechęć wobec żydów była w końcu ważnym elementem tradycji endeckiej)? Być może abp Wielgus wcale nie zmienił swoich poglądów przez te kilkadziesiąt lat? Zmienił się jedynie kierunek polityki polskiego rządu?
Obecne poparcie Wielgusa ze stront RM to w końcu efekt głoszony przez niego ostatnio poglądów, które pewnie są jakoś tam bliskie poglądom tego środowiska.

Ja nie mówię, że to była - jeśli była - słuszna postawa. Zapewne nawet był to błąd, bo w obliczu komunizmu wszystkie siły nie-komunistyczne powinny były być zjednoczone. Co więcej pewnie SB traktowało sprawę czysto instrumentalnie: dla zwerbowania współpracownika można stosować argumenty, w które niekoniecznie się samemu wierzy.

Albo jeszcze inne ujęcie: być może współczesne "tradycjonalistyczne" poglądy abp Wielgusa to tylko racjonalizacja błędu młodości?

Środowiska poststalinowskie tworzące Gazetę Wyborczą i okolice racjonalizują do dziś swoją współpracę z komunistami wyolbrzymiając domniemany polski antysemityzm i uznając go za niebezpieczeństwo tak straszliwe, że w walce z nim można było czy nawet należało sprzymierzyć się nawet z samym diabłem (z sowieckimi komunizmem).

Analogicznie być może część środowiska RM obecnie racjonalizuje swą dawną zdradę (w różnych PAX-ach, czy w ramach agentury) ustawiając liberalizm/masonerię/syjonizm itd. w roli tak straszliwego wroga, że w walce z nim można było czy nawet należało sprzymierzyć się nawet z samym diabłem (z sowieckim komunizmem)?

pytanie do wszystkich, którzy wieszają tu na mnie psy za obronę biskupa-agenta.

Co Państwo wolicie:

1. Konserwatywnego biskupa, który byl agentem wywiadu PRL?

2. Biskupa, który nie byl uwiklany w macki SB, ale popiera Platformę Obywatelską? Taki drugi Goclowski czy Życiński?

Taka jest bowiem alternatywa, przed którą staliśmy. Milcarek i Terlikowski wybrali - wbrew interesowi partii politycznej z którą są związani - odpowiedź nr 2; ja wybieram odpowiedź nr 1.

Czekam na Państwa odpowiedź na tak postawione pytanie.

-------------------
www.konserwatyzm.pl

Panie doktorze,

ujmuje Pan problem w kategoriach właściwych polityce. Można się z tym zgadzać bądź nie, ale dyskutować można. Sprawa rozgrywała się jednak -dla mnie i dla wielu katolików- w kategoriach moralnych. O ile w polityce kompromis zwykła rzecz, to w sferze moralnej grzech jest grzechem. Pomylił Pan porządek polityczny z moralnym.

Tadeusz Wyrodek

niech mi pan jeszcze łaskawie powie czy pan wie jakie korzyści odniósł kościół z podobnej metody jaką pan uznaje za słuszną w przypadku skandali pedofilskich w USA?

Jego nie obchodzi prawda i będzie świadomie zamykał oczy na to, że:
1) winą Wielgusa nie jest to, że coś kiedyś podpisał, ale to, że KłAMAł w ostatnich dniach
2) świadome okłamanie wiernych można jeszcze puścić płazem o ile miałoby wyjść IM a nie JEMU na dobre, ale tutaj sytuacja jest przejrzysta
3) kłamstwo idzie jednak dalej: Wielgus tu przeprasza wiernych, ale jednocześnie ostrzega media włoskie, że jego dokumenty znajdujące się w IPN to fałszywki, czym podważa wiarygodność obu komisji badających akta (w tym kościelnej) i samej instytucji IPN na forum międzynarodowym. nie ma on odwagi powiedzieć tego samego polskim mediom (nawet Radiu Maryja) bo wie, że to jest kolejne, oczywiste kłamstwo
4) kłamstwo przekracza już jednak wszelkie granice, kiedy wychodzi na jaw, że okłamany został Watykan z Następcą św. Piotra na czele - jedyny kto przed tą instancją gotów był powiedzieć prawdę to nie episkopat, ale Prezydent.

Wielomski udaje, że tego nie widzi. Widzi natomiast "interesy konserwatyzmu", zupełnie tak, jakby konserwatyzm mógł mieć jakiekolwiek podstawy istnienia bez oparcia się na prawdzie. Biadolenie, że wysadzono "konserwatywnego kandydata" na stanowisko wydaje mi się podpowiadaniem Wyborczej, w jaki punkt prawicy uderzyć, żeby ją bolało - i niczym więcej. Wielgus i inni nie odkupią swoich grzechów stając po stronie konserwatyzmu lub popierając Rydzyka, lecz głosząc prawdę. I ja jestem prawicowcem, bo właśnie przyciągnęła mnie do prawej strony chęć poznania prawdy. Prawdy taką, jaka jest - a nie wiedzy tajemnej, głoszonej niegdyś przez GW, ale dziś także przez Wielomskiego, gotowego kłamać tak, jak Wielgus, w imię interesów swojego stronnictwa.

Gdybyśmy mówili o lewicy - to jest możliwe. Na prawicy nie ma jednak na to miejsca. I dlatego Wielomski przestał być dla mnie człowiekiem prawicy.

***********

Powyższy komentarz umieściłem początkowo na jednym z blogów Salonu 24, ale pomyślałem, że powinien znaleźć się i tu.

No, wlasnie. Z patriotycznych pobudek zaangazowal sie dla dobra PRL.
Moze nalezy zrewidowac cos, co uwazamy (nie wszyscy) za nienormalnosc i przyjac inne podejscie, bo jezeli pierwszy prezydent II-cie RP byl agentem, pozniej jego nastepca tez, to moze to jest teraz taka norma, ktora predystynuje do wysokich urzedow. Do cywilnych juz jestesmy przyzwyczajeni, do koscielnych przyzwyczaimy sie i bedzie dobrze.
Jezeli sprawa abp. siegnela ekstremum oburzenia i wstydu (tu nie jestem pewny skali) to fala uczuc bedzie opadac i powoli wszystko wroci do "normy".

tej uczelnii, na ktorej autor otrzymal tytul doktora politologii!
Nic dziwnego, ze politycy i polityka zeszly na psy, jak juz na poziomie akademickim, tkz. eksperci od polityki tworza takie kwiatki!
Tyle trzeba skonczyc, szkol, pozdawac egzaminow, naczytac sie ksiazek aby na koniec totalnie zglupiec!
Jeszcze, gdyby to pisal jakis lewak?!!!A tu konserwatysta, katolicki integrysta i jak tu sie zamotal!
Z moralnego punktu widzenia panie doktorze panskie stanowisko jest nie do utrzymania!
Z punku widzenia racji stanu Polski, jest stanowiskiem szkodliwym i liczacym na integralnosc ideowa biskupa-agenta?A jak ktos w odpowiednim momencie wyciagnie kwity i poprosi o zmiane stanowiska w/w biskupa?

O ś w i a d c z e n i e
Klubu Konserwatywnego w Łodzi

Przepełnieni smutkiem z powodu licznych aktów zgorszenia, do których doszło ostatnimi czasy w łonie polskiego Kościoła, oświadczamy, co następuje:

- Naszym stałym i niezłomnym przekonaniem jest, że proces całkowitego samooczyszczenia Kościoła partykularnego na wszystkich szczeblach Jego hierarchii musi być doprowadzony do końca w duchu sprawiedliwości i bezwzględnego poszanowania dla prawdy oraz prostoty ewangelicznego: ?tak ? tak, nie ? nie?, natomiast miłosierdzie i przebaczenie win musi być uwarunkowane nieprzymuszonym wyznaniem win, szczerą skruchą, pokutą i zadośćuczynieniem w takim stopniu, w jakim jest to jeszcze możliwe. Miłosierdzie, które urąga sprawiedliwości jest bluźnierczą parodią nauki Pana Naszego Jezusa Chrystusa!

- Jest rzeczą absolutnie niedopuszczalną, aby czyjekolwiek prawo do obrony przed stawianymi mu zarzutami, bez względu na wysokość piastowanego urzędu, było przez niego samego albo przeświadczonych o jego niewinności nadużywane do zniesławiania ludzi dociekających w dobrej wierze prawdy czy instytucji wykonujących spoczywające na nich obowiązki. Dotyczy to również nadużywania retoryki obrony przed wrogami Kościoła, jak masoneria, również dlatego, że nieuzasadnione posłużenie się tego rodzaju argumentem stępia wrażliwość na rzeczywiste a nie wyimaginowane zagrożenia płynące z tej strony.

- Sprzeciwiamy się kategorycznie infekowaniu języka, tak duchownych, jak świeckich Kościoła, sofizmatami relatywizującymi postawy, czyny i wypowiedzi, zacierającymi różnicę pomiędzy dobrem a złem, prawdą a fałszem, przyzwoitością i podłością, a nawet ? siłą rzeczy ? uniemożliwiającymi różnicowanie stopnia winy osób uwikłanych w kolaborację z systemem komunistycznym. Prawdziwą zgrozą napawa nas fakt, że w klimacie demagogicznego podsycania emocji mogły pojawić się nawet i takie wypowiedzi, że ?księża ? patrioci? czynili dobrze, bo chronili Kościół przed represjami. Obrażają one pamięć Niezłomnego Prymasa Tysiąclecia oraz tych wszystkich duchownych i świeckich, którzy byli przez komunistów mordowani, torturowani, dręczeni i w jakikolwiek sposób prześladowani. Byłoby doprawdy czymś przerażającym, gdyby w naszym Kościele ? i to za sprawą tych, którzy najgłośniej krzyczą o patriotyzmie ? miała zatriumfować swoista, ?konserwatywna? odmiana ?postmodernistycznej ironistki?, negującej możność poznania prawdy i życia nią, a dopuszczającej na równych prawach wszystkie ?prywatne? dyskursy. Także ?dyskurs? z oficerem prowadzącym z bezpieczeństwa.

- Ostrzegamy przed wykorzystywaniem zaistniałego dramatu dla intensyfikowania prób dalszego zaszczepiania Kościołowi Świętemu trucizny demokratycznej. Jednakowoż czujemy się w obowiązku stwierdzić, że szatańska pokusa zastępowania apostolskiego mandatu hierarchii, czerpiącej swoją władzę z nadania Boskiego Założyciela Kościoła, nie ma już dzisiaj tylko jednego oblicza, modelowanego przez frywolnych, liberalnych postępowców. Objawiła się ona obecnie również w ?kapuściano-konserwatywnej?, naprawdę ochlokratycznej masce prymitywnej tłuszczy, znieważającej swoim wrzaskiem Świątynię Pańską. Dlatego trzeba powiedzieć jasno: motłoch (i jego trybuni) ?katolicki? czy złożony z ?prawdziwych Polaków? nie ma żadnej moralnej wyższości na jakimkolwiek innym motłochem i musi zostać na powrót ujęty w karby surowej dyscypliny.

- Wyrażamy najwyższe uznanie polskim władzom państwowym, a w szczególności JE Panu Prezydentowi Lechowi Kaczyńskiemu, z powodu podjęcia stanowczych i skutecznych, a jednocześnie należycie dyskrecjonalnych, działań w obronie honoru i suwerenności Najjaśniejszej Rzeczypospolitej. Musimy przypomnieć, że kwestia doboru osób na najwyższe godności w Kościele lokalnym należy bez wątpienia do sfery res mixtae pomiędzy kompetencjami władzy duchownej i świeckiej, ze względu na bezpieczeństwo państwa. Tradycyjna nauka Kościoła uczy, że państwo też jest societas perfecta w swoim zakresie, a władza państwowa również czerpie swoje usprawiedliwienie z woli Bożej.

- Nade wszystko pragniemy stwierdzić, że jutrzenką nadziei na zakończenie dramatu naszego Kościoła i narodu była, przecinająca ten węzeł gordyjski, mądra i odważna decyzja Jego Świątobliwości papieża Benedykta XVI. Oto jest Pasterz wielki, wokół którego skupić się teraz muszą jeszcze ściślej wszystkie zabłąkane i pokaleczone owce! Przy Tobie, Ojcze Święty, przy Twoim pontyfikalnym tronie, stoimy i stać chcemy!

Prezes
Dr hab. Jacek Bartyzel

Sekretarz
Marcin Paszkowski

Łódź, 8 stycznia AD 2007

Niby to ja, jako dyzurny cynik, powinienem poprzec tutaj p. Wielomskiego - ale nie, uwazam ze kompletnie zle ocenia on sytuacje.

Obecna sytuacja to okazja dla Kosciola. Okazja na to, zeby madra postawa zrzucic z siebie okowy poprzedniego systemu. Jak Kosciol z tego skorzysta - zobaczymy.

Po drugie i wazniejsze, cala ta afera stworzyla znakomity klimat dla wprowadzenia dekomunizacji - widac ze coraz wiecej ludzi rozumie, ze sciganie TW a zostawianie w spokoju UBekow to jakby w Norymberdze skazywac kapo a zapominac o SS-mannach. I znowu, jak PiS z tego skorzysta - zobaczymy.

---------
PRAWICA RP (partia wirtualna)

Gibelin dla gwelfów, gwelf dla gibelinów

Na stronie internetowej Klubu Zachowawczo-Monarchistycznego pojawił się artykuł p. Tadeusza Matuszkiewicza, będący krytycznym odniesieniem się do oświadczenia Klubu Konserwatywnego w Łodzi w sprawie abpa Stanisława Wielgusa. Naprzód pragnę zauważyć, że autor, przyznający się do ?głębokiego dyskomfortu? z racji podejmowania polemiki ze mną, którego mianuje jednym ze swoich ?mistrzów intelektualnych?, zupełnie niepotrzebnie sumituje się z tego powodu. Nie jestem nietykalną ?świętą krową?, i każdy ma wolność dyskutowania ze mną bez nijakiego skrępowania. Trochę dziwi mnie jedynie, że p. Matuszkiewicz swoją wypowiedź zatytułował ?W odpowiedzi prof. Bartyzelowi?, jako że nie zadawałem Mu uprzednio żadnego pytania, a i oświadczenie KKwŁ nie było do kogokolwiek personalnie adresowane.
Mniejsza jednak o to, w każdym razie zarzuty formułowane przez autora są nader poważne. W oświadczeniu Klubu, któremu mam honor przewodniczyć, znalazły się ?rzeczy, które istotnie wypaczają właściwą perspektywę, w której powinno się postrzegać wydarzenia ostatnich dni? (jaka szkoda, że p. Matuszkiewicz wcześniej nie raczył ani mnie, ani szerszej publiczności, poinformować jaka perspektywa jest ?właściwa?; może byśmy uniknęli ?wypaczeń?). Zostałem dalej pouczony, że ?myślenie konserwatywne musi (?) chronić przed emocjonalną histerią krucjaty organizowanej w imię walki z przeszłością?. Domyślam się, że i ja ? też przecież
chrześcijanin i konserwatysta ? z powodu ?zaślepienia? znalazłem się ?w kamienującym tłumie? oraz zaraziłem się ?duchem rewolucyjnym?, tudzież ?jakobińskim?, nadto tracąc ?resztki zdrowego rozsądku? (z czego wynika jasno, że jego większą część utraciłem już wcześniej). Na koniec, zdemaskowany jako rallié ?do watach [pisownia oryg. ? J.B.] świadomych i nieświadomych destruktorów życia społecznego, państwa, narodu i Kościoła?, zostałem poczęstowany dramatycznym apelem ?co robię? pośród ?heroldów nowej rewolucji?.
Najkrócej mógłbym odpowiedzieć, że nic tam nie robię, z tego prostego powodu, iż owych ?watah? i ?heroldów? nie postrzegam jako bytu realnego, lecz jako wydumany konstrukt, ułożony przez p. Matuszkiewicza ku jego własnej wygodzie rozprawiania się z niemiłymi mu stanowiskami i ludźmi. Trudno oczywiście zaprzeczyć, że istnieją ?destruktorzy? życia społecznego, narodowego i eklezjalnego, lecz identyfikowanie ich jako zbiorowiska łączącego PiS-owskich ?fanatyków u władzy?, ?konserwatywnych antykomunistów? oraz ?aroganckich dziennikarzy?, którzy nie dość, że popadli w szał postmodernizmu, to jeszcze okazali się spadkobiercami marksizmu i trockizmu, tak dalece rozmija się z rzeczywistością, że polemika z tym przekonaniem staje się i niemożliwa, i zbędna. Nie znaczy to, że w artykule p. Matuszkiewicza nie ma rzeczy poważnych i godnych uwagi. Owszem, daje on szereg trafnych spostrzeżeń na temat natury dzisiejszego, postmodernistycznego świata, stawia też wiele istotnych i miejscami głęboko ujętych pytań, szkoda tylko, że ?zamulanych? tendencyjnymi odpowiedziami i podpowiedziami co do winowajców tego stanu rzeczy. Ponieważ jednak, jak już zaznaczyłem, cała konstrukcja wywodu autora oparta jest na przesłankach i wspornikach myślowych, które dla mnie pozostają zupełnie nieinteligibilne, ograniczę się w odpowiedzi do wskazania tych kilku punktów, w których dokonuje on symplifikacji najgrubszych, lecz przynajmniej zrozumiałych.

Wątkiem przewijającym się przez cały tekst autora jest jego wrogość do (postsolidarnościowego) antykomunizmu, wskazywanego palcem jako winowajca ?niszczenia? abpa Wielgusa, a utożsamionego z postmodernistyczną ?psychoterapią? społeczeństwa i Kościoła. Sama ilość i ? niestety tylko retoryczna ? jakość określeń wynajdywanych przez p. Matuszkiewicza celem obrzydzenia nam owego antykomunizmu jest bez wątpienia imponująca. To ?terror antykomunistycznego szantażu moralnego?, ?mętna rewolucja moralna?, ?dogmaty ideologii antykomunizmu?, ?antykomunistyczny ketman?, ?opary antykomunistycznego doktrynerstwa? itd. itd. Ów anty-antykomunizm nie jest zresztą wątkiem zupełnie nowym w polskiej publicystyce autorów podkreślających często swoje prawicowe przekonania, czy to konserwatywne, czy narodowe. Nawet się nie dziwię, kiedy głoszą je dawni kombatanci czy spadkobiercy prawicowych kolaborantów systemu komunistycznego, na czele z PAX-owcami, bo oni w zamazywaniu dystynkcji postaw z owych, eufemistycznie nazywanych, ?trudnych czasów? mają oczywisty interes własny. Trudno mi jednak pojąć bezkrytyczne przejmowanie tego poglądu przez ludzi młodych, którzy nie mają się czego obawiać. Zdumiewa mnie też, z czym niekiedy się u nich spotykam, czynienie sobie historiozoficznego przewodnika po dziejach ?ducha polskiego? w tak płytkich i służących samousprawiedliwieniu własnego zaprzaństwa książeczkach, jak Dzieje głupoty w Polsce Aleksandra Bocheńskiego, albo wynoszenie na piedestał ?politycznego realizmu? działalności Bolesława Piaseckiego. A ile szkody ? nie tylko Polsce właśnie, ale przede wszystkim Kościołowi!, przyniosło rozmiękczająca antykomunistyczny opór opinii katolickiej w całym świecie oraz przygotowująca, prowadzeniem ?dialogu? z marksizmem czy nawet głoszeniem herezji o uczestnictwie Ducha Świętego w budowaniu socjalizmu, nieszczęsne ?otwarcie na Wschód? Kościoła ?posoborowego? ? działalność ?ruchu katolicko-postępowego?, dowiedzieć się nietrudno, choćby śledząc heroiczną, przez długi czas nieomal samotną, walkę z tym zjawiskiem antykomunistycznego ?krzyżowca XX wieku? ? Plinio Corr?a de Oliveira. Ciekaw jestem, notabene, czy p. Matuszkiewicz, który tak łatwo stawia cudzysłów przy słowach ?prawica? lub ?konserwatyzm?, gdy rozprawia się z antykomunistami, czyniłby tak samo, mówiąc o prawicowych poputczikach, a zapewne w lwiej części po prostu agentach komunizmu?
Mój adwersarz ułatwia sobie przy tym ponad dopuszczalną miarę zadanie, identyfikując antykomunizm wyłącznie z ? istotnie nazbyt emocjonalnym i doktrynalnie zachwaszczonym ?religią demokratyczną? ? antykomunizmem (post)solidarnościowym. Fundamentem antykomunizmu konserwatywnego jest przecież jednak nie co innego, jak nauka społeczna Kościoła, wyłożona w tym względzie najpełniej w encyklice Divini Redemptoris papieża Piusa XI. Nauka ta rozpoznaje bezbożny komunizm jako zły nie przypadłościowo, lecz ?w samej istocie swojej?, jako najradykalniejsza w dziejach postać materializmu i ateizmu oraz wykalkulowanego nihilizmu. W komunizmie, ?po raz pierwszy w dziejach ludzkości jesteśmy świadkami starannie i planowo przygotowanego buntu przeciw ?wszystkiemu, co zowią Bogiem? (2 Tes 2, 4). Wynika zatem z tego, że ?w żadnej dziedzinie nie może z nim współpracować ten, kto pragnie chrześcijańską ocalić cywilizację?. To właśnie tą nauką, a nie ? jak suponuje p. Matuszkiewicz ? ?postsolidarnościową antypolityką?, skłonnością do ?instrumentalizowania moralności? czy, tym bardziej, quasi-religijnym misjonizmem ?zbawiania? i ?oczyszczania? społeczeństwa od ?upiorów przeszłości?, kierują się konserwatywni antykomuniści (za intencje innych oczywiście nie odpowiadam) także w swojej ocenie agenturalnej przeszłości abpa Wielgusa.
Zgoda, też wolałbym, aby zapobieżenie zgorszeniu, jakim byłoby objęcie tak ważnego urzędu kościelnego przez kapłana, który świadomie i długotrwale współpracował z największym wrogiem religii Chrystusowej, dokonało się nie na oczach gawiedzi, nie w akompaniamencie zgiełku medialnego, lecz dyskretnie, tak jak drzewiej w Kościele bywało. Nawiasem mówiąc, ten zgiełk miał, i ma nadal, dwojakie oblicze, bo emocje w drugą stronę podgrzewał, i nadal podgrzewa, w sposób zupełnie nieprzytomny, koncern Ojca Dyrektora, czego jakoś mój polemista nie chce zauważyć. Te godne pożałowania okoliczności są jednak niezależnym od naszej woli skutkiem ?uwięzienia? w świecie demoliberalnym, jak również pewnych obiektywnych następstw cywilizacji informatycznej, przed którą trudno cokolwiek ukryć, a nie wyimaginowanego spisku ?fanatyków u władzy? z ?aroganckimi dziennikarzami? na spółkę. Można stwierdzić, że zgorszenie byłoby jeszcze większe, gdyby konserwatywni katolicy milczeli cały czas jak grób, ponieważ wówczas ogół katolicki otrzymywałby jedynie interpretację podawaną przez katolickich progresistów, którzy pragną przy tej okazji upiec swoją pieczeń, np. dalszej ?demokratyzacji Kościoła?. Muszę jednak z całym przekonaniem stwierdzić, że w tych dramatycznych dniach nie tylko z ust tradycjonalistów, jak Paweł Milcarek, ale również ekumenicznych postępowców, jak Tomasz Terlikowski, słyszałem słowa nie pozostawiające żadnych wątpliwości co do tego, że gdyby Ojciec Święty utrzymał w mocy swoją pierwotną decyzję, przyjęliby ją w duchu posłuszeństwa i bez szemrania, acz sin gaudio. Słowa buntownicze zaś w stosunku do Pontifexa usłyszałem od tłumu w katedrze św. Jana i przed nią oraz, co najsmutniejsze, od samego Prymasa Polski.

Kolejnym i znamiennym dla przyjętej przez p. Matuszkiewicza perspektywy poznawczej uproszczeniem jest jego interpretacja pojęcia prawdy. Jego zdaniem ci, którzy wzywają do prawdy, ?jako naczelnego wskazania w odniesieniu do lustracji Kościoła [pomijam już tę nieścisłość, że w rzeczywistości chodzi o samooczyszczenie się Kościoła, a nie Jego ?lustrację? z zewnątrz ? J.B.], zapewne nie zdają sobie sprawy, że mylą dwie zasadniczo różne płaszczyzny. Pojęcie prawdy odnosi się do płaszczyzny poznania rozumowego, czyli do płaszczyzny intelektualnej. Poznawać prawdę możemy w obszarze naukowym, w dziedzinie takiego poznania jest ona wartością najwyższą. Natomiast to, czego domagają się lustratorzy Kościoła odnosi się do zupełnie innej płaszczyzny, czyli do upubliczniania i oceniania (?) grzechów innych ludzi?.
Otóż powyższe zdanie jest właśnie modelowym przykładem ?półprawdy?, nadto ? nieświadomym zapewne ? awerroistycznym błędem ?dwóch prawd?: jednej, rozumowej (intelektualnej), dla uczonych, drugiej, dydaktycznej, dla maluczkich. Zdanie to jest ?półprawdą? dlatego, że aczkolwiek pojęcie prawdy rzeczywiście ma prymarnie sens intelektualny i odnosi się do płaszczyzny poznawczej, to jednak nie wyłącznie. Takie zawężenie najoczywiściej kłóci się właśnie z Ewangelią, w której nieustannie napotykamy wieloraki sens prawdy, bodaj najrzadziej poznawczy właśnie. Kiedy Chrystus mówi, że ?Prawda was wyzwoli?, albo oznajmia, iż na to się narodził, aby dać świadectwo Prawdzie, to z pewnością nie chodzi tu o wezwanie do ćwiczenia intelektualnego albo obietnicy jakowegoś wtajemniczenia w nieznaną dotąd gnosis. Orędzie prawdy ewangelicznej nie jest skierowane do gromadki mędrców, którzy nadto ? jeśli reprezentują na przykład dyscypliny historyczne ? winni poczekać z opublikowaniem swoich badań 50 lat, aż się temat ?jak figa ucukruje, jak tytuń uleży?. Prawda w Piśmie Świętym oznacza wiele (oczywiście wzajemnie niesprzecznych) rzeczy. Przede wszystkim ma sens metafizyczny: jest ona jednym z imion Bożych, zarazem darem Ducha Świętego. Prawda to także synonim objawienia Słowa Wcielonego, jak w przytoczonych wyżej cytatach. Prawda, to stan ducha, który winien przepajać życie indywidualne i wspólnotowe chrześcijan, zobligowanych do życia objawioną Prawdą i ?stania? w niej. Wreszcie ? i to jest znaczenie, którego respektowania wielu z nas domagało się istotnie w tych dniach, a nie będąca w istocie pychą intencja przypisywana przez p. Matuszkiewicza ? prawda ma sens moralny: oznacza po prostu ? zadośćczyniący ósmemu przykazaniu ? obowiązek prawdomówności. ?Niech mowa wasza będzie: tak, tak; nie, nie. A co nadto jest od Złego pochodzi? (Mt 5, 37); ?Dlatego odrzuciwszy kłamstwo: niech każdy z was mówi prawdę do bliźniego, bo jesteście nawzajem dla siebie członkami? (Ef 4, 25); ?Nie okłamujcie się nawzajem, boście zwlekli z siebie dawnego człowieka z jego uczynkami, a przyoblekli nowego? (Kol 3, 9); ?Przede wszystkim, bracia moi, nie przysięgajcie ani na niebo, ani na ziemię, ani w żaden inny sposób: wasze ?tak? niech będzie ?tak?, a ?nie? niech będzie ?nie?, abyście nie popadli pod sąd? (Jk 5, 12). To, co było powodem zgorszenia publicznego właśnie, to przecież ewidentne, wielokrotne kłamstwa i krzywoprzysięstwa i Arcybiskupa, i jego ?idących w zaparte? obrońców, którym zresztą nie ma końca. Oto w dzisiejszym (13-14 stycznia 2007) numerze ?Naszego Dziennika? czytam w kolejnym egzaltowanym ponad wszelką miarę artykule ks. prof. Czesława S. Bartnika, że ?dokumenty przeciwko ks. abp. Stanisławowi Wielgusowi świadczyły o jego dawnym, jakimś połowicznym błędzie [podkr. moje ? J.B.]?, co zresztą i tak natychmiast zostaje unieważnione stwierdzeniem o dokonaniu na osobie hierarchy ?mordu rytualnego?, zorganizowanego przez sektę ?katarów?. Czy są jakieś granice moralnego relatywizmu, które można jeszcze przesunąć, powołując się cały czas na najwyższe zaklęcia religijne i moralne?

Odwracając zarzut relatywizmu, p. Matuszkiewicz przypisuje mi ?rehabilitację gallikanizmu?, poprzez wychwalanie ?prezydenta uzurpującego sobie prawo do decydowania o obsadzie stolicy arcybiskupiej i podejmującego interwencje, nie w obronie prawdy doktrynalnej czy racji stanu, ale w imię obrony własnych racji politycznych?.
Ponieważ zakładam, że mój adwersarz stawia ów zarzut kierując się bona fide, muszę również założyć w tym wypadku niedostatek jego wiedzy. Gallikanizm bowiem jest cezaropapistycznym wypaczeniem relacji państwa do Kościoła, narosłym na błędach o charakterze koncyliarystycznym, episkopalistycznym i nacjonalistycznym. Przeciwstawia się on powszechności jurysdykcji papieża ? na korzyść władzy monarszej, ale również lokalnego episkopatu; podkreśla niezależność króla od władzy papieskiej w sprawach doczesnych i ograniczenie władzy papieża przez prawo kanoniczne, obejmujące również niezawisłość uchwał synodu narodowego; przyznaje królowi uprawnienia w zakresie zwoływania synodów narodowych oraz placetum regium na pisma i decyzje papieskie; ogranicza podróże biskupów do Rzymu i ich prawo apelacji do Stolicy Apostolskiej; królowi przyznaje prawo kontrolowania wszystkich instytucji kościelnych w kraju, a przede wszystkim prawo obsadzania wszystkich beneficjów kościelnych. Przed formalną schizmą Kościoła partykularnego chroniło Kościół gallikański (i państwo) jedynie uznawanie władzy papieskiej w zakresie duchowym. Gdzie tu zatem ?gallikanizm?? Jeżeli widzieliśmy jakieś jego pierwiastki w ostatnich dniach, to raczej w zakresie ?episkopalizmu?, czyli demonstracyjnego okazywania przez część biskupów, na czele z Prymasem, swojego niezadowolenia z ostatecznej decyzji Ojca Świętego. A na poziomie plebejskim, ?ludu Bożego? właśnie, który na wezwanie o. Tadeusza Rydzyka dokonał ?zajazdu na Warszawę?, w nacjonalistycznej herezji, którą najdobitniej wykrzyczał jegomość (miejmy nadzieję, że Bóg mu to głupstwo wybaczy, bo przecież nie wiedział, co mówi) wołający, że bronimy ?naszej, polskiej religii?.
W dyskrecjonalnej i w obronie racji stanu, a nie ? jak zakłada bez podania racji p. Matuszkiewicz, ?w obronie własnych racji politycznych? (kto zresztą definiuje rację stanu, jeśli nie głowa państwa?) ? interwencji Prezydenta RP w Watykanie nie postrzegam zatem znamion gallikanizmu. Jeżeliby mój polemista upierał się zresztą przy tej kwalifikacji, to zakładam, że konsekwentnie potępia np. gen. Franco za obstawanie przy tradycyjnej prerogatywie królów hiszpańskich, tzw. prawa prezentacji biskupów oraz za korzystanie z niego, gdy papież Paweł VI mianował biskupów ? zwolenników ?demokratyzacji? lub nawet, w kraju Basków, sympatyka terrorystycznego separatyzmu. Sfera spraw ?mieszanych? co do zakresu kompetencji władzy duchownej i świeckiej istnieje naprawdę, a najodpowiedniejszym, najbardziej wyważonym, unikającym wypaczeń i cezaropapizmu i papocezaryzmu, sposobem regulowania możliwych napięć pomiędzy obu władzami jest doktryna gelazjańska, czyli sformułowana przez papieża św. Gelazego I teoria ?Dwóch Mieczy?. Kwintesencją gelazjanizmu w spornej dla nas kwestii jest następujące sformułowanie z Czwartego traktatu o więzach anatemy: ?Albowiem Chrystus, pomny ludzkiej ułomności, Swoim wspaniałym ustanowieniem, mającym na celu zbawienie swoich wyznawców, tak właśnie rozdzielił funkcje obu władz, przydzielając każdej właściwe pole działania i odrębne godności, ponieważ chciał, (?) aby i cesarze chrześcijańscy potrzebowali kapłanów ze względu na życie wieczne i kapłani stosowali się do rozporządzeń cesarskich w sprawach ziemskich [podkr. moje ? J.B.]. Zaś w Dwunastym liście do cesarza Anastazego z roku 494, podkreślając oczywiście podległość cesarzy biskupom w sprawach ?kanonu religii?, Gelazy zaznacza zarazem, że ?w dziedzinie prawnego porządku publicznego zwierzchnicy religijni, uznając, że władza została Ci [Cesarzowi] dana z woli Najwyższego, sami także słuchają Twoich praw?.
...
Jacek Bartyzel

Gibelin dla gwelfów, gwelf dla gibelinów
...
***

Jako że nowy Redaktor Naczelny ?Pro Fide Rege et Lege? i zarazem administrator forum na stronie Klubu Zachowawczo-Monarchistycznego, dr Adam Wielomski z entuzjazmem zarekomendował tekst p. Matuszkiewicza, to muszę uznać, że solidaryzuje się z zarzutami tegoż autora w stosunku do mnie. Dlatego pozwolę sobie odnieść się także do kilku wątków jego własnego, opublikowanego kilka dni wcześniej komentarza, zatytułowanego Milcarki i Bartosie. Kieruję się przy tym dokładnie tą samą maksymą, co p. Matuszkiewicz do mnie, tzn. Amicus Plato, sed magis amica veritas.
Naprzód zauważę, że posługiwanie się, choćby w stosunku do najbardziej niemiłych sobie adwersarzy, liczbą mnogą ich nazwisk jest dość paskudnym obyczajem, wprowadzonym do języka dziennikarskiego przez dziennikarzy ?Trybuny Ludu?, ?Żołnierza Wolności? i innych gadzinówek PRL-owskich. Wiem, dr Milcarek pierwszy zaczepił na swoim blogu KZM, kąśliwie i błędnie interpretując także jego rezerwę w stosunku do inicjatywy posła dr. Artura Górskiego odnośnie do intronizacji Jezusa Króla Polski, ale to nie jest żadne usprawiedliwienie.
Przede wszystkim jednak muszę wyznać, że byłem głęboko poruszony demonstracyjnym wręcz instrumentalizmem, jaki dr Wielomski ujawnił w swoim myśleniu o kwestii lustracji, wyznając, że postrzegał ją jako ?środek (?) do unicestwienia pewnego środowiska politycznego i intelektualnego?, co następnie podniósł do rangi ogólnej zasady myślenia politycznego, którego jądro miałoby być następujące: ?są wrogowie; mają słaby punkt, jakim jest ich życiorys; a więc odpalamy minę, którą mają w swoim CV i dokonujemy ich politycznej anihilacji?. Owszem, znakomitemu erudycie i historykowi myśli politycznej, jakim dr Wielomski jest bez wątpienia, zdarzały się już wcześniej pewne publicystyczne eskapady zdradzające słabość do flirtowania z makiaweliańskim ?realizmem politycznym?, ale teraz zaczynam się obawiać czy nie jest to jednak trwalsza dyspozycja mentalna. Tym bardziej, że jednocześnie dokonuje on zabiegu tworzenia pozoru, jakoby jedyną alternatywą dla tej ?moralności Kalego? w polityce był abstrakcyjny fanatyzm ideologów.
Pół roku temu, kiedy przy okazji wypłynięcia sprawy ks. Czajkowskiego zauważyłem, że istnieje pewna wyraźna kompatybilność pomiędzy eklezjalnym i teologicznym ?nowinkarstwem? a podatnością na zdradę Kościoła i pójście na służbę komunistom, zostałem zrugany przez o. Ludwika Wiśniewskiego za stawianie, jego zdaniem, znaku równości pomiędzy obu zjawiskami, czego jednakowoż nie czyniłem. Nie wykluczałem ani możliwości dokonania takiej zdrady przez ?konserwatystę?, ani nie twierdziłem, że każdy modernista na pewno był na usługach komunistycznej tajnej policji. Teraz okazało się, że moje zareagowanie na zdradę prałata z ?naszej? opcji spycha mnie do jakobińskiego interna ?politycznych szaleńców?. Cóż, wypada mi powtórzyć za Montaigne`m: ?Bity przez obie strony, dla gwelfów byłem gibelinem, dla gibelinów gwelfem?. Ale mniejsza o moją kondycję, ważniejsze, iż nie mogę pojąć, jak wytrawny znawca filozofii politycznej, który z takim zrozumieniem pisał o platońskim rozumieniu polityki jako odwzorowywaniu ładu duszy w życiu państwa, może twierdzić, że jedyną alternatywą dla fanatyzmu ideologicznego jest relatywizm sofisty Trazymacha, który dowodzi, że sprawiedliwe i dobre jest zawsze i tylko to, co służy danej stronie: demokratom, oligarchom itd. Co do mnie, nie uważam, by wina Antoniego Macierewicza w 1992 r. polegała na tym, że umieszczając na swej liście Wiesława Chrzanowskiego, odebrał mniejszościowemu rządowi Jana Olszewskiego głosy posłów ZChN, ale, że umieścił na niej człowieka niewinnego i prawego, o biografii wręcz heroicznej. Ja przez kilka miesięcy, nieświadom niczego, nawet ?przecieków?, które już, jak teraz się dowiaduję, krążyły, cieszyłem się z szans, a następnie nominacji abp. Wielgusa, o którym miałem jak najlepsze mniemanie. Jeżeli zatem niedopuszczenie do objęcia przezeń urzędu uważam za naturalne, to nie z innego powodu, jak istotnie ?abstrakcyjnej? zasady moralnej ? bo zasady moralne są oczywiście ?abstrakcyjne?, w tym sensie, że nie okazjonalne i sytuacyjne ? którą wyraził ongiś jeden z największych polskich konserwatystów, Józef Szujski słowami: ?do służby publicznej powinno się przystępować jak do sakramentu?. A służba Boża, posługa biskupia jest oczywiście także służbą publiczną.

Dziwi mnie również stosowanie (przez obu publicystów) podwójnych standardów w stosunku do polityków i księży. O ile są oni bezlitośni w ocenie prawicowości czy konserwatyzmu przede wszystkim PiS-u, i w dużej mierze mają oczywiście rację, to zupełnie bezkrytycznie podchodzą do analogicznych etykietek w stosunku do biskupów, postrzeganych jako ?konserwatywne skrzydło? w Episkopacie. Nie mogą przecież nie wiedzieć, że te określenia mają w dużej mierze sens i zakres umowny ? właśnie analogiczny do establishmentowej ?centroprawicy? ? i właściwie każdy z nich w epoce Syllabusa miałby poważne kłopoty ze Świętym Officjum. Żaden z nich nie jest sensu proprio tradycjonalistą, lecz są oni, by tak rzec, reprezentantami ?posoborowego? High Church, mimo to głoszącymi przecież także doktrynę o wolności religijnej, prawach człowieka, dialogu ekumenicznym, tyle że trzymając się ?umiarkowanej? wykładni dokumentów Vaticanum II, ich ?litery?, a wystrzegając się burzliwych wzlotów soborowego ?ducha?, znamiennych dla liberałów z ?Kościoła Niskiego?. Tak się też dziwnie składa, że akurat w polskich diecezjach rządzonych przez biskupów konserwatywnych (i ?narodowych?) na ogół najtrudniej było dotąd uzyskać indult na odprawianie mszy w rycie klasycznym. Skądinąd, podana przez dr. Wielomskiego ?informacja?, jakoby tradycjonalista Paweł Milcarek do spółki z ekumenistą Tomaszem Terlikowskim ?wysadził w powietrze? konserwatywną część polskiego Kościoła jest, jak by rzekł Mark Twain, mocno przesadzona. Skłonny byłbym wierzyć raczej tym watykanistom, którzy na analizie działań Stolicy Apostolskiej zęby zjedli, że o ile kilka miesięcy temu wciąż jeszcze w grę wchodzili biskupi ?opcji? postępowej, to w istniejącej obecnie sytuacji nominacja biskupa konserwatywnego jest bliska pewności; w tym kontekście wymieniani są najczęściej abp Józef Michalik oraz osobisty przyjaciel papieża, bp Zygmunt Zimowski.
Rozważając kwestię konserwatyzmu owych biskupów warto również wyciągnąć lekcję z tego ujawnionego fragmentu ?teczki? abp. Wielgusa, w których ubowiec chwali go za wyzbycie się ?fanatyzmu religijnego?, wyrażanie negatywnych opinii o wstecznym i reakcyjnym obliczu (ówczesnego) polskiego Episkopatu, tudzież niechęć do noszenia sutanny. Jeżeli nawet był to rodzaj ?zwodzenia? oficera prowadzącego przez księdza, to też ma on swoją wymowę. Dlatego za wyjątkowo trafną diagnozę genezy zjawisk kolaboracji księży (i wolną od cienia braku szacunku dla duchowieństwa czy niepowściągliwości języka i ocen) uważam oświadczenie Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi, w którym zwróconą uwagę na ?rozmiękczający? morale księży charakter soborowego aggiornamento i rozpowszechniania się zaleceń co do postaw ?dialogicznych?, które w warunkach tego systemu kończyły się ?dialogiem operacyjnym?.

Z kolei posługiwanie się w tym kontekście przypadkiem ?radosnej twórczości? publicystycznej o. Tomasza Bartosia z jego ultrademokratyzacyjną retoryką, wydaje mi się ?strachami na lachy?. O. Bartoś swoje osobliwe poglądy głosi nie od dzisiaj i każda okazja do ich przypomnienia jest dla niego dobra. Jestem przekonany, że nie zawahałby się on ogłosić swoich postulatów również wówczas, gdyby zamiast ?sprawy Wielgusa? wybuchła najpierw ?sprawa? jakiegokolwiek biskupa liberalnego, np. abpa Józefa Życińskiego. Wbrew twierdzeniu dr. Wielomskiego jest on bowiem właśnie nie ?jakobińskim graczem?, lecz klinicznym przykładem opisywanego przezeń ze swadą za Taine`m ?jakobińskiego fanatyka?. Nawiasem mówiąc, dziwi mnie, że nie spostrzegł on, że o. Bartoś raczy sobie żartować szydząc (w czym akurat jest zgodny z dr. Wielomskim) z tradycjonalistów z ?Christianitas? i ?Frondy?, przywiązanych do instytucji Kościoła przedpoborowego, iż ?ośmielają się krytykować biskupów, co (?) jest nie do pomyślenia w wizji Kościoła, której są zwolennikami? (Lustracja w Kościele, ?Europa?, 6 stycznia 2007). Kto jak kto, ale znawca XIX-wiecznego ultramontanizmu pierwszy powinien wykpić nieuka, przypominając rolę Louisa Veuillota, przed którym drżeli biskupi, że dopatrzy się u nich choćby śladowej skazy liberalizmu i ogłosi to publicznie.

***

Na koniec chciałbym jeszcze zwrócić uwagę na okoliczność tyczącą publicystyki obu autorów, którym tu odpowiadam. Piorunują oni emocjonalny irracjonalizm ?lustracyjnych fanatyków?, a jednocześnie ich teksty nasycone są niesłychanie silną dawką emocjonalnej retoryki. Kilka próbek z dyskursu p. Matuszkiewicza już podawałem. Podobnie jest u dr. Wielomskiego: ?katolicko-prawicowi publicyści z wyciem rzucili się na abpa Wielgusa?; ?rzucili się rozwalić i zniszczyć ?komucha?; no i przede wszystkim ta bodaj co najmniej po trzykroć powtórzona fraza, będąca oczywistą hiperbolą, o ?wysadzaniu w powietrze?.
Lecz nie tylko o retorykę tu chodzi. Widzę, że środowisko KZM zaczyna przyjmować prowadzącą, moim zdaniem, donikąd, strategię tożsamościową. Ma się ona opierać na bezpardonowym zwalczaniu zarówno prawicowych ?fanatyków u władzy?, jak tego środowiska tradycjonalistów, które personifikuje Paweł Milcarek. Jasno ów cel ujął p. Matuszkiewicz, mówiąc, że nie ma innej drogi do odbudowy polskiej prawicy, jak ?na gruzach mętnej rewolucji moralnej?. Pomijając okoliczność przedwczesnego odtrąbienia faktu owego zagruzowania, należy zauważyć, że zagruzować coś, w sprzyjających okolicznościach, jest dosyć łatwo, lecz na gruzach rzadko cokolwiek wyrasta. Surowa i sprawiedliwa krytyka PiS-u z pozycji konserwatywnej ?ortodoksji? ? jak najbardziej, sam to czyniłem po wielokroć, o czym wiedzą czytelnicy ?Pro Fide Rege et Lege?. Lecz frontalna walka z nim jako wrogiem nr 1, przy braku jakiejkolwiek realnej alternatywy prawicowej, dla mnie w grę nie wchodzi. Tym bardziej, nie liczcie na mój współudział, Panowie, w bratobójczej walce pomiędzy, jakże wciąż szczupłymi, siłami tradycjonalizmu katolickiego. Nie chciałbym na starość znaleźć się w gronie takich niespodziewanych sojuszników, jak wyjadacze politycznej ?mądrości etapu?, wrogowie ?antykomunistycznego fanatyzmu? i ?pisożercy? też zawołani, pokroju Passenta, Toeplitza czy Poradowskiej, no i oczywiście trzódka Adama Michnika z ?Gazety Wyborczej?.

Jacek Bartyzel