Kilka uwag w tym bolesnym temacie, na kanwie komunikatu papieskiego, który najlepiej ujmuje ten temat.

1. Postawa abp. Wielgusa w minionych latach reżimu komunistycznego w Polsce poważnie wystawiła na szwank jego autorytet, także wśród wiernych.

2. Dlatego, mimo jego pokornej i wzruszającej prośby o przebaczenie, rezygnacja z posługi w Warszawie i jej szybkie przyjęcie przez Ojca Świętego, wydało się stosownym rozwiązaniem, aby stawić czoła dezorientacji, do której doszło w tym kraju.

3. Jest to moment wielkiego cierpienia dla Kościoła, któremu wszyscy wiele zawdzięczamy i który kochamy, który dał nam pasterzy na miarę kardynała Wyszyńskiego i przede wszystkim papieża Jana Pawła II. Kościół powszechny winien poczuwać się do duchowej solidarności z Kościołem w Polsce, towarzysząc mu modlitwą i zachętą, aby zdołał szybko odzyskać równowagę.

4. Przy tej okazji dobrze też jest zauważyć, że sprawa abp. Wielgusa nie jest pierwszym i prawdopodobnie nie będzie ostatnim przypadkiem ataku na ludzi Kościoła, opartego na dokumentach Służby Bezpieczeństwa dawnego reżimu. Chodzi o obszerny materiał. W próbach oceny jego wartości i wyciągania zeń wiarygodnych wniosków nie można zapominać, że stworzyli go funkcjonariusze reżimu ucisku posługującego się szantażem.

5. Wiele lat od upadku reżimu komunistycznego, gdy zabrakło wielkiej i niekwestionowanej postaci Jana Pawła II, obecna fala ataków na Kościół katolicki w Polsce bardziej niż szczerym poszukiwaniem przejrzystości i prawdy pod wieloma aspektami wydaje się być dziwnym przymierzem między ówczesnymi oprawcami i innymi przeciwnikami Kościoła, a także zemstą tych, którzy niegdyś go prześladowali, a zostali zwyciężeni wiarą i pragnieniem wolności narodu polskiego.

6. "Prawda was wyzwoli" - mówi Chrystus. Kościół nie boi się prawdy. Aby być wiernymi swemu Panu, jego członkowie muszą zawsze potrafić uznać własne winy. Życzymy Kościołowi w Polsce, by zdołał przeżyć i przezwyciężyć z odwagą i jasnością ten trudny czas, aby mógł wciąż wnosić swój cenny i wyjątkowy wkład wiary i misyjnego zapału do Kościoła europejskiego i powszechnego.

o. Federico Lombardi

1. Pierwsze stwierdzenie jest klarowną oceną postawy arcybiskupa w czasach komunistycznych. Osoba, która podjęła taką grę nie może być pasterzem wiernych, jeśli mają być zachowane zasady moralne.

2. Decyzja zapadła. Roma locuta.

3. Wierni Kościoła cierpią, gdyż to Matka Nasza jest tutaj atakowana i "ustawiana" wg życzenia tych, którzy nie są przyjaciółmi wiary. Dlatego modlitwa Kościoła na całym świecie, Kościoła Powszechnego przecież, jest tu potrzebna, sami jesteśmy za słabi.

4. Kościół jest obiektem ataku jego wrogów - to normalne, Tym razem jednak i ze strony "przyjaciół", którzy traktują Kościół Polski całkowicie instrumentalnie. Polityków, prawicowych mediów i dziennikarzy. Kościół zaś jest wartością zbyt znaczącą dla Polski, jest fundamentem istnienia naszego narodu, by działać tak nieodpowiedzialnie.

Rozegranie przez media, ponoć przyjazne, ma charakter jak najbardziej manipulacyjny i powtarza najgorsze wzory medialnych ataków (nie tylko na Kościół). Dla nakładu, dla sensacji zapomina się, że są jeszcze inne drogi realizacji wartości bliskich sercu redakcjom i publicystom, nie narażające na szwank wartości znacznie większych. Wypowiedzi prawicowych publicystów, "publicystów katolickich", były zdominowane żądzą sensacji, można było powiedzieć: zaślepione w udowadnianiu sowich racji. Nie pamiętano o tym, że osąd musi być wyważony i biorący argumenty obu stron pod uwagę. Że nie mozna go robić w sensacyjnej atmosferze "mgły medialnej", oskarżeń ipomówień bez dowodów. Że godność człowieka (nawet jeśli współpracował z SB) i dobro kluczowej dla Polski instytucji jest także wielką wartością.

5. Kościół polski cierpi na brak przywództwa i stąd zamieszanie, błędy i opóźnienia w działaniach, które mszczą się ogromnie. W księdzu Prymasie przeważają emocje i żale, kardynał krakowski wydaje się nie mieć wystarczającego zdecydowania swego rzymskiego przyjaciela. Trzeba się modlić i wspierać go.

Ale trzeba też wykorzystywać dostępne świeckim wierzącym środki, by Kościół nie był przedmiotem ataku i ofiarą tego, co w Polsce nazywa się lustracją, przeprowadzanej w sposób skandaliczny. Na takim rozliczaniu się z przeszłością cierpi Polska, politycy zaś zdają się tego nie dostrzegać.

Andrzej

numeracja akapitów dodana przeze mnie dla klarowności