Przede wszystkim dlatego, że postać Rotmistrza, mimo wszelkich przeszkód, zdaje się "wracać" do powszechnej świadomości.

Nie ze wszystkimi tezami Autora potrafię się zgodzić (ot, na przykład, trudno mi uznać "ofiary" w osobach wymienionych, jak by powiedział Adam M., "ludzi honoru"), ale to chyba dobrze. Dzięki temu, z pewnością, tekst sprowokuje ciekawą dyskusję.

Na marginesie, wciąż nie potrafię zrozumieć jednego. Jak to możliwe, że w III RP nie powstał pełnometrażowy film na temat Witolda Pileckiego. Kiedy w maju zeszłego roku zadałem to pytanie paru wybitnym polskim reżyserom potrafili tylko rozłożyć ręce..
A przecież na podstawie biografii tego Bohatera można by napisać kilka(naście) wspaniałych (i prawdziwych!) scenariuszy.
Wciąż mam nadzieję, że jeszcze za życia tego pokolenia podobny film powstanie.

Nie tylko pani Zofii i panu Andrzejowi Pileckim jesteśmy to winni..

P.S. Uwaga gramatyczna: rzeczownik "zło" w miejscowniku przybiera formę: "złu" (o złu).

Pozdrowienia.

O Jezu !!!

O autorze tego tekstu wiemy wszystko, oprócz imienia i nazwiska...

Panie Andrzeju dziękując za ten tekst, chciałbym rozdzielić dwie sfery ? filmu jako środka wyrazu, który może być lepszy lub gorszy i rzeczywistości, którą dany film opisuje. Ale to, jak mniemam, jest mniej ważne od głównej tezy którą Pan postawił ? kto jest dla nas wzorem? Pan Michał pytał reżyserów, dla czego nie robią filmów o takich postaciach. Odpowiedź wydaje mi się prosta ? nie robią bo w dzisiejszych czasach takie postacie wydają się być niepopularne. WYDAJĄ SIĘ ! A dla czego? Już odpowiadam. Kilka lat temu miałem okazję spotykać się z Cichociemnym w dość niecodziennych warunkach ? otóż w knajpce na Starym Mieście w W-wie. Niski, skurczony, ale bardzo zażywny pan okazał się być spadochroniarzem który jako młody chłopak przeszedł szkolenie i w nocy skoczył w samo serce okupowanego kraju by za jego wolność walczyć. Mniejsza o jego losy, bo ciekawsze były reakcji młodych ludzi którzy dowiadywali się po kolei kto zacz ten niedzisiejszy pan w nieprzystającym do niego miejscu. Dwie jak mi się wydaje były główne rekcje na wspomnienie jego przeszłości ? jedna to natychmiastowa chęć poznania bliżej, choćby przedstawienia i podziękowania za niewyobrażalne dla większości czyny, druga to pewien wstyd ? o rany! Jaki człowiek! Jak ja mogę do niego coś powiedzieć?! Natomiast nie spotkałem się z reakcją obojętną, z reakcją, którą z takim uporem lansuje GW. Dodam że działo się to w rozśpiewanej i upojonej alkoholem knajpce, w sobotnie wieczory, gdzie każdy zdaje się szukał łatwiej przygody niż patriotycznych uniesień.
Lansowany wszędzie postmodernizm, który relatywizuje wszystko i wszystkich jest wg mnie tylko ułudą, w której chcą żyć tchórze, nie przekłada się on jednak na powszechny światopogląd adresatów takich idei.

Piotr K. z Opoczna

percepcje w wypadku "Przesluchania" i "Smierci Rotmistrza Pieleckiego".
W oczach opiniotworczego "salonu" sa to dwie odrebne sprawy. Dla Polaka patrioty, to to samo opresja narodu przez wroga wladze, dla ludzi ktorzy tworzyli ta wladze, wspierali ja swoimi talentami w pierwszym wypadku nie jest powiedziane kim jest ofiara. Moze nia byc nieslusznie posadzona komunistka, wierna idei Trockiego, takich tez meczono na UBecji i takich nalezy gloryfikowac. Zrozumial to rowniez Kiszczak, ktory dla potrzeb podniesienia wiarygodnosci Michnika osobiscie wyrezyserowal film "Cierpienia Michnika na Komendzie". W drugim wypadku samo nazwisko Pieleckiego w prawdziwym komuniscie wyzwala protest, Tu nie ma niedomowien. Tym samym robiac meczennika z bohatera narodowego, autor i rezyser jednoznacznie oceniaja sowiecka okupacje i jej kolaborantow. Kiedys do dyskusji o plk Kuklinskim wlaczyl sie Jaruzelski : "jezeli Kuklinski jest bohaterem, to kim ja jestem?" zapytal. Tu wlasnie jest pies pogrzebany. Kim sa intelektualisci wspierajacy swoim autorytetem KOR, Mikolajewska, Andrzejewski, Wajda, Lapicki, Olbrtychski, Holoubek.... i wielu innych, jezeli Rotmistrz Pielecki jest bohaterem?
Kiedys niewlasciwi ludzie nakrecili film "Hubal" o pierwszym oddziale partyzantow, lub ostatnim walczacym oddziale kawalerii z 1939. Film zrobiony byl bardzo sprawnie nakrecony, podbudowywal patriotyzm, ale powstal z inspiracji stowarzyszenia "Grunwald" nie przeczyta Pan ani jednej dobrej opinii na jego temat. Jedno co mnie bardzo martwi, to fakt, ze Wajda zaczal produkcje filmu o Katyniu. Jest to bez watpienia doskonaly rezyser, ale lubi do faktow zawsze dodac cos od siebie. Facet uparl sie jakos zeby w kazdej jego produkcji bylo cos any-polskiego. Moge sie rozwodzic na ten temat na setki stron, ale nie to jest tematem dyskusji.
Niech mi Pan napisze, prosze, czy "Smierc Rotmistrza Pieleckiego" to film, czy produkcja teatralna?

Marcin Bienkowski
floorplans2004@yahoo.com.au

Kaze nam siegnac do wlasnej duszy. Witold Pilecki byl bohaterem idealnym, a my kim jestesmy? Zyjemy w cynicznym swiecie kompromisow i wygody i nie chcemy wierzyc w idealy.
Jezeli nawet uda nam sie kogos postawic na cokole, to i tak go szybko sciagamy aby nam nie rzucal cienia na nasze wlasne, doskonale w naszych oczach poczynania.
Jest nam wstyd, ze nie doroslismy,ze nie potrafimy...
Nie wiemy jak z tym bohaterem sobie poradzic, ani rezyser ani aktor tez. Gdyby byl swietym... Swieci to inny zupelnie gatunek, lepszy swietlisty, oddzielny od nas, ale On byl jednym z milionow i jeden na miliony, a przecierz trudno sie z Nim mierzyc.
Anna z Kanady

Ja osobiście postacią rotmistrza Pileckiego zainteresowałem się klika lat temu, gdy moja siostra zaczęła uczęsczczać do szkoły nazwanej na jego cześć. Po zapoznaniu się z życiorysem nabrałem głębokiego szacunku do tej osoby - najmężniejszego z mężnych.
Pamiętam, że po emisji spektaklu rozpętała się mała burza, szczególnie na łamach GP i NGP. Mnie dziwiło to z jaką łatwością niezłomny w rzeczywistości rotmistrz opowiadał w spektaklu o współpracownikach prokuratorowi Różańskiemu.
Nie wiem co o tym mysleć.

Ja obejrzalem ten spektakl z przyjemnoscia i zrobil na mnie duze wrazenie, tym wieksze im blizej bylo do konca.
Tez sie zastanawialem czy postac Pileckiego nie byla zagrana w sposob nierzeczywisty, nieco naiwny... Sam nie wiem.
Doszedlem do wniosku, ze teatr podobal by mi sie zapewne nawet gdyby byl zagrany fatalnie, bo jest totalny deficyt filmow prezentujacych bohaterstwo ludzi w takich dramatycznych sytuacjach. Bohaterstwo po prostu - bez realatywizowania, pokazywania drugich stron medalu i wprowadzania moralnego zametu uniemozliwiajacego jednoznaczna ocene jakiegokolwiek zachowania.
Takze mi poprostu brak skali porownawczej.

Ale sama postac i jej historia nie wydawala mi sie obca i nierzeczywista. Wrecz przeciwnie - byla niczym lyk swiezego powietrza w naszej zatechlej wspolczesnosci. Ten spektakl daje energie tego samego rodzaju jaka odczulem np. po obejrzeniu "Pasji"... To co mnie ujelo, to nie tylko bohaterstwo, wiara i inne wielkie cnoty ale rowniez prostota - postawa bohatera jako zaprzeczenie postmodernistycznych autokreacji.

No i jako niezwykle ciekawy watek oceniam postac prokuratora (i jego zony). Bardzo ciekawie to wszystko pokazano, dwustronnie. Nie dostrzegam tu realtywizmu, raczej rzetelny opis ludzikiej malosci.
Dziekuje autrowi za ten tekst. Drugiego filmu nie widzialem, ale teraz sproboje obejrzec.