Giertych Roman Jacek dostał 4.72% głosów w okręgu, w którym startował (Warszawa I). Dokładnie w liczbach było to 35812. Wynik zaledwie średni, jak na lidera partii i osobą znaną z mediów.

Giertych stara się być dobrym ministrem edukacji, ale jego starania są niweczone przez ciągłe mieszanie spraw merytorycznych z politycznymi. Na przykład chęć zrobienia konferemcji prasowej w gdańskim gimnazjum przyspożyła mu raczej przeciwników niż zwolenników.

Bardzo mnie ciekawi poruszony przez Panów wątek o "taczeryźmie" Romana Giertycha. Też coś o tym słyszałem. Czy można być tak cyniczny i wchodzić w sojusz z Lepperem?

Dopełnieniem tego felietonu i najlepszym potwierdzeniem zawartych tam tez jest fakt, że zaraz po jego publikacji zostałem wyrzucony z MW. Oczywiście bez prawa do obrony, złożenia wyjaśnień, podania podstaw usunięcia z szeregów i innych takich niepotrzebnych detali. Nie płaczę. Jeżeli panowie chcą się bawić - wolna droga. Radziłbym się dobrze upić, jak dojdzie do katastrofy to nie będzie boleć. Życie rozsądzi kto miał rację (właścicie to już rozsądziło :)

Odnośnie wolności słowa to oddam głos panu Wierzejskiemu (który nie znajduje akceptacji nawet w elektoracie LPR co zostało niezbicie dowiedzione w niedzielę). Na swoim "przaśnym" (jak dowcipnie okresla Maciek Eckardt) blogu w dniu kiedy napisałem ten tekst stwierdził:
"Pytano mnie o granice wolności słowa w Polsce. W tych wszystkich przypadkach granice z jednej strony wyznacza prawo, z drugiej etyka i przyzwoitość. Swoje normy określa też kultura. Wiadomo na podstawie kodeksów, czego nie wolno - na mocy prawa - na pewno: fałszywie oskarżać, zniesławiać i znieważać. Etyka dodaje: nie wolno kłamać, nawet gdy to jest nie do sprawdzenia i udowodnienia, nie wolno oczerniać i wulgarnie wyzywać. Kultura z kolei nakazuje powściągać się z ostrymi sformułowaniami w pewnych określonych sytuacjach i wobec określonych osób (np. przy dzieciach, wobec kobiet itp.). Kultura to też poniekąd dziedzina etycznie zaangażowana (jej normy pokrywają się z normami moralnymi), ale głównie estetyczna. Kultura np. nakazuje unikać brutalności, impertynencji, nonszalancji i arogancji, ale nie dlatego, że to niemoralne, tylko że: ?nieładne? i ?nieeleganckie?.

Doprawdy nie wiem czy mój felieton naruszał boski majestat LPR i samego pana Wierzejskiego (religia), czy krytyka LPR jest też z zasady nieetyczna, a może tylko "nieładna" i "nieelegancka"? Mniejsza o to.

Natomiast Liga wyciągając wnioski z zaistniałej sytuacji wytoczyła najcięższe działa:):):) Czyli tzw. berecikowe o którym wspomniałem w felietonie. Istne Wunderwaffe
Pan poseł nawet żali się że PO chce ukraść pomysł Ligi (co świadczy tylko o tym że nasza scena polityczna delikatnie pisząc jest porąbana).

I na koniec konkluduje:
"LPR w tych wszystkich debatach zachowuje się racjonalnie i z ekonomicznym umiarem. Reprezentujemy opcję społeczną, czy raczej społeczno-narodową, z silnym wyakcentowaniem potrzeb materialnych polskich rodzin. Wiemy, na ile można pozwolić sobie na finansowe wsparcie rodzin. I znamy ograniczenia budżetowe. Cenimy stabilność finansową Państwa. Tymczasem stereotypy na nasz temat krążą tak nieprawdziwe, że nie sposób ich wszystkich na raz obalić. LPR nie jest ugrupowaniem rozwijającym socjał! Jest natomiast za ograniczeniem wydatków, np. w administracji i za niższymi podatkami płaconymi przez rodziny."

Doprawdy trudno się w tym połapać, aczkolwiek zauważam pewną niezgodność słów z czynami, ogólnie słaby kontakt z rzeczywistością :))))
Co do kwestyj ekonomicznych to w zasadzie kol Eckardt był tam jedyną osoba, która wiedziała o co chodzi w gospodarce. Może prof. Giertych, który jednak na tym polu (i na polu polityki krajowej niestety też) wykazuje małą aktywność. Jeżeli ktoś jeszcze został to siedzi cicho, bo przecież nie można podważać "prospołecznego" i jedynie słusznego kierunku w polityce. A jeżeli już to np. w drodze referatu o ekonomicznych koncepcjach Konecznego.

Co do kwestii mandatu dla RG, to nie było to takie pewne. Prosze mi zaufać - dopóty nie podliczono wszystkich głosów nie było wiadomo czy Liga przekroczyła próg 5% w Warszawie.
Co do "Kontrrewolucji młodych" to już dawno ją przehandlowano, tak jak i Dmowskiego (vide: sojusz z pszenno-buraczanymi, czy opowieści na łamach GW o Dmowskim).

Absolutnie nie moge zgodzic sie z Panem co do oceny pana Giertycha jako dobrego ministra. Nie ma jakiegokolwiek spojnego programu edukacyjnego (i tutaj mowimy o konserwatywno-liberalnych rozwiazaniach) natomiast bardzo wyraznie widac wykorzystywanie problemow edukacyjnych do uzyskania lepszych sondazy. R Giertych nie ma zadnego nie tylko doswiadczenia w sprawach edukacji, ale i tez zadnej wiedzy co do istnienia roznych rozwiazan, ani tez wizji edukacji - po co, dlaczego, jak mialaby wygladac, kto ma finansowac, jak wspierac ewentualnie uczniow z rodzin ubogich itp. itd. LPR znika wlasnie dzieki pojsciu na wojne ze wszystkimi (jak upr nota bene) i swojej arogancji.

Jestem zwolennikiem pewnych ograniczeń wolnego rynku, to prawda.
Chociaż gospodarczo jestem oczywiście prokapitalistyczny. Nie rozumiem jednak co ma rynek do zaistniałej sytuacji, ale to pewnie pan Tomek umie tylko powiązać.
Może tylko tyle, że konsumenci stwierdzili jednoznacznie że produkt "LPR" jest marną podróbką partii prawicowej.

pozdr

Sam tez kompletnie nie rozumiem tego naglego konfliktu Rydzyk - LPR. Ktos ma jakas teorie?

Oczyszczenie z Wrzodaka to ciekawa historia. Nie chcę wdawać się w szczegóły, ale na podkarpaciu Wrzodak robił z ludźmi różne nieprzyjemne rzeczy. Kto wyrastał za wysoko, ten momentalnie stawał się wrogiem. Dobierano więc tylko ludzi "odpowiednich" w myśl zasady "mały człowiek ma pod sobą tylko mniejszych od siebie". Centrala oczywiście była ślepa i głucha. Jak w końcu atakował frontalnie R Giertycha to cudownie odzyskali wzrok i słuch. Gdyby tego nie zrobił to nadal byłby zacnym Zygmuntem. I tak to wyglądało...

Byłem członkiem Ligi Polskich Rodzin. Nie wstydzę się tego. Uważam ten czas za pożyteczne doświadczenie. Wielokrotnie w swojej publicystyce broniłem rodziny Giertychów przed atakami, bo do dzisiaj są w wielu sprawach atakowani niesłusznie. Mogę się pod tym podpisać i dzisiaj. Mam wiele życzliwości do wielu członków LPR, bo są to moi przyjaciele jeszcze z lat działalności w Stronnictwie Narodowym. I tak pozostanie.

Poniżej pozwalam sobie zamieścić to, co niedawno napisałem na swojej stronie internetowej, żeby wyrzucony z hukiem z MW kol. Bała nie czuł się osamotniony :)

********************************

LPR zaryła o dno. Kiedy wiosną tego roku grupa starych działaczy LPR podjęła próbę rewitalizacji tej partii, szybko przekonała się, że to niemożliwe. Koteria skupiona wokół Romana Giertycha i Wojciecha Wierzejskiego zrobiła to co zawsze - wyatutowała reformatorów. Koteria nie dostrzegła wówczas, że strzeliła sobie w kolano. Dzisiaj zbiera tego efekty. Marginalizacja LPR jest faktem. I jest faktem też to, że partia ta stała się balastem dla wszystkich, także dla jej członków. Weksle, umowy notarialne, przedziwne umowy o dzieło, kariery dla wybranych, wyraźnie wskazują, że mamy do czynienia z szemranym holdingiem politycznym, sowicie dotowanym przez państwo, a nie ideową partią polityczną. Holdingiem, który stracił płynność polityczną, którego akcjonariusze w postaci wyborców, w popłochu wyprzedają akcje upadającej firmy, lokując je ze zrozumiałych względów w PiS-ie. LPR to dzisiaj firma "wydmuszka", w pełnym tego słowa znaczeniu. Ostatni wynik wyborczy LPR to, jak mawia się w niektórych środowiskach - "żenua", z akcentem na ostatnią samogłoskę.

Tragifarsa pod tytułem "Wojciech Wierzejski" (0,2 proc. poparcia!) chyba dostatecznie obnażyła, czym jest dzisiaj formacja zdobywająca jeszcze nie tak dawno 16 proc. poparcia. Inwestycja w człowieka, który swoją osobowością odcisnął piętno na wizerunku LPR, sprowadzając ją do poziomu Bubla czy Tejkowskiego, okazała się zgubą LPR. Człowiek, o którym mawia się, że prawdę mówi tylko wtedy, kiedy się pomyli jest dzisiaj synonimem klęski Ligi. Aż dziw bierze, że Roman Giertych, polityk w końcu niegłupi, pozwolił ubrać LPR w twarz Wierzejskiego. Chyba, że robi to po to, żeby błyszczeć na jego tle, a to marna pociecha.

Do wiosny tego roku byłem członkiem LPR. Tak jak kilku innych działaczy zostałem z niej wyrzucony. Powtarzam, nie odszedłem z niej, ale zostałem z niej wyrzucony. Jest jeszcze w Lidze sporo ludzi myślących, uczciwych i ideowych. Szkoda ich dla żyrowania polityki pustych gestów, udawanych katolickich frazesów i zwykłej politycznej hochsztaplerki. Czy warto tkwić w czymś, na co się nie ma wpływu, z czym się nie zgadza i co coraz bardziej uwiera? To pytanie do nich. Sami muszą sobie na nie odpowiedzieć.

Zanim wyleciałem z Ligi, z otwartą przyłbicą pisałem na swojej stronie, co sądzę o mojej ówczesnej partii. Za to zbierałem cięgi i za to z niej wyleciałem. Nie byłem potakiwaczem, bo to nie moja natura. I bez specjalnej satysfakcji przypominam to, co miałem do powiedzenia przed rokiem i wcześniej. Chciałem tylko zmian wewnątrz organizacji, szerszej dyskusji i tego, co było zawsze normalne w Ruchu Narodowym - koleżeństwa. Każda klęska jest okazją do refleksji i rozmowy. Czas na narodowy "okrągły stół", bez kantów i hochsztaplerów. Środowisko, w którym dzisiaj funkcjonuję jest do niego gotowe. Na uczciwych zasadach.

A teraz to, co onegdaj pisałem:

27.09.2005
Liga Polskich Rodzin znalazła się na zakręcie. To nasza wina (także moja), że nie potrafiliśmy przekonać do siebie wyborców i tylko od nas samych zależy, czy w wyborach samorządowych się ostaniemy. Jest na to jeszcze szansa, ale czeka nas wszystkich wielki wysiłek. Musimy nauczyć się pokory. W zasadzie powinniśmy być wdzięczni wyborcom, że dali nam taką lekcję, ale wdzięczni także, że nas definitywnie nie skreślili. Teraz jest czas na przemyślenia i wyciągnięcie właściwych wniosków. Tyle, że ten czas nie jest długi.

10.10.2005
Sporo pytań w minionym tygodniu o przyszłość Ligi Polskich Rodzin, od zwyczajnych ludzi, sympatyków, ale i zwykłych członków. Odpowiadałem jak najoględniej, bo ta przyszłość rysuje się nieciekawie. Wynik wyborczy daleki od oczekiwań, zniechęcenie w terenie oraz brak pomysłu politycznego. W wielu miejscach następuje dekompozycja struktur, co na rok przed wyborami samorządowymi nie wróży Lidze sukcesu. Pomóc jej mogą tylko błędy PiS-u, ale na to - póki co - się nie zanosi. Zresztą to marna pociecha, liczyć na potknięcia innych. (...) Jak w tym wszystkim zyskać wyborcę, naprawdę trudno sobie wyobrazić. Jednak największym problemem Ligi jest brak wizji programowej, jasnego określenia, czego chcemy i dokąd zmierzamy. Zbiór zaklęć orbitujących wokół tzw. polityki prorodzinnej, bezpieczeństwa socjalnego i krytyki UE, nie mogą być fundamentami politycznymi, na których da się dzisiaj zbudować nowoczesną partię o obliczu konserwatywno-narodowym i wolnościowym w gospodarce.

Obawiam się, że Liga może ugrzęznąć w doraznej taktyce parlamentarnej, obliczonej na ugrywanie promili poparcia w krytyce PiS-u i ściganiu się z Samoobroną w socjalnych miazmatach. Analiza elektoratu LPR również nie napawa optymizmem. Patrząc na jego strukturę, zwłaszcza wykształcenie i przedział wiekowy, można - z całym szacunkiem dla niego - przestraszyć się przyszłości. Lidze brakuje dzisiaj paliwa politycznego, jakim była do niedawna Unia Europejska. Dzisiaj znacznie trudniej będzie określić flagowe postulaty polityczne, bo ich specjalnie nie widać. Dla mnie sprawa jest prosta - ja pozostaję przy swoich konserwatywnych i wolnościowych przekonaniach, nie zamierzam uginać się pod żadnym socjalnym dyktatem, nawet jeśli nazywa się go polityką prorodzinną (też mi prorodzinność, gdzie dochód rodziny zależny jest od łaskawości budżetu państwa), nie zamierzam boksować się dla samego boksowania, ani żyć mirażami, że przepływy elektoratu raz promują tych, a raz tamtych.

21.11.2005
(...) Rysuje się pytanie o LPR. Tutaj sytuacja jest bardziej skomplikowana. Liga znalazła się w próżni wywołanej zassaniem jej elektoratu przez PiS. Podstawowe paliwo polityczne, jakim do niedawna była Unia Europejska uległo wyczerpaniu, co boleśnie widać w braku koncepcji programowej Ligi. Na to nakładają się wewnętrzne animozje zakończone secesją części posłów, w tym posłów do Parlamentu Europejskiego. Rzutuje to w grozny sposób na hipotekę LPR, która zaczyna być coraz bardziej obciążona. Ostatnie nieprzemyślane pomysły zaostrzenia tzw. ustawy antyaborcyjnej skutecznie skłóciły LPR z hierarchią kościelną, a dołożony do tego projekt ustawy dekomunizacyjnej zepchnął Ligę na pozycje dawnego ROP-u i ZChN-u. To wszystko połączone z błędami w sprawie polityki wschodniej i brnięciu w socjalno-roszczeniowe miazmaty wskazuje, że Liga oddala się od klasycznej myśli narodowej, która była zawsze myślą komplementarną, pozbawioną ideologicznego mesjaństwa i emocji, realnie oceniającą to, co Polsce w danym momencie najbardziej się opłaca. Przed Ligą stoi trudne zadanie obrania długofalowej strategii politycznej, z jasno wytyczonymi celami i sposobami dojścia do nich. Póki co, Liga grzęznie w niestrawnych społecznie i politycznie pomysłach, bardziej obliczonych na szczypanie PiS-u, niż pokazywaniu Polakom własnej wizji Polski, uwzględniającej zachodzące zmiany w społecznej świadomości (...)

Liga jest dzisiaj na ostrym zakręcie. Wielu jej członków traci zapał i nie widzi sensu swojego zaangażowania. To częsty objaw w formacji, która nie osiągnęła sukcesów wyborczych, a rozbudziła nadmierne oczekiwania. Niemniej jest coś na rzeczy, skoro tego zapału zaczyna brakować tym, którzy mogliby świadczyć o poziomie i pozytywnym obrazie Ligi. Ich głos niknie na puszczy, o ile ktoś go chce słuchać... W sumie szkoda.

07.12.2005
(...) Okazuje się, że geopolityka, która była zawsze endeckim konikiem, dzisiaj została zaniedbana. Różne spojrzenia i wnioski. A może właśnie swoista dywersyfikacja koncepcji politycznych jest drogą dla współczesnej endecji. Może w polityce trzeba dzisiaj używać lekkiej i zwrotnej jazdy, a nie zaciężnej husarii, trudnej do manewrowania w szybko zmieniających się okolicznościach. Czym się różni pole dzisiejszej polityki od tego, na którym działał Dmowski? Niewątpliwie jest bardziej zniuansowane i rozproszone. Okazuje się, że dzisiaj mamy interesy aż w Iraku i Afganistanie, co dawniej było nie do pomyślenia. Inną sprawą jest, czy warto było w te interesy wchodzić, ale skoro mleko się rozlało? Jak uprawiać politykę w dobie permanentnej informacji i wścibskiego otoczenia medialnego. Jakiego języka używać, by idea wszechpolska była przyswajalna w szybko rozwarstwiającym się technologicznie społeczeństwie, którego coraz większe segmenty przenoszą swoją aktywność intelektualną w sieć, tworząc swoiste nowe społeczności. Jak korzystać ze współczesnych instrumentów badawczych (socjometria i psychologia społeczna) i wprzęgać je w strategię polityczną, tak by nie stać się zwykłymi inżynierami dusz. To tylko niektóre dylematy, przed którymi staje dzisiejsza endecja. Od szybkości reakcji i roztropnej analizy zależy jej przyszłość. Jest w każdym razie o czym mocno dyskutować.

02.01.2006
(...) Niezależnie od czasów i sytuacji politycznej istnieje coś takiego, jak szkoła Dmowskiego. Wielu polityków do niej aspiruje, często bez zastanowienia i stosownej refleksji. Warto mieć świadomość, że niektóre z koncepcji Dmowskiego zweryfikowało życie, pokazując, że się mylił. On sam zresztą wielokrotnie powtarzał swoim sympatykom, że nie należy jego książek i koncepcji politycznych traktować talmudycznie, gdyż on sam od wielu odchodził, uznając, że okoliczności i kontekst się zmieniły. Szkoła Dmowskiego, to obok dorobku piśmienniczego przede wszystkim sposób myślenia i oceny wydarzeń politycznych. Zawsze w szerszej perspektywie, sytuującej sprawy polskie na szachownicy geopolitycznej, która bezlitośnie weryfikuje zasób posiadanych sił i instrumentów politycznych możliwych do zastosowania. A wszystko to w twardych regułach realnej polityki, bez sentymentalizmu i chciejstwa.

28.01.2006
Polityka to taka dziedzina, w której - cytując Kazimierza Górskiego - gra się tak, jak przeciwnik pozwala. Nie wnikając w to, czy obecny sojusz z Andrzejem Lepperem (na szczęście jeszcze nie skonsumowany i tylko werbalny!) jest dobry, czy też nie, trzeba jasno stwierdzić, że ma on związek z dekoniunkturą w jakiej znalazła się Liga Polskich Rodzin. Dekoniunktura ta utrzymuje się pomimo znacznej aktywności parlamentarnej, a nawet widocznych sukcesów (becikowe), co świadczy o zerwaniu lub poważnym zakłóceniu komunikacji Ligi z własnym zapleczem wyborczym. Trwa to od czasów wyborów parlamentarnych, kiedy okazało się, że Liga otrzymała mniejsze poparcie od prognozowanego. Pękła wówczas bariera sondażowa, która pozwalała Lidze patrzeć optymistycznie w przyszłość, jako partii permanentnie niedoszacowanej w sondażach, sprawiającej za każdym razem niespodziankę (wybory samorządowe i do Parlamentu Europejskiego), z którą, na przekór prognozom, trzeba się liczyć. Ten argument po ostatnich wyborach stracił na znaczeniu, choć z pewnością szacunki dające Lidze 2 proc. poparcia rozmijają się z rzeczywistością. Może ona wciąż liczyć na poparcie w granicach progu wyborczego, z lekkim wahnięciem w górę przy niskiej frekwencji wyborczej. Sytuacja taka, w warunkach obowiązującej ordynacji wyborczej, nie rokuje jednak dobrze na przyszłość. Taki wynik niebezpiecznie hibernuje Ligę na statycznym poziomie, dając jej co najwyżej niepewną szansę stania się języczkiem u wagi, gdyby wyniki wyborów temu sprzyjały. Pytanie o przyszłość Ligi staje się więc naglące.

Nie ma sensu przywoływać tutaj katalogu chorób toczących Ligę, gdyż podobne schorzenia toczą inne partie w stopniu podobnym, niemniej - a piszę to już po raz któryś - przed Ligą stoi poważne pytanie o to, jaką formacją chce być, gdyż na pewno nie jest p jak chcą niektórzy - ugrupowaniem narodowym w klasycznym ujęciu. Liga powstała na sprzeciwie wobec AWS i Unii Europejskiej. Nie towarzyszyło temu żadne odrodzenie się myśli narodowej jako takiej, ani żaden ferment intelektualny, znamionujący powstawanie lub przywracanie życiu jakiegoś prądu politycznego i ideowego. Liga od razu weszła w wir bieżączki politycznej, dzwigając na plecach posłów i środowiska, delikatnie mówiąc, niekompatybilne z myślą narodową, a czasami i rzeczywistością. W takich warunkach trudno było o sformowanie zaplecza intelektualnego, które podjęłoby niezbędny dyskurs nad rolą i przyszłością formacji starającej się czerpać ze stuletniej historii ruchu narodowego. Braki tego widać dzisiaj ze szczególną mocą, kiedy konkurencja używając podobnego języka i tricków podprowadziła Lidze sporą część elektoratu. Na to wszystko nakłada się brak skutecznej kampanii wizerunkowej LPR. Bez pokazania szerokiej palety strawnych medialnie twarzy, Liga nie zainteresuje nikogo, poza własnymi działaczami i polityczną konkurencją. Moderacji musi ulec przede wszystkim konfrontacyjny język, którym Liga odstrasza potencjalnych partnerów i niezdecydowanych wyborców, utrwalając obraz stronnictwa agresywnego i niezdolnego do zawierania koalicji. A przecież tak nie jest, gdyż Liga tworzy udane koalicje samorządowe, np. na Mazowszu, gdzie w sposób merytoryczny pokazuje, że może być wartościowym podmiotem koalicji.

I na koniec konstruktywnie. Liga moich marzeń: konserwatywno-narodowa; zdecydowanie wolnorynkowa, nie schlebiająca taniemu populizmowi; antyetatystyczna; obudowana licznymi inicjatywami obywatelskimi; nieklerykalna, ale jednoznacznie broniąca dekalogu; z żywym dyskursem wewnętrznym; z wypracowaną na nowo koncepcją geopolityczną i wizją polityki zagranicznej; z nieprzerwanym i niczym nie zakłóconym krążeniem elit we własnych szeregach; deklaratywnie skromniejsza; korzystająca z nowoczesnych technik komunikacji; stawiająca na poczucie wolności obywateli i ich zaufanie do państwa oraz trzymająca to państwo w życzliwym do tych obywateli dystansie; inicjująca społeczne debaty, nawet kontrowersyjne; raczej słuchająca, niż narzucająca; uprzejma i uśmiechnięta. To na początek zupełnie wystarczy.

07.03.2006
(...) Dla mnie sprawą zasadniczą dla formacji, jeśli nie pierwszoplanową, jest wewnętrzna dyskusja i ścieranie się poglądów. Z tym w Lidze bywa różnie i pod tym względem ma ona wiele do nadrobienia. Nie wyobrażam sobie na progu XXI wieku, w dobie Internetu, wścibskich mediów i szybkiego przepływu informacji, by mogła się utrzymać jakakolwiek formacja pozbawiona platformy dyskusyjnej, reglamentująca członkom dostęp do informacji, tworząca wąskie kręgi wtajemniczonych, a przez to - co nieuchronne - popełniająca błędy polityczne. Partia polityczna z natury jest środowiskiem ludzi, którzy chcą realizować wspólne cele, powtarzam wspólne, najlepiej wypracowane w ogniu polemik i dyskusji.

Być może podchodzę to tego wszystkiego zbyt idealistycznie, ale wiem, czym był ruch narodowy w latach swojej świetności, kiedy był rzeczywistym RUCHEM, ogarniającym wszystkie dziedziny życia społecznego, kulturalnego, naukowego czy wydawniczego. Nie był ruchem jednorodnym, co paradoksalnie stanowiło o jego sile, często wymykał się definicjom, odpowiadał na realne potrzeby i oczekiwania, inspirował, a przynajmniej nie pozwalał być obojętnym. Były w nim rzeczy wzniosłe, ale i małe, o których mówi się niechętnie. Jak to w życiu. Natomiast w godzinie próby zdał egzamin i zapłacił za swoją postawę wysoką cenę. Cenę, którą płaci do dzisiaj w postaci luki pokoleniowej i wymordowanych elit, braku ciągłości myśli politycznej, której nie miał kto rozwinąć, i wreszcie w postaci odium i infamii nałożonej na niego przez prestidigitatorów społecznego przekazu spod znaku czerwonego sztandaru. (...)

(...) W tym wszystkim ważne jest, by członkom i sympatykom Ligi chciało się robić użytek z wiedzy jaką posiadają i nabywają w samorządach, realizując się zawodowo czy w pracy naukowej. Tych ludzi trzeba zacząć wreszcie szanować, nawet, jeśli mają odmienne zdanie niż kierownictwo, i nie wolno zamykać im ust, gdyż zamykanie ich, to pierwszy stopień do zmierzchu formacji, marnowanie jej potencjału i hamowanie niezbędnego krążenia myśli, bez czego trudno mówić o rozwoju intelektualnym ugrupowania.

(...) Liga cały czas posiada potencjał, i co najważniejsze, ma tożsamość wynikającą z dorobku myśli narodowej. Myśli, która czeka na swój właściwy renesans, w nowej oprawie, nie zwulgaryzowanej, raczej lekkiej intelektualnie, atrakcyjnej w formie i głębokiej w treści. To wszystko jest w zasięgu ręki, tylko trzeba to dostrzec. Ale aby to zrobić, należy na moment odejść od politycznej bieżączki, posłuchać ludzi, sięgnąć do zródeł, lekko się wyciszyć, zrobić rachunek sumienia i ... zacząć nowy rozdział. By nie tracić już więcej ludzi, by pozyskiwać, a nie zrażać, by się otwierać, a nie zamykać, by nie być zapatrzonym w czubek własnego nosa, by wiedzieć, że istnieje realny świat poza ulicą Wiejską i biurami poselskimi. By życzliwiej na siebie spojrzeć, bo każdy z nas jest wartością samą w sobie, jest potencjałem i tą przysłowiową cegiełką, z której składa się LPR.

www.eckardt.pl

Byli członkowie PZPR ZSL i SD wcale nie byli automatycznie komunistami. Cała koncepcja zalatuje duchem zemsty w najbardziej prymitywnym znaczeniu tego słowa. Jeszcze gorsze jest podejrzenia, że jest to chwyt młodych wilczków mający zwolnić dla nich posady.