Prawica.net

Bardzo lubię się pośmiać i dlatego namiętnie oglądam w TV różnego rodzaju kabarety, demokratycznych polityków nie wyłączając. Jeszcze bardziej cenię sobie farsę, groteskę i satyrę w szerszych literackich formach, jak. np. utwory Jarosława Haška czy Mikołaja Gogola itp. Te moje upodobania sprawiają, że co jakiś czas wracam do ulubionych lektur.

Akurat traf chciał, że zachęcony niedawnym tekstem w Najwyższym Czasie! o Sergiuszu Piaseckim, sięgnąłem po raz któryś po jego znakomite "Zapiski oficera Armii Czerwonej". Karmiąc swą duszę naprzemiennie Piaseckim i informacjami z polskiej sceny politycznej nadawanymi w telewizorni, mimowolnie skonstatowałem, że twierdzenie jakoby wszystko już było ma swój sens. Przynajmniej w literaturze.

Mamy zatem nową-starą koalicję, której losy toczą się analogicznie do dziejów wielkiej przyjaźni dwóch wodzów opisywanych przez lejtnanta bohaterskiej Armii Czerwonej Miszkę Zubowa, który w październiku 1939 roku twierdził: życie jest piękne! Jak ten kochany malarz Hitler i nasz Ojciec Stalin wymalują świat na czerwono, toż to będzie cudnie!
W 66 lat później, po zwycięskich dla Prawa i Sprawiedliwości wyborach parlamentarnych i prezydenckich, świat na czerwono (nawet wbrew werbalnym zapewnieniom, ale przecież Hitler ponoć, według wielu, też nie był socjalistą) mieli obywatelom III RP malować trzej wodzowie; Jarosław Kaczyński, Roman Giertych i Andrzej Lepper.

Powstaje nieformalna koalicja PiS ? LPR ? Samoobrona, a Polakom każe się wierzyć, że Lepper się ucywilizował i nie będzie już wysypywał ziarna na tory, ani okupował sejmowej mównicy, a wręcz przeciwnie, wspólnie z PiS-em i LPR-em budował będzie solidarną Polskę. Czyli że będzie podobnie do tego, w co miał wierzyć lejtnant Zubow: wprowadzamy planowo wszędzie porządek, swobodę, kulturę, dobrobyt i sprawiedliwość. Socjalizujemy co możemy i gdzie możemy.

A potem była już prawie wyłącznie sielanka. No, z małymi zgrzytami, ale jak wiadomo i między przyjacioły nieporozumienia się zdarzają. Uchwalono kilka ważnych ustaw, a przyjaźń między przywódcami partyjnymi kwitła. Bratały się także partyjne doły, które w obliczu mających nastąpić wyborów do samorządów postanowiły, że warto byłoby powielić udany pomysł na szczeblu gmin, powiatów i województw. Oczywiście po to, po co i powstała najpierw nieformalna koalicja, potem pakt stabilizacyjny, a w końcu i wspólna władza - w dobrym interesie Polaków oczywiście, czyli po to, by zerwać ze starym układem i zniszczyć go do cna.

Naród zaś miał widzieć, to co widzieć miał nasz bohater:

zima się skończyła, tak jak skończyły się burżujskie rządy na Białorusi. Przyszła wiosna, tak jak my ? żołnierze Armii Czerwonej ? aby wybawić proletariat od tyranii kapitalistycznej. Wzeszło wyżej słońce, aby zniszczyć chłody ? tak jak nasze rosyjskie Słońce: ojciec Stalin ? i ogrzać chłopów i robotników promieniami wolności i dobrobytu. Rozkwitło wszystko dookoła i zazieleniło się swobodnie ? tak jak w Związku Radzieckim. Przyleciały ptaki i śpiewają sobie głośno i bez przymusu na cześć partii komunistycznej i Centralnego Komitetu, zadowolone, że skończyły się rządy krwawych satrapów imperialistycznych.

Aż wreszcie, jakiś miesiąc temu przyszedł kryzys. Premier Jarosław Kaczyński oświadcza publicznie, że warcholstwa nie możemy tolerować i wyrzuca z rządu Andrzeja Leppera. Ten ostatni nie pozostaje dłużny i oświadcza mediom: chamstwo, chamstwo i jeszcze raz chamstwo oraz: to nie ja zachowałem się jak awanturnik, jak cham, jak niewychowany. Brak kultury politycznej, osobistej, to co premier wyprawia w tym rządzie nie konsultując nic z nikim (...). Ja i tak byłem cierpliwy i wytrzymałem bardzo długo. I tak właśnie, 22 września 2006 skończyła się wspólna praca dla dobra Polski dotychczasowych koalicjantów.

Zdezorientowany naród, niczym Miszka Zubow u Piaseckiego mógł pomyśleć: zrozumiałem ja, że to Anglicy nalot na miasto zrobili. Bo więcej nie ma komu. Pożary zaczęły się. Gdy jednak okazało się, że to nie Anglicy, a jakby swoi między sobą się kłócą, przyszło rozczarowanie. Radio podało: zezwierzęceni hitlerowcy napadli na Związek Radziecki, ale drogo za to zapłacą!

Gdy pojawiła się słynna afera taśmowa, zwana przez dowcipnych dziennikarzy Begergate, po raz kolejny odwróciły się role, a obywatele mogli przypomnieć sobie niegdysiejsze przestrogi opozycji. Zupełnie tak jak w tej tragicznej chwili lejtant Zubow przypomniał sobie słowa kontrika Koli, który onegdaj mu tłumaczył:

za 20 lat w tej samej książce, lecz w innym wydaniu, będzie napisane... jeśli Armia Czerwona gdzieś od kogoś dostanie w skórę, to tylko dlatego, iż Stalin był kapitalistycznym agentem i zwycięstwu przeszkodził (...). Po tym nosie paskudnym i po wąsach widać, że to dobry numer! Zwąchał lepszy interes za granicą albo się dowiedział, że go chcą zlikwidować prawdziwi ruscy patrioci, więc Hitlerowi za dolary sprzedał się. A o tej przyjaźni Hitlera dla naszego narodu to o­n umyślnie trąbił, żeby czujność proletariacką uśpić!... W ten sposób zrozumiałem ja od razu całą jego reakcyjną robotę. Bo, pierwsza rzecz: jeśli nie był on pewien Hitlera, to po co go zawsze i wszędzie wychwalał i materiałami wojennymi wspomagał? Druga: jeśli go Hitler rzeczywiście wykiwał i durnia z niego zrobił, to cóż o­n wart? I od tej chwili swój pamiętnik dzielny Miszka zadedykował Hitlerowi, bo bardzo to jest mądry i potężny wódz, i ogromnie go szanuję. A do Stalina żadnego zaufania nie posiadam.

I odtąd dopiero rozmija się historia napisana lekkim piórem przez Sergiusza Piaseckiego z historią, którą napisało samo życie w III (czy może po likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych już IV) Rzeczypospolitej. Podczas, gdy Miszka Zubow miotał się między zwaśnionymi Hitlerem a Stalinem szukając najwygodniejszego dla przetrwania miejsca dla siebie, Jarosław Kaczyński chcąc nie chcąc musiał pogodzić się z warchołem Lepperem, a Lepper z chamem Kaczyńskim. Dla dobra takich jak ja oczywiście.

Andrzej Orkowski
więcej tekstów autora... i na starej witrynie...
Autor o sobie: jestem członkiem koła UPR w Kaliszu, publicystą i współautorem miesięcznego biuletynu koła "Liberum veto!"