A wogole, to w kraju musi byc bardzo goraco.

Tak, jest taka nadzieja - jednakże nie jest to możliwe z dnia na dzień.
Przyczyny deficytu są obiektywne - np. poziom wydatków wynikający z zaciągniętych przez państwo zobowiązań, czyli tego co już się stało.

Na te przyczyny nie mamy wpływu, jak na całą przeszłość.
Możemy wpływać na ich skutki - np. opóźniając transfer środków do OFE, utrudniając obywatelom dostęp do świadczeń, redukując ich poziom w oparciu o wprowadzane ad hoc kryteria formalne - np. odmawiając wypłaty świadczenia z powodu braku odpowiedniego formularza lub nieterminowego zgłoszenia uprawnienia.

Prawica nie powinna stosować takich metod - chociażby z tego względu, że podważają zaufanie obywateli do państwa i służą jako pretekst do moralnego uzasadnienia odmowy płacenia podatków.

Drugą okolicznością obiektywną jest skala wpływów.
Zwiększenie ilości środków wpływających do budżetu możliwe jest w oparciu o "brutalną siłę" tj. podniesienie stawek podatkowych, akcyzy, wprowadzenie nowych podatków.

Efekt jest zwykle krótkoterminowy - tzn. skutkuje zahamowaniem wzrostu, co wymusza eskalację "przemocy podatkowej".

Na okoliczności obiektywne wpływ mamy niewielki lub żaden.

Istotne są okoliczności subiektywne - ocena tego, które wydatki z budżetu są celowe, sensowne - niestety nasza ocena dotyczy głównie wydatków bieżących i przyszłych, a nie zdarzeń historycznych.

Na te okoliczności mamy wpływ - celem powinno być uzyskanie tzw. społecznej zody na konkretne zmiany.

Deficyt jest w pewnych oklicznościach do zaakceptowania - chodzi o taką sytuację, gdzie jest on wynikiem obniżenia wpływów, w wyniku zmniejszenia obciązeń fiskalnych, mających na celu zwiększenie wskaźnika wzrostu gospodarczego.

Dokładniej - chodzi np. o tzw. klin (obciążenie podatkami pracy) - deficyt spowodowany zmniejszeniem wpływów z tego tytułu miałby na celu wywołanie wzrostu gospodarczego - co powinno skutkować wzrostem wpłwów do budżetu w przyszłości.

Deficyt z tytułu zmniejszenia powyższego "klina" - by nie pwowdował zerwania tzw. kotwicy budżetowej wymaga cięć z winnych wydatkach.

Z punktu widzenia polityki rządu ważne są nie tylko - bieżący deficyt - ale perspektywa zahamowania jego wzrostu i zmniejszenia w przyszłości - co oznacza, że rząd powinien oprócz gaszenia pożarów zajmować się eliminacją podpalaczy - zwłaszcza we własnych szeregach.

Przydatny może tu być przykład zwierzęcia doświadczalnego - szczura - który potrafi przetrwać trudną sytauację, o ile w jego ocenie ma szansę na jej poprawę.

Przekładając to na realia ekonomiczne - nie jest konieczna natychmiastowa poprawa - wystarczą racjonalne przesłanki jej nastąpienia.
Przesłanki te jednak muszą mieć charakter prawdziwy, nie tylko propagandowy.

Oznacza to, że w okresie przejściowym może być gorzej, niż gdybyśmy chowali głowę w piasek i przesuwali problemy w przyszłość.

Tzw. społeczna zgoda może zostać wyrażona - o ile społeczeństwo postrzegać będzie zamiar jako prawdziwy - i uzyska realne dowody, że tak właśnie jest.

Tyle - bardzo ogólnie.

Wskazane zauważyć - że sam inicjator nazwał swój pomysł rodzajem zabawy. Podobnie jak w teatrze, czy na filmie - funkcje są wirtualne - nie da się jednak wykluczyć, że jakiś aktor, podobnie jak np. R. Reagan zaistnieje w polityce.

Poseł może słabo dokumentować swoje podróże - taki jego przywilej, ale nie może uprawiać ewidentnej hucpy.

W opisywanym przypadku wykonał to po to, by mieć więcej pieniędzy dla siebie. Z wyliczenia wynika, że podróży nie odbył - bo nie było to możliwe ze względów racjonalnych.
Z punktu widzenia państwa jego czyn jest jedynie szkodą.

Skąd u Pana przypuszczenie, że ja lub p. Prawicowiec mamy coś wspólnego z karami dla drobnych defraudantów, z pozostawaniem dużych poza zasięgiem wymiaru sprawiedliwości i że zamierzamy konserwować taki stan?

Pzdr: Witek

http://tinyurl.com/ohlrk

Jako koliber spokojnie da sobie Pani radę. Wiceministra sama Pani wyznacza, Pani minister.

Otóż Pani Karolino, wydaje mi się, że nie ma Pani racji. W przyrodzie równowaga ustala się tylko tedy, gdy wystepują przeciwstawne siły. Dobrze wykonana robota ministra od środowiska to własnie ta siła powstrzymująca zjednoczony napór reszty - by w ramach rozwoju, wolnego rynku i inwestycji nie zabetonować, zafabrykować, zadrogować i zadaszyć wszystkiego.

Bez Pani wystąpi dodatnie sprzężenie zwrotne i... kicha. Obudzimy się w świecie z betonu. Liczyć na samoograniczanie to naiwność.

Wbudowanie w system narzędzia dążącego do ustalenia równowagi sił to wcale nie jest zły pomysł. Pytanie, czy to powinno być ministerstwo, ale na pewno musi być siła działająca w przeciwnym kierunku niż pozostałe. Tylko tak uda się osiągnąć równowagę.

pozdrawiam życząc sukcesów
TBM

Jacek Jarecki
Z pewnością czeka na propozycje!