Prawica.net

Przyznam, że coraz rzadziej chce mi się oglądać programy informacyjne w telewizorni, a tzw. publicystyki politycznej nie trawię już w ogóle. Pewnie nie jestem odosobnionym przypadkiem pośród tych obywateli Rzeczypospolitej Polskiej, którzy zagadnięci przez znajomych co sądzą o wypowiedzi polityka X w programie pani Y, plączą się w zeznaniach lub wiją jak w ukropie, na wszelkie pytania usiłując znaleźć odpowiedź wymijającą.

Powodem mojego TV-wstrętu jest tajemnicze, acz szeroko znane uczucie déj? vu, którego nieuchronnie doznaję w takich razach. Wrażenie, że już to kiedyś słyszałem lub już podobną sytuację przeżyłem, jest często na tyle silne, że po prostu nie chce mi się tych ludzi słuchać ani tym bardziej oglądać. Po co bowiem słuchać i oglądać, kiedy po tylu hektolitrach pustosłowia wszystko pozostaje po staremu? Kiedy jednak zmuszę się czasami do takiego aktu samobiczowania, niemal natychmiast doznaję z reguły nieprzyjemnego déj? vu.

Oto 12 lipca oglądałem w telewizorni relację z protestu służb mundurowych. Jako że staram się nie ufać jednej stacji i jeśli już oglądam to kilka dzienników o różnych porach i w różnych telewizjach, szybko doszedłem do wniosku, że... telewizja kłamie. Zaraz, zaraz, skąd ja to znam? ? zapytałem nagle sam siebie. I natychmiast zrozumiałem ? z czasów komuny, gdy oficjalnie była jedna stacja i jedna prawda dla wszystkich, chociaż nieoficjalnie i tak wszyscy wówczas wiedzieli, że telewizja kłamie i już.

Skąd więc w wolnej Polsce takie déj? vu?

Ok. 1,5 tysiąca funkcjonariuszy służb mundurowych demonstrowało w środę w Warszawie. Domagali się lepszych zarobków, warunków służby i wprowadzenia w życie projektu ustawy o modernizacji policji, straży granicznej, straży pożarnej i BOR w latach 2007-2009 ? mówią mi na samym początku relacji w TVP.

Rozumiem z tego, że demonstracja odbywała się dlatego, że władze robią coś przeciwnego, niż tego, czego od nich oczekują demonstranci. Włączam Polsat i co słyszę w czołówce?

Prawie 2 tysiące policjantów, strażaków i strażników granicznych przemaszerowało ulicami Warszawy.

To był osobliwy protest, ponieważ związkowcy w mundurach zamiast miotać przekleństwa pod adresem rządu, wyrażali mu poparcie. Chodzi o projekt ustawy, który przewiduje zwiększenie o około 30% nakładów na policję i inne służby. Funkcjonariusze już ?dmuchają na zimne?, bo obawiają się, że wśród żądań innych grup zawodowych kwestia ich podwyżek znów odłożona zostanie na półkę.

I bądź tu człowieku mądrym i dowiedz się prawdy z TV. Czy oni protestują przeciwko czy protestują za? Któraś stacja manipuluje. Ba, ale która?

Przy tej samej okazji déj? vu kolejne. Telewizja podaje inną liczbę uczestników manifestacji, a demonstranci inną. Kiedyś jednym i drugim chodziło tylko o efekt propagandowy ? reżimowa telewizja uszczuplała rozmiar protestu, a opozycja go wyolbrzymiała. No ale dziś, gdy mamy wolną Polskę o takie chwyty rodem z komuny władzy oskarżać nie wypada.

Tym bardziej że tak naprawdę do władzy należy dziś tylko jedna z kilku stacji TV. A jeśli już komuś przyszłoby do głowy posądzać władzę o manipulowanie, to jak tu się rozeznać kto buja jeżeli nie wiadomo nawet czy ów marsz był za czy przeciw? Bo jeśli demonstracja była za, jak twierdzi prywatny Polsat, to okazuje się wedle tej reguły, że ta stacja jest za władzą, bo podaje większą liczbę uczestników. Tak samo zresztą reżimowa TVP, twierdząca że demonstracja była anty i podając mniejszą liczbę.

Ciekawostką związaną z liczbą demonstrantów jest też fakt, że organizatorzy protestu, którymi byli głownie policjanci, twierdzą że było ich 2,5 tys., podczas gdy ochraniający marsz ? także policjanci ? mówią dla Polskiej Agencji Prasowej że szacują liczbę uczestników na 1,5 tys.

Czyżby to była to przesłanka potwierdzająca, że owa reguła sprzed lat jednak nadal obowiązuje? A może to po prostu zwykłe rozdwojenie jaźni i policjanci będąc na służbie poczuwają się do obowiązku lojalności wobec władzy, a w czasie wolnym, gdy organizują demonstrację są już przeciw niej?

No i wreszcie trzecie déj? vu ? jakżeby inaczej ? związane z tym samym materiałem. Oto we fragmencie relacji w TVP widać jak potężna postura posła SLD Ryszarda Kalisza w rozchełstanej po proletariacku koszuli, żwawo i z determinacją przebija się przez tłum demonstrantów.

Pan poseł, przekrzykując wznoszone przez protestujących hasła o głodowych pensjach policjantów i mijając transparenty z napisami w stylu: Bogaty złodziej, biedna policja, tak rządzi sejmowa koalicja przyznaje racje protestującym. Głośno, tak żeby dziennikarskie mikrofony uchwyciły jego cenne słowa, z całych sił domaga się więcej pieniędzy na płace i wyposażenie policjantów.

I znów nie wiadomo czy Kalisz jest za postulatami demonstrantów i popiera rząd, czy też jest za postulatami demonstrantów i krytykuje rząd. Jest jeszcze trzecia możliwość, ze jest za a nawet przeciw ? w zależności od rozwoju sytuacji. Ale miało być o déj? vu.

Otóż, gdy tak obserwowałem szczere współczucie posła Kalisza dla głodujących policjantów przypomniało mi się opowiadanie Jarosława Haška pt. Obywatel Antoni Niemiec, socjaldemokratyczny poseł z siódmego okręgu wyborczego.

Szybko przewertowałem więc swoje archiwum i czytam:

Złoty łańcuch, bujający się na okrągłym brzuchu redaktora Antoniego Niemca, również wznieca wśród jego przeciwników politycznych iskrę do różnych płomiennych ataków, zwłaszcza wtedy, kiedy obywatel poseł Niemiec kroczy na czele demonstrujących przeciwko drożyźnie, a jego przewielebny brzuch, przyozdobiony złotym łańcuchem, kiwa się i podskakuje tuż obok chudego proletariusza, trzymającego w kościstych rękach transparent z napisem: ?Przymieramy z głodu!?. (...).

Obywatel Antoni Niemiec nabawił się tego czcigodnego kałduna w walce o poprawę losu proletariatu, rozrósł mu się o­n w czasach ucisku czeskiego robotnika, a spotężniał właśnie w boju o lepsze warunki życia towarzyszy.

Poseł Kalisz wprawdzie nie drażnił oczu demonstrantów złotym łańcuchem, ale mimo wszystko moje déj? vu okazało się prawdziwe. Już to skądś znałem, a obraz w telewizji okazał się jakby specjalnie zrobiony pod ten tekst, napisany przecież ładnych 100 lat temu.

Pan poseł Ryszard Kalisz ostatnimi czasy bardzo uaktywnił się publicznie. Nie tylko demonstruje wraz z policjantami miotając pro- lub antyrządowe hasła (niepotrzebne skreślić ? w zależności od tego której stacji Czytelnik bardziej wierzy), ale stał się dla dziennikarzy wnikliwym komentatorem bieżących wydarzeń. Obok Jerzego Szmajdzińskiego, stał się dla lewicowej opozycji głosem wołającego na puszczy. A że obydwu panom komentowanie posunięć PiS-u wychodzi niczym niegdysiejszym agitatorom, doznaję kolejnego déj? vu.

Po desygnowaniu na urząd premiera Jarosława Kaczyńskiego, poseł Kalisz martwi się przed kamerą TVN, że w obecnej sytuacji władza będzie kontrolować się sama, bo najwyższe jej urzędy obsadzone są przez braci. W trosce o demokrację w Polsce poseł Kalisz mówi:

Władza niekontrolowana, a taką władzę będzie miał i chce mieć Jarosław Kaczyński jest zawsze władzą niebezpieczną. Im więcej władzy ? niezależnie, kto ją sprawuje ? tym większa deprawacja.

Słuszna racja! ? chciałoby się przytaknąć.

Czy przez to jednak poseł Kalisz chciał powiedzieć że w czasach gdy niepodzielnie rządziło SLD to był okres błędów i wypaczeń? Czyżby przez te słowa uprawiał samokrytykę? No bo przecież skoro im więcej władzy ? niezależnie kto ją sprawuje ? tym większa deprawacja, to za czasów rządów SLD deprawacja musiała być szczególnie wielka.

Poniekąd wszystkie afery z udziałem członków tej partii potwierdzają słuszność sądów Kalisza. A zatem jest to jednocześnie krytyka PiSu i samokrytyka SLD. Należy rozumieć, że jeśli SLD wygra następne wybory to dobrowolnie odda opozycji część stanowisk w organach państwa, albo... ograniczy biurokrację, zniesie koncesje i uwolni gospodarkę. No bo jeśli wielka władza deprawuje niezależnie kto ją sprawuje, to czy nie lepiej pozwolić ludziom rządzić się samym?

Przewodniczący Klubu Parlamentarnego SLD mówi dalej:

dlatego też ja się obawiam tego, w jaki sposób Polska będzie rządzona, bo dla nas, dla mnie najważniejsza jest ochrona praw i wolności obywatelskich. Jak są zawłaszczane te struktury, które decydują o prawach i wolnościach obywatelskich, jak jeden człowiek tak naprawdę ma tak wielką władzę, to ja się po prostu tego obawiam, jako obywatel Rzeczypospolitej.

Moje wrażenie déj? vu pogłębia się po tej wypowiedzi coraz bardziej. Widzę mianowicie jak Edward Gierek z trybuny któregoś tam zjazdu PZPR walczy płomiennym słowem o demokrację i wolność (ludową i socjalistyczną wprawdzie, ale zawsze), a także o prawa obywatelskie; jak gromi dyktaturę, bo przecież władza w PRL należy do ludu pracującego miast i wsi. Chodziło o demokrację, wolność i prawa, które nie szkodziłyby jedynie słusznemu kierunkowi wyznaczonemu przez partię, ale wychowani na dialektyce Polacy przecież wówczas rozumieli to bez zbędnych słów. Tym bardziej dialektycznie należy czytać słowa pana Kalisza.

Młodszym Polakom wytłumaczę jak to należy czynić. Trzeba czuć przez skórę co jest słuszne, a co nie. Jeśli się nie czuje to najlepiej zamiast do słownika, czy encyklopedii zajrzeć do programu partii. Bo wolność w dialektyce oznacza wolność tylko w pewnym sensie.

Kaliszowi nie chodzi więc o wolność np. gospodarczą, ale o obyczajową, która ma zrekompensować narodowi wysokie podatki i liczne ograniczenia biurokratyczne. Nie chodzi też o prawa do nieograniczonego rozporządzania swoją własnością, ale o wielokroć istotniejsze tzw. prawa człowieka, chroniące zasłużonych działaczy przed podejrzeniami, kalumniami i oszczerstwami. Nie chodzi wreszcie o demokrację dla wszystkich, ale dla tych, którzy rozumieją że władza w rękach PiS to zagrożenie dla demokracji, a władza w rękach SLD to kwintesencja demokracji.

Przez to moje déj? vu, nieprędko znów zdecyduję się przełamać niechęć i regularnie oglądać jakiś dziennik, o politycznych programach publicystycznych nie wspominając. Przynajmniej w czasach, gdy walczący o rząd dusz dziennikarze i politycy stosować będą ordynarne manipulacje obliczone na moją głupotę.

Andrzej Orkowski
www.kalisz.upr.org.pl
więcej tekstów autora... i na starej witrynie...