Wówczas - jak pisze Cenckiewicz w 'Oczach bezpieki' - był największy zaciąg. Wystarczy podskoczyć do stosownego oddziału IPN, złożyć wniosek i już. Żeby tam jakieś komosy nie gadały.
Taki Pawka Morozow też nie był staruszkiem.

Niechaj pan Kurski tytułem kompensaty panu dziadka zlustruje.

Przyjmowanie Komunii Św. do rąk było zwyczajem Kościoła do IX wieku. Jeżeli nie lubi Pan św. Cyryla mogę zapodać cytat ze św. Jana Damasceńskigo (?Wykład wiary prawdziwej"):

"Let us draw near to [the Eucharist] with an ardent desire, and with our hands held in the form of the cross let us receive the body of the Crucified One: and let us apply our eyes and lips and brows and partake of the divine coal, in order that the fire of the longing, that is in us, with the additional heat derived from the coal may utterly consume our sins and illumine our hearts, and that we may be inflamed and deified by the participation in the divine fire" (St. John Damascus, De Fide Orthodoxa Book IV, ch. XIII).

Dla niektórych Tradycja Kościoła zaczęła się 13 grudnia 1545 roku.

Ja żem tylko prosty robotnik i na mojej półce jest li, że jedynie Pismo Nowego i Starego Testamentu dwóch edycji oraz pięć egzemplarzy ?hotelowej? edycji Nowego Testamentu ale wydaje mi się, że ten Cyryl Aleksandryjski dotyka Centrum mojej wiary (nie poprzez pewną, ... hymm wskazówkę techniczną).
A tekst Pana Adama ma się tak do troski o mój Kościół jak odpowiedzi (niewielu lecz jednak) moich sąsiadów na pytanie mojej Pani: Czy wspomożesz, sąsiad w tym miesiącu budowę świątyni?, nie, w tym miesiącu modernizuję świątynię mojej rozrywki!(znaczy się, zamienia 28 calowego soniaka na ?plazmę?).
Pozdrawiam
-------------------------
"...wybieraj póki czas, wybieraj na co czekasz, wybieraj. I aby ci pomóc nieznacznie popychamy języczek wagi."

pozdrawiam
TBM

W kwestii rozwoju celowego to polecam przeczytanie Konstytucji Soboru Laterańskiego IV, który zakazał Żydom piastowania urzędów w państwach chrześcijańskich oraz wychodzenia na ulice w dniach obchodzenia chrześcijańskich świąt, a także nakazał im noszenie wyróżniającej się odzieży lub odznak. (Kanon 68).

A jeśli chodzi o Dignitatis humanae to jest ona silne oparta na Piśmie Św. i nauczaniu Pawłowym. To chyba mocniejszy fundament niż Quanta cura?

Bóg wzywa ludzi, aby Mu służyli w duchu i prawdzie; wezwanie takie wiąże ich w sumieniu, ale nie zmusza. Zważa On bowiem na godność osoby ludzkiej, przez siebie stworzonej, która powinna kierować się własnym rozeznaniem i korzystać z wolności. W najwyższym stopniu przejawiło się to w Jezusie Chrystusie, w którym Bóg w doskonały sposób ukazał siebie samego i swoje zamierzenia. Chrystus bowiem, który jest Mistrzem i Panem naszym, łagodny i pokornego serca, cierpliwie przyciągał do siebie i zapraszał uczniów. Nauczanie swoje wspierał i umacniał cudami, by wzbudzić i utwierdzić wiarę słuchaczy, a nie po to, aby stosować wobec nich przymus. Prawdą jest, że ganił niedowiarstwo słuchaczy, ale wymierzenie kary zostawił Bogu na dzień sądu. Wysyłając Apostołów na drogi świata, rzekł im: "Kto uwierzy i ochrzci się, będzie zbawiony, a kto nie uwierzy, będzie potępiony" (Mk 16,16). Sam zaś wiedząc, że razem z pszenicą zasiano kąkol, pozwolił obojgu róść aż do żniwa, które dokona się u kresu czasów. Nie chcąc być Mesjaszem politycznym, panującym za pomocą siły, wolał nazywać siebie Synem Człowieczym, który przyszedł, "aby służyć i dać duszę swoją jako okup za wielu" (Mk 10,45). Okazał się doskonałym Sługą Bożym, który "trzciny zgniecionej nie złamie i dymiącego lnu nie dogasi" (Mt 12,20). Uznawał władzę cywilną i jej uprawnienia, nakazując dawać daninę cesarzowi, wyraźnie jednak upomniał, że należy przestrzegać wyższych praw Bożych: "Oddajcież tedy, co jest cesarskie - cesarzowi, a co jest Bożego - Bogu" (Mt 22,21). Dokonując wreszcie na krzyżu dzieła odkupienia, aby zdobyć dla ludzi zbawienie i prawdziwą wolność, dopełnił swego objawienia. Dał bowiem świadectwo prawdzie, ale zaprzeczającym nie chciał jej narzucać siłą. Królestwa Jego bowiem broni się nie za pomocą ciosów; umacnia się ono przez dawanie świadectwa prawdzie i słuchanie prawdy, a wzrasta miłością, przez którą Chrystus wywyższony na krzyżu ludzi do siebie pociągnął.

Apostołowie, pouczeni słowem i przykładem Chrystusa, poszli tą samą drogą. Od samych początków Kościoła uczniowie Chrystusa pracowali nad tym, aby skierować ludzi do wyznawania Chrystusa Pana, nie przez stosowanie przymusu ani sposobami niegodnymi Ewangelii, ale przede wszystkim przez moc słowa Bożego. Mężnie oznajmiali wszystkim zamiar Boga Zbawcy, "który chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy" (1 Tm 2,4), jednocześnie jednak z szacunkiem odnosili się do słabych, choćby żyli w błędzie, okazując tym, że "każdy z nas z samego siebie zda sprawę Bogu" (Rz 14,12) i dlatego jest obowiązany być posłusznym własnemu sumieniu. Jak Chrystus, tak i Apostołowie zawsze poświęcali się gorliwie dawaniu świadectwa prawdzie Bożej, nieustraszenie głosząc wobec ludu i książąt "słowo Boże z ufnością" (Dz 4,31). Silną bowiem wiarą wierzyli, że sama Ewangelia jest naprawdę mocą Bożą ku zbawieniu każdego wierzącego. Przeto pogardziwszy wszelkim "orężem cielesnym" naśladując łagodność i skromność Chrystusa, głosili słowo Boże, w pełni ufając w boską moc tego słowa, zdolną do niszczenia potęg przeciwnych Bogu i pociągnięcia ludzi do wiary i posłuszeństwa wobec Chrystusa. Jak Mistrz, tak i Apostołowie uznawali prawowitą władzę państwową: "Nie masz bowiem władzy, jeno od Boga" - uczy Apostoł i wobec tego nakazuje: "Każdy niechaj będzie poddany władzom wyższym;... kto sprzeciwia się władzy, sprzeciwia się postanowieniu Bożemu" (Rz 13,1-2). Zarazem jednak nie bali się przeciwstawiać władzy publicznej, jeśli sprzeciwiała się świętej woli Boga: "Bardziej trzeba słuchać Boga niż ludzi" (Dz 5,29). Poszli tą drogą niezliczeni męczennicy i wierni przez wszystkie wieki i na całym świecie.

Nie ma różnic merytorycznych - sa tylko wynikajace z uwarunkowań historycznych.

Chciałbym jeszcze zwrócić uwagę na jeden aspekt. Załóżmy na chwilę, że to Pan ma rację. Że Kościół Katolicki odszedł na SV II od Kościoła Chrystusowego, zerwał tradycję i niebezpiecznie zblizył się do herezji.

To GDZIE teraz właściwie jest depozyt wiary? Kościoły reformowane nie wzięły go przecież ze sobą (jestem katolikiem i uważam, że ten depozyt jest "w Watykanie"). Tak po prostu "bęc i już"? Nie ma?

Przecież (przy całym szacunku) nie mogę założyć, że Pan jest jedynym depozytariuszem wiary. "A bramy piekielne nie przemogą go" - pamięta Pan? A tu mam założyć, że nie było czego przemagać, bo po prostu został porzucony? Tak po prostu? Bo jeśli KK go nie ma - to nikt go nie ma.

Oczekuje Pan, że teraz "odstępcy z KK" odrzucą SV II i wrócą do Tradycji w Pana rozumieniu? Przecież to odstepcy - nie wrócą. Więc co - jedynym logicznym wnioskiem z Pańkich słów jest koniec chrześcijaństwa, koniec Kościoła Chrystusowego za Ziemi, koniec prawdziwej wiary.

Tego to nawet w Apokalipsie nie ma - tam Kościół ma jednak dotrwać do końca świata (i jeden dzień dłużej) ;-)

Wie Pan, chyba za bardzo wpojono mi wiarę w Ewangelię by uwierzyć Panu. Mam bowiem dwie hipotezy: pierwszą, że SV II odbył się pod natchnieniem Ducha Św, który taki zwrot zaplanował i drugą, że Depozyt Wiary zaginął, Kościół Chrystusowy upadł i nikt nie będzie już zbawiony (poza Kościołem nie ma zbawienia przecież). I to wszystko, bo Pan ma rację? Jednak wolę założyć, że to Pan się myli a nie Jezus i Św. Jan.

No chyba, że ktoś z myślących jak Pan wyświęci się na papieża i udowodni ciągłość jego Kościoła. W końcu nie byłaby to pierwsza schizma i pewnie nie byłaby ostatnią. I wszyscy schizmatycy uważali, że mają rację.

Ja jednak pozostanę przy Kościele Katolickim Rzymskim.

pozdrawiam
TBM