Na tydzień przed świętem Zesłania Ducha Świętego J. Em. Stanisław kardynał Dziwisz napisał pismo ostrzegające ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego przed kanonicznymi następstwami ewentualnego ujawnienia nazwisk księży-konfidentów Służby Bezpieczeństwa i zabraniające mu nawet zajmowania się takimi sprawami.

Duch Święty, jak wiadomo, ?tchnie, kędy chce?, ale właśnie to jest bardzo niebezpieczne. Co by to było, gdyby tak, dajmy na to, Duchowi Świętemu spodobało się natchnąć księdza Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego, żeby ujawnił nazwiska księży-konfidentów? Aż strach pomyśleć, jakie zgorszenie mogłoby nastąpić, zwłaszcza gdyby ujawnieni należeli do koloratkowej arystokracji, a nie chrystusowego proletariatu.

Toteż Eminencja nie wahał się ani chwili tym bardziej, że z Duchem Świętym nigdy nic nie wiadomo, a z księdzem można poradzić sobie już łatwiej. Wprawdzie Ewangelia chrystusowa zaleca, żeby ?bardziej bać się Boga, niż ludzi?, ale kto by się tam przejmował takimi głupstwami, kiedy doświadczenie życiowe podpowiada nam, że z Panem Bogiem jednak łatwiej niż z ludźmi, zwłaszcza gdy piastują wysokie stanowiska i wyczuleni są na punkcie swego prestiżu?

Podobnie myślał Henryk Heine. Namawiany na łożu śmierci do pojednania się z Bogiem oświadczył pogodnie: ?Dieu me pardonnera; c`est son metier? (Bóg mi wybaczy; to Jego zawód).

Być może nie jest to postawa specjalnie chrześcijańska, ale nawet najsurowszy obserwant nie odmówi Heinemu żywej nadziei. Nic zatem dziwnego, że i ks. Isakowicz-Zaleski w duchu świętego posłuszeństwa schował dudy w miech i złożył samokrytykę. Okazało się, że podjęte w porę przeciwdziałania mogą nawet samego Ducha Świętego, że tak powiem, zniewolić do klatki, żeby tak sobie samowolnie nie hulał, nie zwracając uwagi na żywotne interesy korporacji.

Dzięki temu już w sobotę na Lednicy koło Poznania tłumnie zgromadzona młodzież mogła oddać się dziękczynnym modłom za szczęśliwe zablokowanie lustracji, pobierając zarazem pedagogiczną naukę, że chrześcijański spontan i odlot, owszem ? można sobie demonstrować, ale w granicach przyzwoitości, zaaprobowanych przez naczalstwo.

W przeciwnym razie ? nawet Ducha Świętego bez ceregieli pakuje się w kaftan bezpieczeństwa. Ano ? nie bez kozery powiedziano: ?co zwiążecie na ziemi, będzie związane w Niebiesiech?. Czy w takiej sytuacji można było się wahać, czy to był moment, żeby żałować róż, kiedy maluczko, a zapłonąć mogły lasy?

Inna sprawa, jak ten incydent wpłynie na ambitne projekty ewangelizowania zlaicyzowanej Europy przy pomocy polskiego Kościoła. Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że szanse na pomyślną ewangelizację zdecydowanie zmalały, bo ? powiedzmy sobie szczerze ? oferta ewangelizacyjna ze strony przedstawicieli polskiego duchowieństwa, co do których tak do końca nie ma pewności, w jakiej właściwie roli występują, może być tam przyjęta z pewną rezerwą.

Niektórzy podejrzliwcy dopatrują się nawet inspirowania lustracji duchowieństwa w Polsce przez zatajoną rękę zachodnich masonów, którzy właśnie sobie wykombinowali, że ujawnienie agenturalnej przeszłości kilku księży z towarzystwa wprawi dostojników Kościoła w Polsce w taką panikę, że odstąpią nawet od minimum konspiracyjnego i wskutek tego polską ofertę ewangelizacyjną Europa przyjmie śmiejąc się w kułak.

Wszystko to oczywiście być może; perfidię masonów można przyrównać do cierpliwości Boskiej. Z drugiej jednak strony, czy pismo J. Em. Stanisława Kardynała Dziwisza do ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego nie ma aby znamion tak zwanej szczęśliwej winy? W końcu dzięki temu odważnemu posunięciu wyjaśniło się, że w polskiej ofercie niekoniecznie musi chodzić o ewangeliczna pryncypialność, która mogłaby europejskich sybarytów przyprawić o gęsią skórkę, tylko raczej o to, żeby dobrze wypić i smacznie zakąsić in odore sanctitatis, wytwarzanym na imprezach masowych.

Czyż postać ks. prof. Michała Czajkowskiego nie stanowi wystarczającej gwarancji, że pod tym względem jest całkowicie bezpiecznie? Czyż nie ten właśnie kierunek wskazuje sofistyka JE abpa Józefa Życińskiego, którego w tej sytuacji chyba trzeba będzie mianować Krajowym Duszpasterzem Konfidentów?

Jakby tego było mało, to decyzja kardynała Dziwisza stawia kropkę nad ?i?, niczym u pani red. Moniki Olejnik. Gdyby nawet tu i ówdzie doszły do głosu jakieś nieodpowiedzialne tendencje, to zostaną one niezwłocznie spacyfikowane, bo po staremu ?kadry decydują o wszystkim?. Zachodnioeuropejscy sceptycy są przecież na tyle spostrzegawczy, by zdawać sobie sprawę, że razwiedka nie umieszczała swoich agentów na wiejskich parafiach, bo byłby z nich taki pożytek, jaki pies ma z piątej nogi.

Pożytek przynosili oni dopiero w miejscach, gdzie przygotowywane są i podejmowane decyzje. Dlatego właśnie lustracji nie można było przeprowadzić przez 17 lat, a i teraz też, z pomocą Boską, została szczęśliwie zablokowana i to chyba na dobre, bo nawet według ustawy o rozwiązaniu WSI, funkcjonariusze razwiedki w swoich oświadczeniach nie muszą ujawniać ?tajnej współpracy? z osobami duchownymi.

Jak to ujmował Towarzysz Szmaciak? ?Czas zmienić politykę rolną / lecz ludzi krzywdzić nam nie wolno?? Dlatego polska oferta ewangelizacyjna może zostać w Europie Zachodniej oceniona jako całkowicie bezpieczna, nie naruszająca zatwierdzonych zasad politycznej poprawności. Więc może jednak ? felix culpa?

Czy spektakularne zdyscyplinowanie ks. Isakowicza-Zaleskiego i zawieszenie red. Terlikowskiego w redakcji katolickiej TVP za bluźnienie kardynałowi Dziwiszowi zapowiada nadejście czasów surowości? ?Zasłużyliśmy, co prawda, przez złości, by nas Bóg karał rózgą surowości?? Wszystko to być może, bo niektórzy podejrzliwcy w ujawnieniach agentualnej przeszłości ks. Czajkowskiego i ks. Malińskiego upatrują rózgę surowości, przy pomocy której razwiedka próbuje smagać Episkopat Polski za odmowę natychmiastowej i totalnej pacyfikacji Radia Maryja.

To ono przecież sprawiło, że wynik ubiegłorocznych wyborów okazał się odwrotny od zatwierdzonego i teraz trzeba będzie robić pełzający zamach stanu tak, żeby to nie rząd przy pomocy ustawy o rozwiązaniu WSI wysadził w powietrze układ okrągłego stołu, tylko żeby razwiedka wysadziła w powietrze rząd i to jeszcze przed 30 września, kiedy to WSI miałyby zostać rozwiązane.

Zagranica zdaje się ten scenariusz aprobować, bo i prasa niemiecka i prasa rosyjska i prasa francuska i Abraham Foxman i rząd izraelski najwyraźniej koalicyjnego rządu premiera Marcinkiewicza też nie lubią. W modę weszły kolorowe rewolucje, to i u nas też taka będzie. Może tęczowa? W takiej sytuacji każdy rozumie, że i Duchowi Świętemu w kaftanie będzie bezpieczniej.

Stanisław Michalkiewicz
www.michalkiewicz.pl/index.php
teksty autora na prawicy.net...
felieton zamieszczony w ?Najwyższym Czasie!?, 10 czerwca 2006