Prawica.net

Zbliża się właśnie trzecia rocznica śmierci ks. Michała Poradowskiego. Ten wybitny badacz komunizmu napisał w swoim twórczym życiu wiele wartościowych książek, ale moim zdaniem spośród nich to właśnie Dziedzictwo rewolucji francuskiej stanowi najlepszą genezę i wyjaśnienie dla signum temporis jakiego namacalnie doświadczamy.

W tym właśnie dziele stawia ks. Michał tezę, że marksizm, socjalizm i im podobne teorie czerpią pełnymi garściami z tzw. idei francuskich rewolucjonistów. Tezę tę udowadnia z żelazną konsekwencją, korzystając z wielu mało znanych źródeł historycznych z czasów samej rewolucji i tuż po niej. Jednocześnie wskazuje w jaki sposób ówczesne fakty stawały się inspiracją dla socjalistów i komunistów. Kto czytał to znakomite dzieło, ten zapewne odkrył historię na nowo, a jego pogląd na współczesność, jeśli nie uległ diametralnej - nomen omen - rewolucji, to przynajmniej zachwiał się w fundamentach.

Ks. Michał Poradowski żył zaledwie lat 90 i zapewne tylko dlatego zdążył odnieść się w Dziedzictwie jedynie do efektów jakie to tragiczne wydarzenie przyniosło ówczesnej Francji i w jakim stopniu przyczyniło się do ukształtowania komunizmu w czystej, sowieckiej postaci. Jestem przekonany, że gdyby dane mu było pożyć jeszcze kilka lat, powstałaby druga część książki, mówiąca o żniwie jakie zbiera o­no dzisiaj w swojej ojczyźnie, a także jaki wpływ ma na całą współczesną Europę. A dzisiejsza Francja stała się zalążkiem dla wybuchu nowej rewolucji i to pomimo tego, że de facto jest już o­na przecież państwem socjalistycznym.

Te hasła sprawiają wrażenie uczciwych i przyzwoitych. Aż trudno uwierzyć, że przyniosły o­ne światu tyle zła, a ludziom tyle krzywdy. Ściśle mówiąc, nie tyle same hasła są winne, co cała ta ideologia, która się za nimi kryje, a więc: zerwanie z tradycyjnymi wartościami i podstawowymi zasadami budującymi stosunki międzyludzkie. Przyczyniło się to w znacznym stopniu do ukształtowania świata w którym żyjemy, cywilizacji dwudziestego wieku. I nie zmieni tego nawet fakt, że mamy już wiek dwudziesty pierwszy.

Ks. Poradowski udowadnia w swojej książce, że ten rzekomy wielki zryw ludu przeciwko królowi i arystokracji był starannie sterowanym procesem mającym na celu zniszczenie nie tyle monarchii, co legitymizujących ją podstaw czyli religii katolickiej. To o­na była wówczas bazą, fundamentem dla harmonii całego systemu państwa i społeczeństwa. W oczach tzw. wielkich encyklopedystów, myślicieli i jakobinów była zatem słusznie postrzegana jako główny cel do zniszczenia. Jeśli bowiem zrujnuje się fundamenty to runie cała budowla, a na tym co jeszcze pozostanie, będzie można budować nowy, wspanialszy świat, gdzie zapanuje wolność, równość i braterstwo.

Dokładnie tak samo myśleli i postępowali później komuniści. Trzeba było tylko dokończyć kruszenie fundamentu, poważnie naruszonego przez rewolucję francuską i na ruinach zbudować nowe wartości, które doprowadzą wreszcie do powszechnej równości, nieograniczonej niczym wolności i wszechogarniającego braterstwa na całym świecie. Ani jednak francuscy rewolucjoniści, ani później socjaliści, czy komuniści w swoich teoriach nie uwzględnili jednego ważnego czynnika ? ludzkiej natury, ludzkich wad i przywar.

Także tych, tkwiących w nich samych - organizatorach wszystkich gwałtownych zmian w historii. I to pokrzyżowało im szyki. Widząc, że ludzie nie chcą dobrowolnie podporządkować się głoszonym przez nich hasłom, stwierdzili że trzeba ich do tego zmusić. Powstawały więc policje polityczne i narastał terror, po krótkim czasie przeradzający się w krwawe łaźnie urządzane ich faktycznym lub urojonym przeciwnikom. Obsesja na tle wolności, równości i braterstwa przeradzała się w praktyczne zaprzeczenie tych haseł.

Nieustanne ataki na fundamenty twierdzy, do jakich dochodziło na przestrzeni dziejów za sprawą tzw. sił postępu, przyniosły siłom rewolucyjnym wiele sukcesów. Udało się nadwyrężyć fundament na tyle, że część postulatów przywódców rewolucji francuskiej stało się dzisiaj niemal normą, a każde wystąpienie przeciwko nim traktowane jest jako atak na coś oczywistego ? na owo dziedzictwo z tytułu książki ks. Poradowskiego.

Udało się w znacznym stopniu odebrać Kościołowi na rzecz państwa wpływ na edukację, opiekę społeczną, prowadzenie szpitali i innych zakładów zajmujących się leczeniem. Udało się to głównie dzięki konfiskacie majątków kościelnych, które stanowiły zaplecze finansowe dla tego typu działalności oraz dzięki nowym trendom w prawodawstwie, zmierzającym w kierunku powiększenia zakresu władzy państwowej nad obywatelem.

Nie bez znaczenia jest także i to, że stopniowo zwiększano także podatki, co przyczyniło się do ubożenia społeczeństwa. Mając mniej pieniędzy ludzie nie mogli już tyle inwestować we własny rozwój, czy na wspieranie Kościoła. Podczas gdy Kościół zajmował się tymi dziedzinami życia z powodzeniem przez kilkanaście wieków, to państwo demokratyczne wyraźnie sobie ze swoją rolą nie radzi.

Coraz droższa opieka państwa nad obywatelem doprowadziła też do głębokiego uzależnienia człowieka od instytucji państwowych i z czasem spowodowała eskalację roszczeń wobec rządu, co w ustroju demokratycznym w naturalny sposób powoduje powiększanie się sfery opiekuńczości państwowej.

Wyrwanie się z tego zaklętego kręgu wzajemnie napędzających się sił jest już dzisiaj bardzo trudne, żeby nie powiedzieć niemożliwe. I to jest także swoiste dziedzictwo rewolucji francuskiej ? jak zapewne powiedziałby ksiądz Poradowski. A najlepszym tego potwierdzeniem są wydarzenia, jakie dzieją się we współczesnej Francji.

Wieloletnie rządy socjalistów z Franciszkiem Mitterandem na czele, które to rządy czynnie wprowadzały w życie założenia Robespierre?a i jego towarzyszy, doprowadziły sferę socjalną do takiego rozdęcia, że po oddaniu władzy okazało się, iż Francja znalazła się na skraju bankructwa. Przywileje, stopień zadłużenia, poziom nacjonalizacji przemysłu, biurokracja a także wpływ na władzę związków zawodowych do tego stopnia paraliżują rządy, iż pole manewru jest tutaj praktycznie żadne.

Wszechwładza we Francji należy dziś do ulicy, co widać choćby po doniesieniach prasowych i krótkich migawkach w dziennikach. Co więcej, sytuacja skomplikowała się jeszcze bardziej dzięki temu, że społeczeństwo francuskie w znakomitej większości przekonane jest o słuszności swoich żądań. Przecież w końcu są o­ni wolni, co oznacza swobodę wyboru formy wypowiedzi (choćby przez rzucanie koktajlów Mołotowa), są równi, co oznacza żądanie coraz to nowych przywilejów aby wyrównać szanse i wszyscy są braćmi, co z kolei każe im widzieć sprzymierzeńca w każdym, kto żąda tego samego co o­ni. Tak właśnie dzisiejszy Francuz postrzega swoją ojczyznę. Każdy zaś kto myśli i mówi inaczej zasługuje na pogardę.

Po objęciu władzy przez Jakuba Chiraca okazało się, że Francja wymaga gruntownej reformy gospodarczej, gdyż dalsze kroczenie dotychczasową drogą może spowodować katastrofę na niespotykaną dotychczas w Europie Zachodniej skalę. Niestety wszelkie posunięcia kolejnych rządów okazały się niemożliwe do przeprowadzenia ze względu na opór społeczny. I chociaż nazywane prawicowymi francuskie rządy z prawicą mają co najwyżej tylko luźne związki, natychmiast odpowiedzialność za wszelkie zło tego świata zostaje zrzucona na prawicę, kapitalizm, wolny rynek.

Okazuje się nagle, że podstawą dla wprowadzenia jakichkolwiek zmian w systemie stają się dotychczasowe zdobycze socjalne i przywileje. Pole manewru jest tu tylko takie, że samych przywilejów ruszyć pod żadnym pozorem nie można, a można jedynie obdarować nimi kolejne grupy społeczne dla wyrównania szans. Można także dodatkowo tworzyć nowe przywileje, które za jakiś czas staną się podstawą do roszczeń kolejnych grup nacisku.

Okazuje się, że kierowcy ciężarówek mało zarabiają i zbyt późno mają prawo do emerytury. Okazuje się, że Francja importuje za dużo żywności, co nie pozwala francuskim rolnikom jej sprzedać pomimo wysokich dotacji. Okazuje się, że deportacja nielegalnych imigrantów jest niehumanitarna. Wszystkiemu zaś winien jest rząd, bo do tego dopuszcza.

Dotychczasowa pobłażliwość władz wobec tzw. mas protestujących wytworzyła we Francuzach poczucie samowoli i tak rozzuchwaliła związki zawodowe, różnego rodzaju lobby i grupy nacisku, że praktycznie trudno dziś znaleźć na tyle okrutną czy dotkliwą metodę protestu, żeby wyróżnić się na tle poprzedników. Można powiedzieć, że protestowanie stało się narodowym hobby Francuzów, a francuski rząd stał się wobec metod owego protestu zupełnie bezsilny.

Taki stan rzeczy musi prędzej czy później doprowadzić kraj do katastrofy. Cała ta władza ulicy wymaga przecież kolosalnych nakładów finansowych, które najpierw muszą być zabrane obywatelom pod postacią podatków. Rozwój wydarzeń wyraźnie dąży zatem ku doprowadzeniu kraju do ruiny gospodarczej, która zapewne spowoduje nasilenie krytyki krwiożerczego kapitalizmu.

Czym bowiem będą straszyć ludzi związkowi bossowie, kiedy braknie już im koncepcji na wysuwanie kolejnych żądań wobec władz? Oczywiście zaczną im wmawiać, że wszystkiemu winni są kapitaliści i bogacze, którym trzeba zabrać to, co o­ni przedtem zabrali wyzyskując robotnika i chłopa. No i rewolucja gotowa. Może nawet pojawi się jakaś nowoczesna forma gilotyny dla tych, którzy wysysali robotniczą krew i jeszcze się przy tym oblizywali.

A są powody do obaw, że ku temu dzisiejsza Francja dąży. Już w czerwcu ubiegłego roku Thierry Breton ? minister gospodarki - mówił publicznie: musimy mieć odwagę i powiedzieć wprost, że Francja żyje ponad stan(...). Rząd nie ma środków, by pobudzać wzrost gospodarczy, konsumpcję czy walczyć z bezrobociem.

Ciężar długu publicznego, który dawno temu przekroczył dozwolony przez traktat z Maastricht poziom 60 proc. PKB i zbliża się do 1,1 biliona euro (!), jest tak wielki, że praktycznie wszystko, co państwo zabiera Francuzom z podatków dochodowych (ponad 50 mld euro), idzie na bieżącą spłatę odsetek (...). Po raz pierwszy jesteśmy w sytuacji, kiedy podatki są pobierane nie po to, by finansować przyszłość, żłobki, przedszkola, lecz aby finansować przeszłość. Odpowiedzią na jego słowa były manifestacje i strajki prokomunistycznych związków zawodowych w całym kraju.

Jesienią ubiegłego roku doszło do poważnych zamieszek na ulicach wielu francuskich miast. Iskrą, która spowodowała wybuch była śmierć ściganych przez policję dwóch młodocianych przestępców, którzy ukryli się w transformatorze i zginęli porażeni prądem. W efekcie wielotygodniowych zamieszek podpalonych zostało tysiące samochodów, w płomieniach stanęło także kilka szkół, poczta, centrum handlowe i przedszkole.

W akcji mającej na celu przywrócenie porządku udział brało kilka tysięcy funkcjonariuszy policji. Początkowo wydawało się że chodzi tylko o zamieszki na tle rasowym, bo obydwaj złodzieje byli imigrantami, ale z czasem, gdy do rewolty przyłączało się coraz więcej ludzi (także białych), można było uznać, że jest to wystąpienie ogólnie skierowane przeciwko polityce rządu.

Ledwie rządowi udało się zapanować nad sytuacją, wybuchły kolejne potężne protesty. Tym razem przeciwko planowanym przez rząd reformom prawa pracy, które miały z założenia uczynić rynek zatrudnienia bardziej liberalnym i w ten sposób ulżyć ledwie dyszącej francuskiej gospodarce.

Niestety, przez ponad dwa miesiące przewaliło się przez kraj tyle wielomilionowych demonstracji, kierowanych głównie przez związkowych bossów oraz zorganizowano tyle innych form nacisku (włącznie z okupacjami redakcji prasowych, które w odczuciu protestujących miały słownie popierać reformy), że rząd musiał się wreszcie ugiąć i wycofać z projektu.

To tylko kilka przykładów z ostatnich lat. Nie sposób tu wymienić wszystkich argumentów świadczących o tym, że dzisiejsza Francja jest na skraju wielkiego społecznego wybuchu, który w efekcie może doprowadzić do skutków społecznych podobnych do tych, wywołanych przez rewolucję francuską sprzed wieków. Tyle tylko, że dzisiejsze protesty nie są już skierowane wobec Kościoła, a wobec rządu, który w efekcie rewolucji francuskiej i późniejszych działań sił postępu przejął znakomitą większość jego zadań.

Dawni rewolucjoniści podburzani byli przez ówczesne elity i mamieni wizją państwa wiecznej szczęśliwości, państwa, gdzie zapanują wolność, równość i braterstwo. Dzisiejszy motłoch na ulicach miast francuskich kierowany jest przez ich duchowych spadkobierców ? komunistów i związkowców, którzy także obiecują ludowi to samo. Mechanizm działania jest w obu przypadkach podobny i można się spodziewać że kiedyś przyniesie podobne skutki: terror, anarchię i śmierć ? być może nie tylko we Francji, ale i w całej Europie, która przecież w swojej polityce niewiele odbiega od francuskich standardów.

Historia lubi się powtarzać i wiele wskazuje na to, że ks. Michał Poradowski pisząc swoje Dziedzictwo rewolucji francuskiej pomógł nam uświadomić sobie, gdzie tkwią przyczyny dzisiejszego rozchwiania stosunków społecznych. Te zaś procesy, które trwają dziś w świecie, a w szczególności nad Sekwaną, stanowią dla nas ostrzeżenie, że tak jak Lenin jest wiecznie żywy, tak wiecznie żywe i równie szkodliwe są też ideały rewolucji francuskiej, bo w razie potrzeby dadzą się zawsze wynieść na sztandary, obojętnie przeciwko są komu skierowane.

Andrzej Orkowski
więcej tekstów autora... i na starej witrynie...

Zapraszamy wszystkich zainteresowanych do wzięcia udziału w II sesji popularnonaukowej poświęconej ks. Poradowskiemu. Szczegóły tutaj.