W filmie Jerzego Stuhra ?Wielkie zwierzę? pokazany jest problem nietolerancji. Otoczenie nie akceptuje ekscentryka, który postanowił sobie hodować wielbłąda. Wielbłąd sympatyczne zwierzątko, i oczywiście można się wzruszyć, że sąsiedzi głównego bohatera filmu nie chcą go polubić.

Nie wiem, czy wie o tym Jerzy Stuhr, ale życie dostarcza dobrego materiału do napisania kolejnego odcinka jego filmu. Nie żyje już Krzysztof Kieślowski, który bodajże napisał scenariusz ?Wielkiego zwierzęcia?. Następcy pojawili się w miejscu dość niespodziewanym, bo w Ministerstwie Rolnictwa.

Nowy odcinek filmu powinien być o żyrafie. Tak jak poprzednio wielbłąd nie przypadł do gustu sąsiadom, tak teraz żyrafa nie spodobała się urzędnikom. Jakieś niewątpliwie profesjonalne egzemplarze służby cywilnej napisały scenariusz, co się dzieje, gdyby ktoś tak ukochał cętkowane zwierzątko z długą szyją. Dzieło zostało opublikowane w Dzienniku Ustaw, konkretnie nr 174 z 2005 roku, pozycja 1455.

Linia dramatyczna zapisana jest wyraziście. Zakazuje się utrzymywania poza ogrodami zoologicznymi i placówkami naukowymi prowadzącymi badania nad zwierzętami, a także cyrkami różnych stworzonek, między innymi żyrafy. Giraffa camelopardalis ? jakby ktoś miał wątpliwości. Kto sobie by żyrafę jednak trzymał, nie skończy jak bohater pierwszego odcinaka filmu, na którego sąsiedzi patrzyli, jak na wariata. Na mocy artykułu 131 ustawy o ochronie przyrody zostanie skazany na karę grzywny, a nawet aresztowany. Z żyrafą żartów nie ma.

Co ciekawe, wielbłąd zabroniony nie jest. Być może należałoby rozważyć zaskarżenie do Trybunału Konstytucyjnego to ewidentnie niesprawiedliwe i nierówne traktowanie gatunków, z których jedne mogą sobie pomieszkiwać z ludźmi, a inne won do zoo. Urzędnicy zakaz żyrafy tłumaczą w ten sposób, że przecież ona kopie. No ale wielbłąd też pluje. Jedyne wyjaśnienie, jakie przychodzi mi do głowy, że autor tego dzieła został kopnięty przez żyrafę, a z wielbłądem szło mu dobrze.

Ciekawe, ilu takich kopniętych przez żyrafy siedzi dalej w ministerstwach i wyżywa się literacko. Z objętości i zawartości Dziennika Ustaw choćby za ostatni rok można podejrzewać, że mają się całkiem nieźle. Czy obecna ekipa rządząca znajdzie sposób, by życie literackie wróciło do kawiarń a opuściło łamy urzędowych dzienników promulgacyjnych?

Ludwik Skurzak