Prawica.net

Pozwoliłem sobie zacząć w tytule od Klasyka. Jak pamiętają osoby zafascynowane postacią pana Janusza Korwin-Mikke rzecz dotyczyła rządu i ministra finansów i padła w czasie jednej ze znakomitych mów sejmowych brzmiąc przed odautorską poprawką: „rżnie głupa”. Wzmiankę o mnie, przypiętą do tekstu o tytule „UPR i PJKM”, odczytuję jako „udawanie Greka” właśnie. Tekst wydrukował tygodnik „Najwyższy CZAS!” (44/1059), dostępny jest też w sieci Tu: UPR i P-JKM

Oczywiście przed Polakami stoją stokroć ważniejsze sprawy niż dzielenie się małej partii na dwie, ale dla dalszego przełamywania utrzymującego się od lat praktycznego monopolu narracji pana JKM o UPR i okolicach, warto poświęcić sprawie kilkadziesiąt zdań. Przede wszystkim zasługują na to nasi sympatycy, darczyńcy i członkowie, którzy często nie mogą zrozumieć pewnych działań, wypowiedzi i zachowań, gdyż zwyczajnie nie mają dostępu do wiadomości. Wielość źródeł zaopatrzenia w informację pozwala wyrobić sobie zdanie odpowiadające prawdzie.

Fragment wspominający historię PJKM pan JKM zakończył zdaniem, z mającym dać wiele do zrozumienia Czytelnikom wielokropkiem: Przy czym zawsze zastanawiało mnie, dlaczego następnemu Prezesowi, p.Wojciechowi Popieli, jej istnienie przeszkadzało…

Pan JKM udaje Greka - który to już raz? - gdyż nic nie musiało Go zastanawiać. Mówiłem to wraz z członkami UPR otwarcie przy wielu okazjach. Ale skoro pan JKM publicznie się zastanawia, publicznie przypomnę. Będzie mi tym łatwiej, że od początków PJKM brałem udział w jej wyborczym starcie, jako wiceprezes UPR wybrany bodaj w lutym 2005 przez Konwentykl. Nie będę w tym miejscu odnosił się do sporu JKM-Witczak i aktualnej sytuacji w UPR wynikającej z postępowania obu panów. W ostatnim Konwencie nie brałem udziału, absolutorium dla mnie poparło ponad 75 procent delegatów, co było najlepszym wynikiem. Poproszony o komentarz, zrobiłem to już na stronie Prokapitalizm

Dlaczego mnie, prezesowi UPR, przeszkadzało istnienie PJKM? Przede wszystkim dlatego, że mój idol nie dotrzymał słowa i zwyczajnie nas okłamał niszcząc swój autorytet. Istotą PJKM był udział weń UPR. Ale Rada Główna UPR postawiła warunek – wyrejestrowanie PJKM po wyborach. Pisemny, o co najbardziej zabiegał o ile pamiętam pan wiceprezes Stanisław Żółtek. Rzecz działa się w wieżowcu obok Rotundy PKO.

Zgoda na ten eksperyment była też, co tłumaczył panu JKM i panu prezesowi Boroniowi szef sztabu PJKM, mój wieloletni najbliższy współpracownik Maciej Bojanowski z Wrocławia, rodzajem testu na rzeczywistą siłę nazwiska JKM wśród wyborców. Wynik nie odbiegał od tendencji spadkowej wyników UPR. Przyjmując gremialnie wyborcze nazwisko „Korwin-Mikke” powiedzieliśmy „sprawdzam” i cud się nie zdarzył. Później też nie. W roku 2007 pan JKM zebrał jako nr 1 w liberalnym Gdańsku ponad 3 tys. głosów, ja w Warszawie ok. 7 tysięcy.

W wyborach PJKM brałem czynny udział, a w pamięci utkwiło mi zdziwienie jakim pan JKM podzielił się z szefem sztabu, że „oni nie załatwili prądu” na niedzielną kulminacyjną konwencję wyborczą na Rynku Starego Miasta w Warszawie. Załatwiał go szef sztabu z Wrocławia o północy gdyż „onych” nie było. Później od czwartej rano przygotowywaliśmy scenę, po występie na której pan JKM dosłownie uciekł przed tłumnie zgromadzonymi dziennikarzami „bo i tak przekręcą moje wypowiedzi”. Chyba nikt z UPR nie mógł zrozumieć wówczas tej postawy. W prawyborach w Bochni i Wrześni zadbaliśmy o dobry wynik, co dało odpowiednio ponad osiem i ponad sześć procent. W ostatnim dniu kampanii, pan JKM występował wieczorem w TVP1, a ja z panem prof. Wolniewiczem i z Maciejem Bojanowskim w TVP3, w „Młodzież kontra”. Do dziś jest to jedno z bardziej poszukiwanych przez UPR-owców nagrań w internecie.

Po przegranych wyborach 2005 pan JKM ogłosił „wycofanie się z polityki” i przejście na emeryturę. Partii PJKM nie wyrejestrował. Do dziś. Wówczas wydawało się, że warunek umowy jest dotrzymany w wyniku „wycofania się z polityki”. Tak się nie stało. Niedawno na swojej internetowej stronie pan JKM umieścił tytuł: „Socjaliści nie dotrzymują obietnic”. Tylko oni?

Jak przypomina pan Waldemar Łysiak: „Należy dotrzymać słowa, nawet jeśli się je dało psu”. Niestety pan JKM hołdował sentencji danej nam do zapamiętania w 2007 roku przez pana Romana Giertycha: „Polityk dotrzymuje słowa dopóki musi”. Tego samego pana Giertycha, któremu pan JKM stręczył w czasie naszych negocjacji w sejmie we wrześniu 2007 dodanie PJKM do układanki LPR-PR-UPR. Co wybiliśmy Mu z głowy natychmiast – wystarczyła tam już jedna „wydmuszka” w postaci PR.

Po fiasku wcześniejszego sondowania w internecie ewentualnych zwolenników gotowych do skromnych wpłat i prawdziwego „działania” z panem JKM gdyż „UPR nic nie robi”, PJKM pojawiła się w publikacjach pana JKM ponownie wiosną 2009. Jako konkurencja UPR w zbieraniu podpisów do PE. Oczywiście „dla dobra UPR”.

Wiele razy apelowałem do Konwentyklu o odpowiedzenie sobie na pytanie: Czy pan JKM może z UPR robić wszystko, z publiczną krytyką włącznie, a my mamy to aprobować i oklaskiwać czy może UPR ma prawo wymagać pewnych rzeczy od pana JKM i publicznie odpowiadać na publiczną krytykę? Konwentykl nie zdobył się wówczas na jasne stanowisko w tej prostej sprawie.

Co do PJKM – jeśli ktoś czytał jej statut i widzi się w roli działacza organizacji w której o każdej spornej sprawie decyduje jednoosobowo pan JKM, którego głos jest w każdej sprawie ostateczny, nie ma lepszego miejsca. Polecam. Ja się nie wybieram. Okres bezgranicznego zaufania i zauroczenia już dawno minął. Zresztą pan JKM też do PJKM przechodzi tylko werbalnie – ciągle jest członkiem UPR. Wie, że szanse na zebranie przez PJKM podpisów są bliskie zeru, a tylko to umożliwia start w wyborach.

Dlaczego, wiedząc doskonale o wszystkim co napisałem powyżej, pan JKM wrzucił zakończone tajemniczym wielokropkiem zdanie do swojego tekstu? Pstryczek za mój komentarz do sporu panów prezesów: „Przyganiał kocioł garnkowi”, czy prewencja?

Amicus Plato, sed magis amica veritas. Ludzie pracujący od lat dla UPR, nocami, w deszczu i chłodzie, głosujący i wpłacający swoje pieniądze zasługują na mówienie im prawdy. Całej.

Przed Polakami okres, który znamy z kart historii. Za sprawą naszych tzw. elit. tracimy de facto suwerenność polityczną i gospodarczą na rzecz nowego podmiotu prawnego - Unii Europejskiej. Drobne w tej skali spory mogą budzić tylko zgorszenie i smutek. Cytowałem z tej racji wszystkim władzom UPR przed konwentem „Na straganie” Brzechwy. Wiele nie pomogło.

Kończąc optymistycznie, z okazji niedawnych urodzin pana JKM: Sto lat! Choć jak miał mawiać Stefan Kardynał Wyszyński nie należy stawiać granic Opatrzności Bożej.

Wojciech Popiela
więcej tekstów autora...
Prezes UPR, XI 2005 - V 2008