W RFN-e powstało już ponad 130 meczetów, następne pokolenia być może będą też zmuszone udowadniać swoją wiarę. Plewy od ziaren będą oddzielone. Jestem w stanie to sobie wyobrazić, natomiast czy miało to miejsce w przypadku tego pana nie dowiemy się nigdy.

Jeśli to prawda, to według mnie, był to pusty i bezsensowny gest. I jakoś nie chce mi się wierzyć, że ktokolwiek postawiony przed takim wyborem zdecydowałby się na odrzucenie oferty terrorystów.

A co tu jest do wierzenia mnie to się nie chce wierzyć ,że pani może nie wierzyć.
Męczenników było wielu i wielu pozostało nieznanych i to nawet nie przedstawicieli życia konsekrowanego.

Wybór miedzy religiami jest wyborem estetycznym. To jak mieć do wyboru między Hollywood, a Bollywood. Za wyborem tym przemawiają względy nie do końca zalezne od nas - korzenie, tradycja, otoczenie, krąg cywilizacyjny, to wszystko, co składa się na wartości, ale i piękno wiary....Więc ostatecznie, wierzymy tak, jak przyjęło się wierzyc - tu i teraz. Nie miałbym oporu, aby zgodzic się na randkę w ramach przeglądu kina arabskiego, jeśliby od tego - wprost - miałoby zależec moje życie. Zwłaszcza, jeśli wciąż bym wierzył, że jest ono cenne także dla kogoś poza mną samym...

...wystarczy zapoznać się ze świadectwami historii, że takie "oferty" bywały jednak odrzucane.
Jedna taka postać jest czczona w kościółku w Hammamet (w Tunezji). Był to człowiek, który na zdobytym przez arabskich piratów statku przyjął islam dla ocalenia życia. Później powrócił do chrześcijaństwa i od tego już nie odstąpił.

To nie był żaden gest nawet. Nie powiedział "nie". Grał na zwłokę czekając na odbicie. Normalne...

Poza tym. Czy by go wypuścili? Nie ma o tym mowy...
Nie widzę w tym nic dziwnego, oprócz tego, że nie panikował...

Prawdziwym bezsensem jest stawianie jakiegokolwiek człowieka przed takim wyborem. Mam nadzieję, że odpowiedzialni zostaną pojmani i przykładnie ukarani.

Nawet z całą pewnością nie zauważa pani, że goni w piętkę?
Pierwszy cytat zaprzecza pani drugim, wyciąga wniosek wywodzący się z braku zrozumienia jakiejkolwiek moralności.
Więzień nie bał się śmierci? Bał się. Każdego to przeraża. Nie okazywał jednak zdenerwowania ni strachu. Czy pani przypuszcza, że wierzył w uwolnienie i to dawało mu siłę? Czy może raczej żył w zgodzie z sobą, akceptując siebie, akceptując świat, w którym żyć mu przyszło?
Pani bunt nie dopuszcza myśli, że są ludzie akceptujący siebie.
To mój pierwszy wniosek.
Drugi zaś... Czy pani uważa, że człowiek akceptujący siebie byłby w stanie kupczyć swoim życiem? W imię pustych decyzji? Czy człowiek uczciwy jest w stanie skłamać, aby jedynie uratować życie? Nie. On powiedział najszczerszą prawdę - jeśli chcieliby ci pseudoislamiści naprawdę jego własnej decyzji - to decyzję on jest w stanie podjąć jedynie jako człowiek wolny.
Jakąż trzeba mieć mentalność niewolnika, aby nie pojąć tej prostej prawdy? Czy mentalność "Europejczyka" jest mentalnością niewolnika? Obawiam się, że jest mentalnością pani Margot. Potwierdza to zaprezentowana przez panią interpretacja. Na pocieszenie - nie tylko przez panią tu zaprezentowana.

dylemat wygląda nieco inaczej niż dla pani.
Wiara jest drogą, która może doprowadzić do zbawienia i do wiecznego szczęścia po śmierci.
A śmierć, cóż, i tak za chwilę czy za kilkadziesiąt lat nastąpi.
W tym świetle odmowa zaparcia się wiary jest racjonalną decyzją, którą pani również byłaby w stanie zrozumieć, gdyby zechciała dokonać odrobiny wysiłku i przyjąć odpowiednie wyjściowe założenia.
Wybór taki jest racjonalny, ale mimo to trudny, bo trzeba pokonać strach przed śmiercią, który jest bardzo silny i łamie wielu.

to dla mnie swiety.On juz cieszy sie nagroda.

Tak jest i byłoby, gdyby założyć, że Piotr Stańczak był niewierzącym (religijnie).
Wtedy rzeczywiście okoliczności wobec nas, dokonujących "gestu" nadawałyby, "wyceniałyby" sens i jego wartość.
Skądinąd nie wiemy czy nasz Rodak był wierzącym. Stałby się w ten sposób pierwszym Świętym demoliberalnym. Jeśli wierzyć relacji z piątych ust.