Prawica.net

Pan Prezydent Lech Kaczyński oświadczył, że w gazowym konflikcie pomiędzy Rosją i Ukrainą powinniśmy być po stronie Ukrainy. Może Pan Prezydent zna dokładnie treść umowy, na podstawie której Gazprom dostarcza Ukrainie gaz i jako profesor prawa wie co mówi. Bo trudno uznać, żeby profesor prawa nie uznawał zawieranych umów za obowiązujące.

Ale załóżmy przez chwilę, że umowa na dostawy przez Gazprom gazu na Ukrainę według dotychczasowej formuły cenowej obowiązywała tylko do 31 grudnia 2008 roku (choć na marginesie to trochę dziwne, bo w Rosji i na Ukrainie 31 grudnia to dopiero za parę dni będzie), to "bycie po stronie Ukrainy" oznacza, że Pan Prezydent jest za "podkradaniem" cudzego gazu jak kogoś nie stać na zapłacenie takiej ceny, jakiej żąda monopolistyczny dostawca. Oby nasi emeryci nie posłuchali Pana Prezydenta i nie przestali płacić PGNiG za gaz – bo przecież właśnie podrożał, a oni są w podobnej sytuacji wobec PGNiG jak Ukraina wobec Gazpromu.

Takie stanowisko Pana Prezydenta jest jednak dla Rosjan doskonałym potwierdzeniem konieczności budowania gazociągu North Streem. Pod dnem Bałtyku nikt im gazu nie będzie „podkradał” a jakby wybudowali tylko gazociąg przez Polskę, to może Pan Prezydent sam by się do niego podczepił jakimś "trefnym" przyłączem, żeby ogrzać Pałac Namiestnikowski.

Jednak kolejna wojna o gaz powoduje aktualność starego Leninowskiego pytania: „Co robić”?

Otóż w pierwszej kolejności to się trzeba w końcu zdecydować, co my tak naprawdę chcemy.

Różne kraje mają różną strategię rozwoju energetyki. Pod względem struktury zużycia energii można wyróżnić ich kilka grup:

1. Preferujące gaz ziemny – posiadające zasoby gazu lub świadomie rozwijające ten rodzaj energetyki. Kraje o udziale tego rodzaju energii w bilansie energetycznym na poziomie powyżej 40% to: Katar – 86%, Uzbekistan – 82%, Turkmenistan – 78%, Białoruś – 69% Bangladesz – 69%, ZEA – 69%, Algieria – 64%, Azerbejdżan – 59%, Iran – 56%, Rosja – 54%, Argentyna – 53%, Węgry – 49%, Malezja – 47%, Ukraina – 45%, Pakistan – 42%, Arabia Saudyjska – 45%, Egipt – 42%, Rumunia – 41%, Wenezuela – 41%.

2. Bazujące głównie na ropie naftowej. Kraje o udziale tego rodzaju energii w bilansie energetycznym na poziomie powyżej 50%: Singapur – 87%, Ekwador – 77%, Kuwejt – 64%, Portugalia – 61%, Filipiny – 61%, Grecja – 60%, Irlandia – 60%, Meksyk – 59%, Peru – 59%, Arabia Saudyjska – 55%, Hiszpania – 53%, Belgia – 51%, Tajlandia – 52%, Włochy – 50%, Indonezja – 50%.

3. Bazujące na węglu, w których ponad 40% energii w bilansie energetycznym pochodzi z tego surowca. Kraje te, to: RPA – 76%, Chiny – 67%, Polska – 64,4, Kazachstan – 54,1, Indie – 53,6, Czechy – 47,1, Australia – 43,4, Bułgaria – 41,7.

4. Bazujące na odnawialnej energii wodnej, do czego konieczne są odpowiednie warunki geograficzne. Kraje o udziale tego rodzaju energii w bilansie energetycznym na poziomie powyżej 25% to: Norwegia – 63%, Islandia – 61%, Brazylia – 38%, Peru – 33%, Kolumbia – 31%, Nowa Zelandia – 30%, Szwajcaria – 28%, Szwecja – 26%.

5. Rozwijające energetykę jądrową, do czego potrzebna jest tylko i wyłącznie decyzja polityczna. Kraje o udziale tego rodzaju energii w bilansie energetycznym na poziomie powyżej 15% to: Litwa – 38%, Francja – 38%, Szwecja – 33%, Słowacja – 21%, Szwajcaria – 21%, Bułgaria – 20%, Finlandia – 19%, Belgia 16%.

6. Równoważące strukturę bilansu paliwowo-energetycznego w których udział ropy, gazu i węgla w bilansie energetycznym wynosi po 20–40%, przy dodatkowym współwystępowaniu energii jądrowej. Kraje o takiej strukturze bilansu energetycznego to: Niemcy, Wielka Brytania, USA, Kanada, Japonia, Korea Południowa, Tajwan.

Ciekawa jest dynamika kształtowania struktury bilansów energetycznych w poszczególnych krajach a przede wszystkim wyraźna strategia, jaką one i realizowały.

Na tym tle Polska wypada, jak zazwyczaj, dość zabawnie. Z jednej strony z jakiegoś powodu nie doszło w Polsce do rozwoju gazownictwa (jak w Niemczech). Jeśli popatrzeć na europejską mapę gazociągów, wyraźnie widać, że większość z nich omija Polskę – wyjątkiem jest Gazociąg Jamalski. Nie zrealizowano też planów zakupu gazu z Norwegii oraz zwiększenia wydobycia gazu krajowego.

Zrezygnowano też z budowy elektrowni jądrowej. Wszystko to jakby "po cichu" preferowano energetykę węglową. Ale z drugiej strony nie inwestowano w unowocześnianie kotłów węglowych – tak jakby chciano doprowadzić do sytuacji (do której nota bene właśnie doszło) żeby jedyną alternatywa dla czekającego nas blackout była szybka budowa szczytowych elektrowni gazowych, bo węglowych tak szybko się nie wybuduje.

Więc w końcu może zróbmy coś. Cokolwiek! Ale zróbmy. Dogadajmy się z Gazopromem, że będziemy odbierać 20 mld m3 gazu (wtedy nam go dadzą) i zamknijmy kopalnie a górników wyślijmy na emerytury pomostowe. Albo zrezygnujmy z gazu (przy okazji zlikwidujmy przemysł chemiczny oparty na gazie i na emerytury pomostowe wyślijmy "chemików") i inwestujmy w kopalnie i gazyfikację węgla i się trzymajmy przyjętej strategii. Lepsza jakakolwiek decyzja niż ciągły brak decyzji. Tkwiąc nieustannie w rozkroku wystawiamy się za bardzo na mocnego kopniaka w krocze.

Robert Gwiazdowski
inne teksty autora...
www.blog.gwiazdowski.pl