Prawica.net

Zginęli we wrześniu 1939 r.
1. Stanisław Grzmot-Skotnicki dowodził Grupą Osłonową Czersk i Pomorską Brygadą Kawalerii w składzie Armii "Pomorze". Po bitwie nad Bzurą na czele oddziału piechoty, przebijał się do Warszawy. 18 września ranny pod Tułowicami, zmarł następnego dnia.
2. Józef Kustroń dowodził 21 Dywizją Piechoty Górskiej, wchodzącą w skład Grupy Operacyjnej "Bielsko" i Armii "Kraków". W czasie walk 16 września uczestnicząc w ataku podczas próby przebicia. około godz. 14 w lesie między Koziejówką a Ułazowem generał Kustroń został zabity,
3. Franciszek Wład dowodził 14 DP w składzie Armii "Poznań". Po bitwie nad Bzurą, w nocy z 15 na 16 września wydał rozkaz o przebijaniu się do Warszawy . 17 września jego oddział został zaatakowany ciężkim ogniem artylerii niemieckiej w lasach niedaleko Iłowa nad Bzurą. Generał został ciężko ranny w głowę i zmarł z ran. Przed śmiercią zdążył podyktować list do żony: Myślę stale o tobie... Umieram za Polskę. Wychowaj naszego syna na dzielnego Polaka. Spowiadałem się....
4. Stanisław Dziewulski, w stanie spoczynku. Podczas kampanii wrześniowej zgłosił się do służby, włączył się do walki w obronie stolicy. Zmarł na skutek odniesionych ran.
5. Józef Olszyna-Wilczyński, dowódcą Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. Zatrzymany przez żołnierzy sowieckich 22 września 1939, podczas podróży wraz z rodziną autem w kierunku granicy litewskiej został wraz ze swoim adiutantem zamordowany strzałem w tył głowy. Rosjanie zakrwawioną czapkę generała pokazywali jako swoje trofeum.
Zamarli w niewoli niemieckiej
6. Franciszek Alter dowódca 25 DP w składzie Armii "Poznań, W niewoli niemieckiej proponowano mu podpisanie niemieckiej listy narodowościowej, propozycje tę odrzucił, za co był szykanowany przez władze obozowe. Od 1941 r. przebywał w Oflagu VII A Murnau. W 1944 r. poważnie chory zmarł w szpitalu 23 stycznia 1945 r.,
7. Franciszek Kleeberg dowodził Samodzielną Grupą Operacyjną "Polesie". Zmarł 5 kwietnia 1941 w szpitalu wojskowym w Weisser Hirsch.
8. Czesław Młot-Fijałkowski dowódził Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew”. Od 6 października 1939 do śmierci w niewoli niemieckiej. Zmarł na zawał serca
9. Juliusz Zulauf dowodził 5 Lwowską Dywizją Piechoty i Grupą Operacyjną swojego imienia. Zmarł w Oflagu VIIA Murnau 21 maja 1943.
Zamordowani przez Niemców
10. Bolesław Jerzy Roja W marcu 1940 aresztowany przez Niemców; więziony najpierw na Pawiaku, trafił do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen, gdzie został zamordowany.
11. Stefan Rowecki twórca i Komendant Główny Armii Krajowej. 30 czerwca 1943 aresztowany w warszawskim mieszkaniu przy ul. Spiskiej 14 m. 10 przez Gestapo. Został przewieziony do Berlina, gdzie stanowczo odrzucił niemiecką propozycję współdziałania (m. in.wzięcia udziału w planowanej akcji antybolszewickiej) Osadzony w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen, jako więzień honorowy. 1 sierpnia 1944, Heinrich Himmler, na wieść o wybuchu powstania warszawskiego nakazał zgładzenie Stefana Roweckiego. Według powojennych ustaleń historyków, został on zamordowany kilka minut po godz 3:00 w nocy z 1 na 2 sierpnia 1944[
12. Mieczysław Ryś-Trojanowski W marcu 1941 r. Węgrzy przekazali internowanych polskich oficerów Niemcom. Wbrew prawu międzynarodowemu, gen. Ryś-Trojanowski został umieszczony w obozie koncentracyjnym w Mauthausen i tam zamordowany 4 kwietnia 1945.
Zamordowani przez Sowietów
13. Leon Billewicz, Od 1927 w stanie spoczynku. We wrześniu 1939 zgłosił się do służby i został wyznaczony na dowódcę garnizonu w Dubnie. Dowodził grupą operacyjną i po walce dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w Starobielsku przez NKWD. Zamordowany w Charkowie.
14. Bronisław Bohaterewicz, od 1927 w stanie spoczynku. Aresztowany przez NKWD i wywieziony do obozu w Kozielsku, zamordowany w Katyniu
15. Xawery Czernicki kontradmirał. W 1939 roku z Kierownictwem Marynarki Wojennej ewakuował się pociągiem do Pińska. Aresztowany przez Sowietów zesłany do obozów w głąb Rosji – do Ostaszkowa, Starobielska, Kozielska i ostatecznie do Katynia. Został zamordowany przez NKWD w lesie katyńskim na przełomie kwietnia i maja 1940 roku.
16. Stanisław Haller, od 1926 w stanie spoczynku. We wrześniu 1939 r.oddał się do dyspozycji Naczelnego Wodza. W 1939 r. został aresztowany i uwięziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez NKWD w kwietniu 1940 r. w Charkowie.
17. Aleksander Kowalewski, od 1928 w stanie spoczynku. We wrześniu 1939 powołany do służby wojskowej i wyznaczony na dowódcę zgrupowania w Brzeżanach. 19 września przyjął walkę z oddziałami sowieckimi pod Żurawnem k/Stryja. Dostał się do niewoli sowieckiej.
Wywieziony i więziony w obozie w Starobielsku początkowo w klasztorze, później w siedzibie NKWD. Zamordowany w Charkowie.
18. Henryk Minkiewicz Po sowieckiej napaści z 17 września 1939, pomimo swego wieku i pozostawania w stanie spoczynku, został osadzony w obozie w Kozielsku, gdzie otoczony szacunkiem współwięźniów był uznawany za przywódcę wszystkich osadzonych oficerów. 7 kwietnia 1940 roku udał się w swą ostatnią drogę z czwartym transportem, razem z majorem Adamem Solskim, którego notes został odnaleziony na miejscu kaźni w lesie katyńskim. Z ostatniego w nim zapisu wynika, że major Solski został zamordowany 9 kwietnia, co oznacza tę samą datę zabójstwa generała Minkiewicza.
19. Kazimierz Orlik Łukoski, W 1939 r. Grupą Operacyjną "Jasło" We wrześniu 1939 został zatrzymany przez NKWD i uwięziony w obozie w Starobielsku, a następnie zamordowany w Charkowie (Zbrodnia katyńska).
20. Konstanty Plisowski, dowodził obroną twierdzy brzeskiej w 1939. Po opuszczeniu twierdzy w nocy z 16 na 17 września, poprowadził swój oddział do zgrupowania Franciszka Kleeberga. Objął funkcję zastępcy Grupy Operacyjnej Kawalerii Władysława Andersa. W dniach 24-28 września dowodził Nowogródzką Brygadą Kawalerii, która przebijając się na południe, staczała walki tak z Niemcami, jak i Sowietami. 28 września dostał się do sowieckiej niewoli i został odstawiony do obozu jenieckiego w Starobielsku. Właściwie nie wiadomo jak i gdzie zginął, jego ciała nigdy nie odnaleziono, ale znajduje się na liście katyńskiej.
21. Franciszek Józef Sikorski, od 1933 w stanie spoczynku. 12.IX objął dowództwo obrony Lwowa, walczył z zagonami niemieckimi. Po kapitulacji miasta przed Armią Czerwoną, wbrew warunkom kapitulacyjnym, został w październiku 1939 zatrzymany przez NKWD i uwięziony w obozie w Starobielsku, a następnie zamordowany w Charkowie w 1940.
22. Leonard Skierski, od 1931 w stanie spoczynku. Po agresji sowieckiej został przez NKWD aresztowany i wywieziony do obozu w Starobielsku, a następnie w 1940 zamordowany w siedzibie NKWD w Charkowie.
23. Piotr Skuratowicz, dowodził grupą "Dubno". Po agresji radzieckiej 17 września 1939 r. zatrzymany przez NKWD i wywieziony do obozu w Starobielsku. W 1940 zamordowany w siedzibie NKWD w Charkowie.
24. Mieczysław Smorawiński, dowódca Okręgu Korpusu nr II w Lublinie. Po dotarciu Armii Czerwonej do Włodzimierza Wołyńskiego rozpoczął pertraktację, a w dniu 20 września 1939 roku z oddziałami zgodnie z porozumieniem miał udać się w kierunku Bugu, lecz po wyruszeniu kolumna został zatrzymana, a następnie ogłoszono, że od tego momentu są jeńcami wojennymi. Gen. Smorawiński został po pobycie w kilku obozach jenieckich, pod koniec 1939 roku umieszczony w obozie w Kozielsku. Wraz z większością jeńców z tego obozu został zamordowany w Katyniu w 1940 roku. Był jednym z dwóch zidentyfikowanych generałów (obok gen. Bronisława Bohatyrewicza) w czasie ekshumacji w zwłok w lesie katyńskim 1943 roku.
25. Władysław Jędrzejewski, od 1924 w stanie spoczynku. We wrześniu 1939 zgłosił się do służby. Organizował Straż Obywatelską we Lwowie. 4 października 1939 został aresztowany przez NKWD. Zmarł prawdopodobnie w więzieniu we Lwowie w marcu 1940 (albo został rozstrzelany już w 1939). Syn generała kapitan Tadeusz Jędrzejewski poległ w obronie Warszawy w 1939 r.
26. Rudolf Prich, od 1935 w stanie spoczynku. 11 września 1939 r. mianowany dowódcą obrony obszaru Lwowa, sięgającego od Rawy Ruskiej po Dniestr. Osobiście kierował kontratakiem przeprowadzonym na niemiecką grupę pościgową z 1 Dywizji Górskiej, która wjechała do miasta ulicą Gródecką. Od 16 września, po rozwiązaniu dowództwa obrony obszaru Lwowa, pozostawał w dyspozycji gen. bryg. Władysława Langnera, dowódcy obrony Lwowa. Pod koniec września 1939 r. we wsi Jasienów Polny, między Horodenką, a Śniatyniem przy granicy z Rumunią został zastrzelony przez sowietów i tam pogrzebany.
27. Stefan Kossecki, dowodził 18 DP w Łomży, ze składu SGO "Narew". Odpierał przeważające siły XIX Korpusu Pancernego generała Guderiana. Prowadząc osobiście natarcie swojej dywizji został ciężko ranny 5 pociskami podczas bitwy pod Andrzejewem. Po wyjściu ze szpitala w listopadzie 1939, chciał przekroczyć granicę i został w Brześciu nad Bugiem aresztowany przez NKWD. Początkowo był więziony w Brześciu nad Bugiem, jego dalsze losy nie są w pełni znane. Według relacji pośredniego świadka został on zatopiony w Morzu Białym wraz z innymi jeńcami polskimi.
28. Karol Bogucki, ksiądz kapelan w stopniu dziekana generalnego (odpowiednik generała brygady) Po kampanii wrześniowej aresztowany przez NKWD. Zesłany w głąb Rosji do Chersonia, gdzie przebywał w jednej celi z gen. Mariuszem Zaruskim i zmarł w maju/czerwcu po 1941 roku. Najpierw zmarł gen. Zaruski, a po kilku dniach gen. Bogucki. Obydwaj pochowani zostali w zbiorowych mogiłach na cmentarzu więziennym, którego już nie ma.
29. Mariusz Zaruski od 1926 w stanie spoczynku. Został aresztowany we Lwowie przez NKWD. Zapadł na cholerę i zmarł w 1941, w więzieniu NKWD w miejscowości Chersoń.
30. Kazimierz Tumidajski, komendant Lubelskiego Okręgu AK Po wkroczeniu Armii Sowieckiej spotkał się z gen. Zygmuntem Berlingiem lecz nie wyraził zgody na wcielenie podległych mu oddziałów do 1 Armii Wojska Polskiego. Został podstępnie aresztowany przez NKWD i przewieziony do Moskwy. Więziony w więzieniu Lefortowo, później w Charkowie, a następnie w obozie w Diagilewie koło Riazania. NBł przywódcą strajku głodowego. 4 lipca 1947 w szpitalu NKWD w Skopino pod Moskwą, podczas przymusowego karmienia został uduszony. Tam też został pochowany w anonimowej (numerowanej) mogile. Oficjalne zaświadczenie władz sowieckich jako przyczynę śmierci wskazywało arteriosklerozę.

A ponadto z jakiego powodu Pan to swoje Hm napisał?
R. Szeremietiew

Jeszcze przed przegraniem wojny che pan partyzantów organizować?
A jeśli okupant powie: 100 Polaków na 1 Niemca??

to czuję zniechęcenie.
Historia podobno jest nauczycielką życia, tylko czego ona i kogo uczy?
To jest gotowy przepis jak:
1. oddać kraj bez walki
2. zadawać samemu sobie cierpienie, kiedy zostanie zajęty
To jest ten sam przepis, który nie sprawdził się już w Afganistanie, Iraku, Czeczenii, Sri Lance, Palestynie i wielu innych miejscach.
To już naprawdę lepiej się po prostu poddać i czekać na zmianę okoliczności.
Z doktryną tego typu trudno polemizować, kiedy kraj już zajęty, a ludzie rwą się do walki, żeby podnieść swoje upadłe morale, żeby poczuć się kimś, żeby nasycić żądzę zemsty.
Ale planować takie nieszczęście i taką ruinę na chłodno, w ciepłym fotelu, z kawką na biurku, nie świecąc osobistym przykładem - przesada.
A ta siła odstraszania - niech pan nie będzie śmieszny.
Kiedy ktoś chce osiągnąć coś ważnego po naszym trupie, a po naszym trupie zwykle wstępowało się na szczebel pierwszorzędnej światowej potęgi, to odstraszyć go może wizja przegranej wojny, ale nie uciążliwej okupacji. Żeby zaś straszyła wizja przegranej wojny, musimy być po stronie silniejszego. I to wystarczy.
A jak zaczniemy sobie, jak w innym głupim pomyśle pana Baczyńskiego, sami zaminowywać mosty, to ktoś je złośliwie - bez wojny - wysadzi.
-------
"Brak szacunku dla słowa jest źródłem nieporozumień"

Tak wygląda rzeczywistość w WP i w kraju i na misjach.
Tak wygląda modernizacja armii.

http://www.smog.pl/wideo/21613/rzeczywistosc_polsk...

Nic dodać...śmiać się czy płakać????