Prawica.net

19 grudnia, wieczorem portal internetowy onet.pl w sensacyjnym tonie poinformował swoich czytelników, że oto "Wujek Samo Zło", diabeł wcielony i "ostatni europejski dyktator" w jednym - Aleksandr Łukaszenka - chce od Stanów Zjednoczonych pożyczyć 5 miliardów dolarów.

Sam portal oczywiście nie omieszkał wypomnieć Łukaszence, że w tym samym wywiadzie zaatakował ambasadę USA w Mińsku za wspieranie białoruskiej opozycji i ekstremistów. Oczywiście wierząc mediom w Polsce, należałoby przyjąć, ze prezydentem północno-wschodniego sąsiada Polski jest kompletny idiota, wsiok i prymityw, nie mający nic innego do roboty poza gnębieniem, własnych marzących o wolności, obywateli.

I żadnemu z "analityków" nie przychodzi raczej do głowy, że gdyby tak było, Łukaszenka byłby już tylko jednym z żałosnych, byłych prezydentów, "uświetniających", wraz z cierpiącym na ADHD prezydentem Sarkozym, rocznicowe gale Lecha Wałęsy.

Łukaszenka będący prezydentem Białorusi od 1994 roku nadspodziewanie dobrze radzi sobie w polityce zagranicznej. Oczywiście przez media w Polsce czy w innych państwach unijnej Europy, przy każdej okazji bywa atakowany za dyktatorskie rządy i uległą postawę wobec Rosji. Ten ostatni zarzut jest wyjątkowo obłudny w mediach niemieckich czy francuskich. Oba państwa, wiodącego prym we Wspólnocie Europejskiej tandemu, prześcigają się bowiem w serwilizmie wobec Moskwy. Fakt, że po objęciu rządów przez "wielkiego demokratę", Putina, udało się Łukaszence zachować niepodległy byt Białorusi, świadczy nie tylko o politycznej zręczności, ale też, wbrew tezom mainstreamowych mediów, o...patriotyzmie prezydenta Łukaszenki.

Faktem jest przy tym, że Łukaszenka, tak długo jak mógł, znakomicie wykorzystywał zarówno koniunkturę gospodarczą w światowej gospodarce, jak i położenie geograficzne Białorusi, a więc coś czego np. polscy "politycy" wykorzystać nie potrafili i nie potrafią.

Zakładając, że prezydent Łukaszenka raczej wie co mówi, można przyjąć, że pomysł z pożyczką pieniędzy od Stanów Zjednoczonych nie wziął się z próżni. To, że w dalszej części wywiadu padają słowa krytyki pod adresem amerykańskiej ambasady, nie tylko nie przekreśla powagi tej oferty, ale wręcz ją wzmacnia. Łukaszenka zdaje sobie sprawę z tego, że obecna administracja w Waszyngtonie "pakuje walizki", a najdalej za miesiąc, wraz z prezydentem Obamą, pojawią się w Waszyngtonie nowi ludzie.

Nie tylko zresztą w Waszyngtonie, gdyż zapewne wraz ze zmianą na stanowisku sekretarza stanu, zmienią się amerykańscy ambasadorowie, a już na pewno, zmodyfikowana zostanie amerykańska polityka zagraniczna. Oczywiście Ameryka to nie Polska i prowadzi amerykańską politykę zagraniczną, w której pewne priorytety są stałe, bez względu na to, kto jest u władzy. W Polsce jak łatwo zauważyć nie istnieje nic takiego jak polska polityka zagraniczna, istnieje za to polityka zagraniczna poszczególnych partii politycznych. Jest to o tyle istotne, że Łukaszenka zapewne również to widzi i-być może-wiąże z tym określone nadzieje dla Białorusi?

W latach prezydentury Busha, Stany Zjednoczone stawiały sobie za cel misję szerzenia demokracji na całym świecie. Często wbrew oczywistym faktom, które pokazywały, że w wielu kulturach demokracja jest "ciałem obcym", które nigdy nie zostanie przyjęte przez organizm państwowy, w którym ową "uniwersalną" wartość zaszczepiono. Obecnie jednak głoszący mesjanistyczną powinność Ameryki, neokonserwatyści są w zdecydowanym odwrocie i niewykluczone jest, że prezydent Obama, powróci do polityki pragmatyzmu, głoszącego, iż "nieważne, że to sukinsyn; ważne, że to nasz sukinsyn". Być może na to właśnie liczy Łukaszenka?

Nie jest to zresztą wizja pozbawiona racjonalnych podstaw: Białoruś na pewno nie jest państwem, gdzie swobody obywatelskie, byłyby w mniejszym poszanowaniu niż w sąsiedniej Rosji. Łukaszenka ma w swoim państwie realną władzę i ogromne poparcie społeczne. Opozycja jest słaba, rozbita i - delikatnie pisząc - mało niezależna. Uwagi zaś na temat wspierania tejże opozycji przez ambasadę amerykańską, mogą być jedynie sygnałem dla nowej administracji, by przestała popierać białoruskich - i tak pozbawionych poparcia społecznego- opozycjonistów. Gołym okiem widać, że poparcie to nie jest wręcz wyjątkowo, nikłe. Na "ogromnych" manifestacjach opozycyjnych-skupiających po kilkadziesiąt osób-uczestnicy niemal zawsze demonstrują pod flagami... "Unii Europejskiej", wyraźnie wskazując inspiratorów i mecenasów tych wydarzeń. Łukaszenka jest zresztą niewygodny zarówno dla Brukseli jak i dla...Moskwy.

Głośno deklarując miłość do "słowiańskich braci" z Rosji, prowadzi on politykę tyleż skuteczną, co i niezależną. A to nie może się podobać ani na Zachodzie, ani na Wschodzie. Można wręcz przyjąć założenie, że zarówno dla Rosji, jak i dla niemiecko-francuskiego tandemu, nadającego ton unijnej polityce zagranicznej, lepszymi rozwiązaniami byłyby: "anszlus" Białorusi do Rosji lub wejście Białorusi w struktury...Wspólnoty - mylnie nazywanej "Unią"-Europejskiej.

W pierwszym wypadku, Białoruś zniknęłaby z mapy, a wraz z nią problemy z tranzytem gazu, ropy i konieczność opłat za ów tranzyt. W drugim wypadku, Białoruś skończyłaby jako „klakier” Niemiec lub Francji, w każdym wypadku niesubordynacji pouczany mentorskim tonem przez prezydenta Francji lub kanclerz Niemiec. Podobnie zresztą jak ma to miejsce w przypadku innego państwa-sąsiada Białorusi. Tak czy inaczej, oficjalnie lub nie, Białoruś w unijno-rosyjskich planach, skazana jest zapewne na rolę rosyjskiej guberni lub rosyjsko-unijnego "kondominium" całkowicie pozbawionego realnych możliwości działania na arenie międzynarodowej. I nie sposób wyobrazić sobie, by prezydent Łukaszenka o tym nie wiedział.

Co więcej, nie jest wykluczone, ze wywiad udzielony przez Łukaszenkę jest reakcją na jakieś nieoficjalne sygnały płynące z Waszyngtonu. Tym bardziej, że prezydent Obama nie marzy zapewne o roli likwidatora mocarstwowej Ameryki i- wbrew nadziejom pacyfistów, "zielonych", lewicy oraz Brukseli i Moskwy - okaże się "graczem" równie twardym jak prezydent Bush...A może nawet twardszym? Sojusznik położony w takim miejscu jak Białoruś, byłby dla Stanów Zjednoczonych w takiej sytuacji, niemalże bezcenny. Można przy tym założyć, że w przeciwieństwie do polskich "mężów stanu", Łukaszenka jest w stanie wynegocjować dla Białorusi profity o jakich III/IV Rzeczpospolita może tylko pomarzyć!

Dokładnie tego samego dnia w Polsce, prezesem Telewizji Polskiej został Piotr Farfał, były działacz Młodzieży Wszechpolskiej, oficjalnie lub nie, powiązanej z Ligą Polskich Rodzin. Ponieważ zakładanie, że p. Farfał na takim stanowisku jest "owocem" wpływów "niejawnych" służb jest spekulacją z pogranicza spiskowej wizji dziejów, można w tym miejscu zadać pytanie, czy jest to sygnał (czyj?) dla prezydenta i jego dawnej partii, że pora "skręcić w prawo" i nie dać się – przypadkiem - ponieść euroentuzjastycznej fali czy może "zielone światło" (przez kogo zapalone?) dla środowisk politycznych niechętnych "Unii Europejskiej"? Bo fakt, że stało się to równolegle z wywiadem Łukaszenki, będącym czytelnym sygnałem dla nowej administracji amerykańskiej jest – bez wątpienia(!) - absolutnie przypadkowy...

Bogdan Pliszka
więcej tekstów autora...