Prawica.net

Przyznam się, że coraz mniej rozumiem, o co chodzi generalnie Donaldowi Tuskowi, przy sprawowaniu funkcji premiera. Przestaję rozumieć jego decyzje, posunięcia i wybory, łącznie z wyborami personalnymi (patrz Ewa Kopacz i Julia Pitera - najgorsze postacie rządu PO - PSL).

Nie wszystko daje się wytłumaczyć tęsknotą Tuska do prezydentury, nie wszystko również daje się tłumaczyć tym, że rząd ma sparaliżowane działania i związane ręce wetem Lecha Kaczyńskiego w każdej sytuacji.
Jak na razie widać, rząd, już mający okrągły rok, nie odniósł żadnego znaczącego sukcesu. Ani w kraju, ani na arenie międzynarodowej, ani w sprawach reform administracji, ani w dziedzinie reform finansów, nie mówiąc o ochronie zdrowia i szkolnictwie. Co pomysł - to albo nieudana proteza, jak ustawa medialna albo gnioty, jak ustawy Kopacz, która chce budować nowy szkielet ochrony zdrowia bez fundamentów, czyli zmiany zasad finansowania i reformy systemu ubezpieczeń zdrowotnych. Nawet “sukces” tarczy rakietowej, który jeszcze Polsce przysporzy sporych problemów, został wyrwany Lechowi Kaczyńskiemu z gardła.

Rząd jest po to, aby rządzić. Po to, aby reformować, kiedy trzeba. I po to, aby być skuteczny. A nie po to, aby się prosić.
Dziś i jutro Donald Tusk spotyka się z braćmi Kaczyńskimi, w kolejności, najpierw z tym ważniejszym, później, z tym, któremu się wydaje, że jest najważniejszy. Po co te spotkania? Oficjalnie po to, aby omówić sprawy kryzysu ekonomicznego (głównie na radzie gabinetowej u Lecha Kaczyńskiego), zagadnienia reform rządowych (które i tak będą negowane przez Prawo i Sprawiedliwość, oraz wetowane przez prezydenta), oraz spraw związanych z nowelizacją Konstytucji RP. Tusk ponoć chce znowelizować ją pod kątem wprowadzenia w Polsce w roku 2011 euro (któremu rozwiązaniu PiS jest także przeciwny…) i w sprawie władzy wykonawczej…PiS ma ponoć jakie osiem projektów, dotyczących gospodarki, ale jak Przemysław Edgar Gosiewski zaczyna coś bredzić o dochodach budżetowych, to mnie to zaczyna trącić nowymi podatkami…

Przyznam się - śmierdzi mi to tanim handlem politycznym, z którego i tak nic dobrego dla rządu nie wyniknie, nie mówiąc o Polsce.

Wszyscy, od lewa do prawa twierdzą, że spotkania nie mają żadnego sensu. O ile jeszcze rada gabinetowa jest konstytucyjnym przywilejem Lecha Kaczyńskiego (choć jego specjalistka od ekonomii była księgową w warszawskim Ratuszu, a do tego wiadomo, że bez wina nie idzie się w Pałacu Namiestnikowskim dogadać), to pogaduszki z Jarosławem Kaczyńskim sensu żadnego nie mają. Po prostu rozmowy z nim, którego celem nie jest dobro państwa, lecz chęć powrotu do władzy i reelekcja jego brata - mija się z celem.

Donald Tusk, jest jak ślepiec, ze słabą pamięcią. Warto, aby odgrzebał w kalendarzykach wszystkie swoje spotkania z jednym, lub drugim bratem i znalazł choć jedną sprawę załatwioną wspólnie, zgodnie i bez chandryczenia się (poza rozwiązaniem parlamentu w roku 2007 - ale to Jarosławowi Kaczyńskiemu zależało na przejęciu władzy całkowicie).
Jarosław Kaczyński działa w imieniu swojej partii i elektoratu, który jest sztywny, nieufny i niereformowalny, jak tylko może być niereformowalny postkomunizm, przebrany w czarne odzienie. W związku z tym Kaczyński nie może pójść na żadne ustępstwa ekonomiczne, które zamienią “masz” do jego wyborcy, na “zrób coś sam”. I dlatego będzie on głuchy na wszelkie racjonalne argumenty.

Pisze się coraz częściej, że PO już nie tylko w populistycznej retoryce, ale również w sposobie pojmowania swojej roli w państwie upodabnia się do Prawa i Sprawiedliwości. Że przestaje to być partia reform i modernizacji, a staje się powoli partią administracji i władzy.
Niestety, ta diagnoza jest trafna. Wydaje się, że Donald Tusk zgubił po roku rządzenia te idee, dla których został wybrany przez tych, dla których ważne było nie tylko to, że z każdym, byleby nie był to Jarosław Kaczyński. Smuci mnie szczególnie próba grzebania w Konstytucji, bo widać wyraźnie, że Donalda Tusk korci przy okazji jej zmiany w sprawie naszego wejścia do sfery euro, taka zmiana, która by wzmocniła rolę prezydenta. To jest droga w ślepą uliczkę i stworzenie niebezpiecznego precedensu, który może się odbić bardzo źle na Polsce.

Konstytucja z kwietnia 1997 roku, która była szerokim kompromisem społecznym, nie jest oczywiście doskonała. Jednak biorąc pod uwagę potrzeby państwa w środku Europy, jego usytuowanie w ramach organizacji międzynarodowych, zakres zapisów podstawowych instytucji państwa, zakres praw obywateli - spełnia ona normy i standardy demokracji. Tak chętnie przywoływane temat zmian w konstytucji - lub jej uzupełniania o dodatkowe ustalenia, nie jest podyktowany koniecznością zmiany zakresu działania poszczególnych instytucji państwa - lecz chęcią wprowadzenia takich ustaleń, które mogłyby przynieść szybkie, doraźne sukcesy polityczne. Takim czymś są właśnie tak zwane ustawy kompetencyjne, które miałyby uregulować szczegółowo zasady działania i kompetencji dwóch głównych ośrodków władzy wykonawczej, czyli rządu i premiera. Jest to droga błędna, ponieważ prowizorka i uszczegółowienie zapisów Konstytucji RP, w formie dodatkowych protokołów tylko może zaciemnić obraz i znaczenie głównego dokumentu. Niestety, nie tylko ja mam odczucie, że chodzi tu o wprowadzenie quasi systemu prezydenckiego - bez modyfikacji Sejmu i przede wszystkim systemy wyborczego.

PO zrobiło tuż po wyborach olbrzymi błąd, nie zawierając choć taktycznego porozumienia z LiD-em. Gdyby doszło wtedy do daleko idących uzgodnień - bylibyśmy teraz o wiele kroków dalej, w mediach, reformie zdrowa czy szkolnictwie. Teraz SLD, nie dość, że słabe, to nabrało cech “pisiasyzacji” i już nie jest takim partnerem, jak za czasów Wojciecha Olejniczaka. Ale jeszcze nic straconego - lepszy wróbelek Napieralski w klatce, niż weta Lecha Kaczyńskiego. Może by jednak warto postawić znów na jedną kartę.

I na koniec jeszcze jedno - miejscem naturalnym dla dyskusji politycznej w ustroju demokratycznym jest parlament. Wołałbym, aby Donald Tusk o tym nie zapominał.

Azrael