"Na zachodzie są Niemcy, które tak jak Polska też są członkiem Sojuszu Północnoatlantyckiego"....mnie to,aż tak nie uspokaja!

No tak - gdyby Okręg Kaliningradzki wrócił do Niemiec pod nazwą Prusy Wschodnie pan Szeremietiew zapewne czułby się już zdecydowanie spokojniejszy, wszak to nasi przyjaciele z UE i NATO i nasz adwokat etc. etc. etc. ....

jeśli już o wrześniu to polecam do dyskusji stronę www.tomaszw39.pl
Strona jest poświęcona działaniom Wojska Polskiego we wrześniu 1939 r. pod Tomaszowem Lubelskim ( I i II bitwa pod Tomaszowem Lubelskim). Na stronie tej próbujemy jak najwierniej odtworzyć przebieg tych tak mało znanych walk pod Tomaszowem Lubelskim. Bitwa pod Tomaszowem Lubelskim stoczona w dniach od 17 do 27 września 1939 r. była drugą co do wielkości, po bitwie nad Bzurą, pod względem ilości sił zaangażowanych w walki.
Znalazły sie tu armie "Kraków" i "Lublin" z Warszawską Brygadą Pancerno- Motorową oraz oraz armie tworzące Front Północny -
armia "Modlin", GO Wyszków i SGO Narew, odtworzone oddziały
armii "Prusy".
Może autorzy i czytelnicy Prawicy.net posiadają jakieś materiały, informacje lub wspomnienia dotyczące tych wydarzeń
to bylibyśmy wdzięczni za ich udostępnienie do publikacji na
stronie www.tomaszow39.pl a może rozwinie się ten wątek dyskusji na Prawicy.net.

pozdrawiam serdecznie

Lucjan

Jaki wpływ na nasze siły zbrojne miała postawa byłych niemieckich agentów rządzących ówcześnie w Polsce? Jak w naszych czasach skończyła by się ewentualna agresja Niemiec? Czy nasi posłowie uciekaliby przez Zaleszczyki jak ci w '39?
Pan Szeremietiew przypomina: w 1939 byliśmy w Nato (układy z Anglikami i Francja) i dozbrajaliśmy Marynarkę, dzisiaj jesteśmy w NATO i dozbrajamy Marynarkę....
A kto nami rządzi?

m.in. Hitler w Reichstagu o rozpoczęciu wojny z Polską

i przemówienie radiowe premiera Chamberlaina z 3 września '39 o wypowiedzeniu wojny Niemcom przez Wielką Brytanię

-------------------------------------------------------
>>ludzie postawili ludzki świat na głowie<<

Warto by tu jeszcze dodać, że Wojsko Polskie w 1939 wcale jak niektórzy sądzą nie było bezradne wobec niemieckiego sprzętu pancernego {www.1939.pl/uzbrojenie/polskie/piechota/karabin_ppanc_ur35/index.htmll}

Ciekawe, że rozmaici wrogowie Sanacji oskarżali tę formację o zaniedbania w budowie broni pancernej, spowodowane jakoby "miłością" do koni. Problem w tym, że w naszej sytuacji jak to zauważył autor byłoby to bez sensu.

2 mln dobrze wyposażona armia Polska byłaby wtedy w stanie nieźle wykrwawić Wermacht i dać sojusznikom z zachodu więcej czasu do "namysłu".

Podobnie dzisiaj daje się zauważyć jakąś zabobonną wiarę w wojska operacyjne i działania specjalne.

Przyczyną klęski II RP był nieefektywny socjalistyczny system gospodarczy który owocował zapóźnieniem technologicznym, powszechną pauperyzacją, niskimi wpływami do budżetu. II RP tak gospodarowała że nie miała pieniędzy. Dziś władze III RP podążają tą samą drogą. I znowu doprowadzają do tych samych patologi które mogą się skończyć jak w 1939 roku.

Paweł z Warszawy

Polska w razie jakiekolwiek konfliktu zbrojnego na świecie w dniu dzisiejszym nie ma żadnych szans na skuteczną obronę,mimo to ,że jesteśmy członkami NATO nie mamy żadnej pewności na szybką pomoc ze strony naszych sojuszników,dlatego moim zdaniem Polska powinna na początku konfliktu liczyć tylko na swoje siły i na swoją skuteczną obronę,aby móc odeprzeć atak potencjalnego agresora.W dzisiejszych czasach potencjalnymi wrogami dla Polski są: Rosja,kraje arabskie,(oczywiście nie wszystkie),Korea płn. i Chiny.
Przecież Polska ani NATO nie zamierzają nikogo atakować,nie będziemy agresorami tylko będziemy się bronić,tak?!
Zanim zbiorą się armie naszych sojuszników,nas już nie będzie.Jedyną armią,która ma jednostki zdolne do szybkiego i skutecznego reagowania to Armia USA,W.Brytania też posiada takie jednostki,ale w razie jakiekolwiek konfliktu światowego będzie broniła swojego terytorium i krajów,które są zbliżone do korony angielskiej(historycznie),a więc:Australia,Kanada,RPA.

Na co więc liczymy i jaka jest strategia polskiej amii w dzisiejszym świecie.Jest taki plan strategiczny na wypadek wojny,czy go nie ma?

Dodajmy tylko, że strategię obrony opisywaną przez autora wykorzystywali Finowie w wojnie zimowej 1939/40 broniąc się przed sowieckimi atakami - z dużym powodzeniem. Dużo liczniejsza i teoretycznie mająca ogromną przewagę armia czerwona nie zdołała podbić Finlandii ani wtedy ani nawet w 1944 r.

Niestety, obecna sytuacja ma się nijak do sytuacji z lat 30-tych. Wtedy bowiem mieliśmy niepodległy rząd - który być może podejmował błędne decyzje, jednak niewątpliwie chodziło mu o interes kraju i obronę jego niepodległości. Obecnie mamy premiera, który prowadzi de facto politykę proniemiecką (by nie powiedzieć służalczą) oraz prezydenta, który usiłuje prowadzić inną politykę ale robi to nieudolnie. Nie ma więc mowy o racjonalnym myśleniu o obronie niepodległości kraju w roku 2039 lub o przygotowaniach do tego.

--
Andrzej K. Brandt

na odparcie każdej agresji, pod jednym wszakże warunkiem... Całkowitego poświęcenia się pracowników placówki dyplomatycznej w państwie agresora...
W ambasadzie w podziemiu, należy zamontować ładunek termojądrowy o sile 1 MT odpalany w chwili agresji tego państwa na naszą ojczyznę... Ponieważ ambasada jest exterytorialna nie można dokonać w niej rewizji.
W chwili agresji wylatuje w powietrze ambasada i pół miasta... Giną setki tysięcy ludzi. Żadne państwo nie zdecydowałoby się na nas napaść. Nawet, gdybyśmy nie posiadali żadnej armii.
----
W sprawach prywatnych, proszę pisać na Berdyczów

Odcinki umocnione zdobywane były przez Niemców topornie i z ogromnymi stratami. Przykład Wizny, której przypadek natchnoł nawet szwedzką grupę do nagrania piosenki:

---
Marzę o dniu, w którym przebudzę się w kraju rządzonym przez technokratów.

1. Jak pamiętam: Piłsudski powraca do kraju, uwolniony z twierdzy Magdeburga - UWOLNIONY ? A nie lepiej było go przejechać tirem? A tak, skubaniec, odbudował Polskę i zagrał byłym właścicielom (Niemcom) na nosie.... No bo w sytuacji, kiedy trzeba sobie okupację Polski odpuścić, czyż nie lepiej byłoby postawić na jej czele swojego zaufanego agenta i sabotować odbudowę i uzbrajanie kraju? No a kim mogliby być jego zausznicy?
2. Och, gminy plajtują, a bank, jako nowy właściciel wystawia je na licytację i Brandemburgia je kupuje. A ponieważ Polacy się buntują przeciwko prawu - to się armię podsyła dla porządku...
3. Nato może zadziałać zbrojnie, ale nie musi - może jeszcze wydać odezwę i poczekać, aż metodą faktów dokonanych z nas strzępy zostaną. Wtedy zaczną nas odbudowywać, niczym Irak...
4. No właśnie, kto tu rządzi.....No kto?

5. No i NIEZAWODNY SPOSÓB.....Też o tym myślałem. Ciekawe czy ktoś wpadł na to 20 lat temu i gdzie są teraz takie niespodzianki?

Minęło prawie 20 lat, a mimo to - leżąc między takimi agresorami - nie mamy dotychczas własnej bomby atomowej ani środków jej przenoszenia....KTO NAMI RZĄDZI? KTO TAK ROBI?

a propos.

Całość tu: STRATFOR, The Medvedev Doctrine and American Strategy, George Friedman

Rosja wiadomo, ale dużym niebezpieczeństwem są obecnie również spanikowani Amerykanie, którzy ze strachu przed Rosją (której siła wyparuje za kilka lat wraz ze spadkiem cen surowców) mogą oddać Rosji to, czego sama nie odważyłaby się wziąć siłą.

był łaskaw tak fachowo zanalizować historię, to może przedstawiłby swój pogląd na temat teraźniejszej struktury naszego wojska.

SZTANDAR WOJSKA POLSKIEGO WYPROWADZIĆ
Czuję się w obowiązku wobec czytającego zacząć od przeprosin za dość długi wywód. Nie miałem takiego zamiaru, lecz tematu nie warto poruszać, „ślizgając się po łebkach”, żonglując sloganami i fałszywymi hasłami. Dojście do ostatecznych w miarę racjonalnych konkluzji, wymaga sięgnięcia w trzewia problemu i stąd taka objętość.
Od kilku już lat, ekipy polityczne rządzące Polską, zapowiadały likwidację Wojska Polskiego, jako formacji narodowej i sformowania na jego gruzach, armii zawodowej. Armia ta, której liczebność ostatnio przewidziana jest na 120 tysięcy, tworzona ma być prawdopodobnie z obywateli polskich, zatrudnionych jako żołnierze na podstawie umowy o pracę.
Trudno ocenić ile w tej decyzji, ogłoszonej znienacka przez Premiera D. Tuska 4 sierpnia w Krakowie, jest małpowania wzorców zachodnich, ile niechęci do tradycyjnej formuły sił zbrojnych Polski, a ile kalkulacji wynikających z założeń obronnych kraju, a ile złych intencji. Decyzja aczkolwiek podjęta dość pochopnie, jest jednak ilustracją wyznawanej doktryny polityczno-obronnej i na jej podstawie można o owej doktrynie wnioskować, co do jej treści.
Jest ona konsekwencją bezkrytycznego podlizywania się „Zachodowi”, zresztą bez wzajemności, przekazując ośrodek decyzyjny w sprawach naszej strategii obronnej do Waszyngtonu lub Brukseli. Stąd decyzja o sformowaniu 120 tysięcznej armii zawodowej, wskazuje iż siły te, nie są przeznaczone do obrony terytorium Polski, jako że nie obroniłyby nawet jednego województwa, lecz będą znajdować się w dyspozycji obcych ośrodków. Użycie tych sił jako korpusu ekspedycyjnego odbywałoby się wg wytycznych z zewnątrz choć formalnie, decyzją marionetkowych miejscowych organów władzy.
No, ale załóżmy że to co wyżej, jest przedwczesnym „krakaniem” nad padliną, która dopiero dogorywa. Te 120 tysięcy świetnie wyszkolonych żołnierzy zaciężnych (jak pieją fachowcy od nowoczesnej armii”), wystarcza na powiedzmy 2-3 dni wojny. A potem? Potem „jakoś to będzie”.
Mówi się co prawda o szkoleniu rezerw w systemie ochotniczym (!), tylko ilu i do czego tych żołnierzy rezerwy byłoby szkolonych? Bo jeśli tylko do strzelania z „kałacha”1) i władania kosą „na sztorc”, to nie ma co mydlić oczu Polakom, że „guzika od munduru nie oddamy”. Ale niech będzie nawet takie przeszkolenie rezerwistów, byleby liczebność żołnierzy rezerwy i rozwiązania mobilizacyjne, zadośćuczyniły potrzebom obronności kraju. Wiadomo, bowiem nie od dziś, że armia zawodowa służy tylko do zainicjowania konfliktu zbrojnego, wygrywają natomiast wojnę strony, która ma lepiej przygotowanych i zorganizowanych żołnierzy rezerwy.
Z powyższego domniemania, wynikają dwie konkluzje. Obrona terytorium Polski scedowana została na Pakt Północno-Atlantycki i USA. Historycznie jest to całkowicie nieuzasadnione. Na paktach z zachodnimi sojusznikami, wychodziliśmy „jak Zabłocki na mydle2)”. Nikt nie chciał „umierać za Gdańsk” dawniej, to i nie ma przesłanek, aby ktoś chciał umierać teraz. Zresztą można się spierać, kto wyrządził nam większą krzywdę, ZSRR czy „zachodni sojusznicy”.
„Parasol obronny” NATO czy tylko USA, rozpięty nad Polską to fikcja polityczna. Zresztą gwiazda USA jako supermocarstwa przygasa, NATO poszukuje gwałtownie racji swego bytu i nie jest pewne uniknięcia marginalizacji. Nikt z sojuszników nie ruszy palcem w bucie, aby bronić Polski.
Doskonałą ilustracją sojuszniczej lojalności USA, jest konflikt gruzińsko-osetyński (czyli gruzińsko-rosyjski). USA najpierw „podpuszczały” Gruzję [zbrojąc ją] na „ruskiego niedźwiedzia”, desygnując nawet swego agenta na prezydenta a teraz, kiedy już samoloty rosyjskie bombardują Tbilisi, Departament Stanu apeluje o pokój. Historia podpowiada nam, że skończy się to „wyzwoleniem” Osetii Południowej wraz z Tbilisi, przez wojska OMON [z poboru, nie żadni zawodowcy] i występami prezydenta Saakaszwilego w moskiewskim teatrze „Na Tagance”3) w roli niedźwiadka kaukaskiego, prowadzonego na łańcuchu. A co zrobią sojusznicy? Zobaczycie - wyrażą ubolewanie.
Druga konkluzja jest oczywista. Zawodowa armia polska, organizowana jest z zamiarem użycia jej - poza terytorium Polski, gdzie nie będziemy mieli żadnych interesów, lecz gdzie będą zagrożone interesy naszych bogatych sojuszników. Wskazuje to na oczywistą nieprzydatność zawodowego WP do zwycięskich działań bojowych na terytorium kraju, za to idealnie pasującego do koncepcji sił ekspedycyjnych.
W czym żołnierz zawodowy jest lepszy od żołnierza z poboru? Postawmy więc na szale ich cechy i oceńmy ich przydatność w różnych aspektach, zakładając oczywistą konieczność wyszkolenia rezerw osobowych i ich gotowości mobilizacyjnej.
1. Koszt utrzymania żołnierza zawodowego (miesięcznie) to podobno ok. 3000 zł, natomiast żołnierza z poboru - ok. połowę tej sumy. Z tego wniosek oczywisty że wartość bojowa żołnierza zawodowego jest dwukrotnie wyższa od wartości - żołnierza poborowego. Biorąc pod uwagę trzon przyszłego „WP”, czyli korpus szeregowych zawodowych, doświadczenie mej wieloletniej służby wojskowej (choć w „niesłusznym” WP), pozwala mi wątpić w tą tezę, która dla dyletanta jedynie, wygląda atrakcyjnie i przekonująco. Wynik 0:1 dla armii poborowej.
2. Koszt wyszkolenia rezerwisty (obywatela przeszkolonego do posługiwania się sprzętem wojskowym dla obrony suwerenności kraju) jest stymulatorem siły militarnej.
W przypadku armii z poboru, koszty wyszkolenia wystarczającej liczby rezerwistów, wchodzą w koszty funkcjonowania armii czynnej, jako że każdy, kto odbył służbę wojskową w WP, jest żołnierzem rezerwy. Jego przeznaczeniem jest powołanie w czasie mobilizacji do służby w mobilizowanych lub rozwijanych jednostkach wojskowych. Wystarczy jedynie dla podtrzymania ich kondycji wojskowej organizować krótkotrwałe szkolenia, dla zapoznania z nową techniką i nowymi sposobami prowadzenia walki. Koszty tego typu przedsięwzięć byłyby nieporównywalnie niższe, niż szkolenie rezerwistów od podstaw.
W przypadku armii zawodowej, szkolenie rezerw należy zaczynać „od zera” a i tak będzie to tylko pozorowanie szkolenia, dające produkt zdecydowanie niższej wartości. Wynik 0:1 dla armii poborowej.
3. Dyspozycyjność. Atrybut nie bez znaczenia dla armii w czasie pokoju. W przypadku armii narodowej (z poboru), żołnierze szeregowi, będąc skoszarowani, znajdują się w stałej gotowości do wykonywania rozkazów. W przypadku żołnierzy zawodowych, mających status zbliżony do pracownika np. fabryki, mieszkających poza koszarami, mających zobowiązania rodzinne a niekiedy i inne, gotowość do wykonywania rozkazów przełożonych, musi być wynikiem negocjacji.
W czasie działań bojowych, problem dyspozycyjności wojsk zaciężnych, pozornie nie istnieje. Najemnik [bo o takich mówimy], będzie kalkulował czy opłaca się być dyspozycyjnym. Żołd w „brzęczącej monecie” ma znaczenie dla najemnika tylko wówczas, jeśli będzie miał szanse z niego korzystać. Martwi jak wiadomo potrzebują tylko jednego obola4). Osobiście w bój poszedłbym z żołnierzem z poboru bez wahania, mając jednak za plecami zawodowców obawiałbym się tak samo ich jak i nieprzyjaciela. Wynik 0:1 dla żołnierza z poboru.
4. Motywacja do pełnienia obowiązku służby. Dotychczas znamy dwa typy takowej motywacji, tj. chęć zarobkowania oraz obowiązek wynikający z obowiązku obrony kraju. Moim zdaniem nie są one aż tak ważnym czynnikiem w toku prozaicznych czynności żołnierskich, jak można sądzić. W warunkach szkolenia troska o uposażenie jest swoistym dodatkowym elementem mobilizującym żołnierzy zaciężnych, natomiast w warunkach bojowych, motywacja patriotyczna (jeśli cel wojny to umożliwia) przewyższa zdecydowanie w użyteczności, motywację zarobkową.
W warunkach niebezpieczeństwa, żołnierz zaciężny po prostu kalkuluje, jakie działanie jest dla niego korzystniejsze. Duch walki Legii Cudzoziemskiej, nie jest tu najlepszym przykładem. Dla żołnierza Legii (z reguły „po przejściach”), powrót „do cywila”, może być bardziej niebezpieczny niż szturm na kryjówkę terrorystów.
Natomiast uwolnienie obywateli z obowiązku obrony kraju, jest w praktyce unicestwieniem fundamentalnego atrybutu bytu państwowego, obowiązku, na którym bazowała państwowość polska od swego zarania. Nie ma obowiązku obrony kraju, nie ma siły zbrojnej do tego celu powoływanej, nie ma państwa. Wynik 0:1 dla żołnierza z poboru.
5. Zaangażowanie w wykonywanie zadań. To jeden z fundamentalnych wyróżników wartości żołnierza. Przez ponad 30 lat doświadczałem obowiązkowości i zaangażowania w służbę żołnierzy zawodowych i służby zasadniczej [poborowych]. Z tych doświadczeń wyniosłem odczucie, że status żołnierza, nie ma decydującego znaczenia dla staranności wykonania nałożonych obowiązków.
Mało tego, wydaje mi się, że generalnie większą obowiązkowość wykazywali żołnierze służby zasadniczej, szczególnie, w odniesieniu do niższej stopniem grupy żołnierzy zawodowych. Zdarzało mi się darzyć większym zaufaniem żołnierza z poboru niż „zawodowca”.
Jednak decydującym stymulatorem sumienności w wykonywaniu obowiązków żołnierskich jest stan zagrożenia. Zagrożenie „wiszące” nad oddziałem czy pododdziałem czyni cuda, z chojraków czyni zające, z niezdyscyplinowanych - podpory zwartości, niemrawych - aktywistami, a z mazgajów - bohaterów. I to od stopnia zagrożenia a nie od stosunku do obowiązku, zależy wartość żołnierza. Wynik 0:0.
6. Umiejętności bojowe zawodowców i rezerwistów. Reformatorzy WP (w tym o dziwo generałowie, bo różnym psychiatrom czy historykom nie dziwię się) opowiadają bzdety na temat możliwości lepszego wyszkolenia żołnierza zawodowego niż poborowego do posługiwania się nowoczesnym sprzętem bojowym. Pierwsza uwaga dotyczy nowoczesnego sprzętu bojowego.
Istotą unowocześniania sprzętu bojowego, jest zwiększenie jego skuteczności bojowej między innymi przez uproszczenie jego obsługi. Standardem zaczyna być broń w systemie „wystrzel i zapomnij”, zaś obsługa broni i innego sprzętu, redukowana jest do najprostszych czynności, które mogą być opanowane nawet przez debila. Doświadczenie z lat służby podpowiada mi, że żołnierze z poboru wykonywali poprawnie najbardziej skomplikowane operacje, nie gorzej od zawodowców.
Rachmistrz w WR, określający kilkanaście poprawek do startu rakiety (geofizycznych, balistycznych, atmosferycznych i technicznych) posługujący się biegle znanymi narzędziami matematycznymi i fizycznymi, przy pomocy ołówka w ciągu ok. 10 minut, nie był niczym nadzwyczajnym. Dziś, gdy ktoś ważny oświeca obywateli, że żołnierz zawodowy jest lepiej wyszkolony od żołnierza z poboru, to także mówi, że ładowniczy wozu bojowego albo amunicyjny moździerza, zawodowy jest lepiej wyszkolony niż taki sam funkcyjny z poboru. Jest to naigrawanie się z rozsądku obywateli.
Zakładając, że w każdej prawdziwej armii, dowódcami wyszkolonymi w dowodzeniu muszą być żołnierze zawodowi, to nie ma przeciwwskazań, aby korpus szeregowych był z poboru. Ba! Uważam, iż ten typ szeregowych, ma nawet pewne przewagi nad szeregowymi zaciężnymi. Wynik 0:0 ze wskazaniem na żołnierza z poboru.
7. Zagrożenia dla elit rządzących. Ten aspekt może wydawać się nieuzasadniony, bo jak to obrońcy (armia poborowa oraz rezerwiści) mogą stanowić zagrożenie? Jeśli popatrzymy na problem szerzej i zechcemy dostrzec, że żołnierz z bronią w ręku nie zawsze zechce być przedmiotem a zażąda podmiotowości.
Decyzje o celach ewentualnej wojny, bądź o partycypacji w tzw. wojnie „sojuszniczej”, zapadają w kołach rządzących, ale często bywają kontestowane przez społeczeństwo. Dzieje się to na naszych oczach, WP okupuje Irak i Afganistan wbrew woli większości Polaków. Jest to na dzisiejszym etapie zwyrodnienia demokracji zjawisko normalne, elity polityczne wykorzystując swoją szczególną pozycję, uniezależniły się od obywateli. Armia poborowa będąca emanacją społeczeństwa z jego poglądami i emocjami może nie zaakceptować szaleństw polityków.
Poza tym wyszkolona potężna armia rezerwistów stanowi realne zagrożenie dla awanturników politycznych. Rewolucje i przewroty polityczne, realizowane były głównie rękami rezerwistów. Interes narodu polskiego wymaga działań politycznych i zbrojnych przez naród akceptowanych, wówczas i armia poborowa i rezerwiści będą po naszej stronie. Wynik 0:2 dla armii poborowej.
8. Wykorzystanie żołnierzy. Żołnierz zawodowy, czyli zaciężny ma jedną jedyną cechę tak atrakcyjną dla rządzących. Można go wysłać przeciw własnemu bratu - a jemu wszystko jedno, do kogo strzela. Polsce i Polakom taki kondotier nie jest potrzebny, żołnierz Polski od tysiąca lat przelewał krew w interesie nie tylko własnej Ojczyzny oraz innych narodów i nie godzi się teraz dla wątpliwych racji podejmować działań dezawuujących tą tradycję (chociaż już to zrobiono). Nasza armia ma bronić integralności i bezpieczeństwa Polski a nie interesów zagranicznych mafii politycznych. Wynik 0:1 dla armii poborowej.
9. Symbolika. Polacy są dumni chwalebnej tradycji oręża polskiego, zżyci z myślą że Wojsko Polskie jest widocznym symbolem bytu narodowego, gwarancją suwerenności i bezpieczeństwa. Dziś, kiedy w miejsce WP będącego częścią narodu, ma pojawić się coś w rodzaju agencji ochrony, trudno nam będzie identyfikować się z tym tworem. WP [bo taką mylącą nazwę zapewne otrzyma] nie będzie naszym wojskiem, będzie produktem eksportowym, na który będziemy łożyć nie otrzymując nic w zamian. Wynik 0:1 armii z poboru.
10. Dowódcy. Mała liczebnie armia nie daje szans na wykreowanie wybitnych dowódców, co w warunkach ewentualnej wojny ma kapitalne znaczenie. Historia wojen a szczególnie ostatniej światowej uczy nas, że zapewne trwałaby ona o połowę krócej, gdyby nie aroga