Trwa zamieszanie po publikacji książki historyków IPN pokazującej przyczynek do biografii Lecha Wałęsy. Szperając w moim archiwum w poszukiwaniu materiałów, które chciałem skonfrontować z pewnymi zapisami tej książki trafiłem na kartkę, na której był tekst Zofii Kossak z 1940 roku. Autorki wielu wspaniałych powieści historycznych, osoby odważnej i dzielnej, działającej w konspiracji, organizującej pomoc Żydom (nagrodzona medalem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”), więźniarki obozu w Auschwitz, wiernej zawsze w twórczości i życiu Bogu i Polsce.

... Jam jest Polska, Ojczyzna, ziemia Ojców, z której wyrosłeś. Wszystko, czymś jest, po Bogu mnie zawdzięczasz.

1. Nie będziesz miał ukochania nade mnie.

2. Nie będziesz wzywał imienia Polski dla własnej chwały, kariery albo nagrody.

3. Pamiętaj, abyś Polsce oddał bez wahania majątek, szczęście osobiste i życie.

4. Czcij Polskę, Ojczyznę, jak matkę rodzoną.

5. Z wrogami Polski walcz wytrwale do ostatniego tchu, do ostatniej kropli krwi w żyłach twoich.

6. Walcz z własnym wygodnictwem i tchórzostwem. Pamiętaj, że tchórz nie może być Polakiem.

7. Bądź bez litości dla zdrajców imienia polskiego.

8. Zawsze i wszędzie śmiało stwierdzaj, że jesteś Polakiem.

9. Nie dopuść, by wątpiono w Polskę.

10. Nie pozwól, by ubliżano Polsce, poniżając Jej wielkość i Jej zasługi, Jej dorobek i Majestat.

Będziesz miłował Polskę pierwszą po Bogu miłością. Będziesz Ją miłował więcej niż siebie samego.

Czy te słowa warto pamiętać? Czy one coś znaczą dla obecnych polskich polityków i dziennikarzy, dla nauczycieli, urzędników, pracodawców i pracowników, dla polskiej młodzieży...

Co one dla nas znaczą?

W końcu czerwca 1966 r. Zofia Kossak odmówiła władzom PRL przyjęcia nagrody państwowej. Pisała w liście do Komitetu Nagród Państwowych:

„...jestem pisarką katolicką związaną wiernie z Kościołem, żywiącą szczerą miłość i cześć dla Królowej Polski Maryi, Matki Boskiej, którym to uczuciom dawałam i daję często wyraz w moich pracach. W ostatnich dniach apolitycznych, religijnych obchodów milenijnych spokój zakłóciły wypadki znieważenia kultu matki Bożej, raniąc boleśnie serca wierzących Polaków, w tej liczbie moje. Uświadomiłam sobie wtedy, że rozdźwięk między lekceważeniem przez Władze Państwowe uczuć religijnych ludności, a równoczesnym przyznawaniem przez te same Władze nagrody literackiej pisarce katolickiej jest tak wielkim, że daje się być omyłką, nieporozumieniem.”