Prawica.net

Historia niemieckiej polityki społecznej do czasów NSDAP

Po dojściu do władzy w demokratycznych wyborach, Narodowo Socjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza wraz z innymi ciałami publicznymi i siłami społecznymi (np. Narodowo Socjalistyczną Opieką Społeczną, Związkiem Dziewcząt Niemieckich) wpływała na kształtowanie warunków życia ludności oraz stosunków międzyludzkich zwłaszcza w środowisku pracy i zamieszkania.

Niemiecki system polityki społecznej rozpoczął swój żywiołowy rozwój za czasów rządów kanclerza Otto von Bismarcka. System polityki społecznej powstał, by rozwiązywać nowe kwestie społeczne powstałe w wyniku rewolucji przemysłowej w duchu niemieckiego feudalizmu, ograniczyć popularność komunistów i dostarczyć z przymusowych ubezpieczeń kapitału dla industrializacji. Od lat 80-tych XIX wieku wprowadzono przymusowe dla robotników ubezpieczenia chorobowe, wypadkowe, emerytalne i rentowe. Ubezpieczeni byli zwykle ojcowie rodzin, w razie ich śmierci świadczenia dziedziczyły wdowy, w 66% niezdolne do pracy i w 50% zdolne do pracy. Wiek przechodzenia na emeryturę dużo przewyższał przeciętną długość życia, dzięki czemu system nie bankrutował.

Po I wojnie światowej, w Republice Weimarskiej wprowadzono 8-godzinny dzień pracy i sądownictwo pracy, od 1920 roku partycypacje pracowników w zarządzaniu zakładem przez rady zakładowe, od 1925 program pomocy dla bezrobotnych, a od 1927 ubezpieczenia od bezrobocia, z których zwolnieni byli bogaci, co niewątpliwie stawiało ich w lepszej sytuacji od biednych.

Rozwój systemu zabezpieczenia społecznego był jedną z przyczyn kryzysu światowego. W latach 1930-1932 zamrożono świadczenia, a wysokość składek na przymusowe ubezpieczenia rosła, robotnicy ponosili koszty rozwoju systemu socjalnego. W odróżnieniu od czasów przed republiką, działalność związków zawodowych była dozwolona. Ustawowo zagwarantowano pracownikom płatne urlopy i prawo do zrzeszania się w celu negocjacji. Od 12 do 14 milionów pracowników było zatrudnionych na układach zbiorowych.

Pomimo istnienia związków zawodowych typowe praktyki tych organizacji nie były powszechne. Związki nie monopolizowały dostępu do miejsc pracy wyłącznie dla swoich członków. Mniej było o połowę strajków niż przed wojną, co powodowała długa i skomplikowana procedura arbitrażu przed strajkowego. Pracodawcy cieszyli się mocną pozycją. W 1928 roku przeprowadzili skuteczny lokaut 250 tys. hutników z Zagłębia Ruhry. Od 1930 nie organizowano strajków ofensywnych będących reakcją robotników na zagrożenie ze strony pracodawców. Przemysłowcy skutecznie sprzeciwiali się wprowadzeniu obowiązkowych układów zbiorowych i uczestnictwa państwa w negocjacjach o nich.

Wielki kryzys gospodarczy w Niemczech trwał od września 1929 do września 1932 roku. Liczba bezrobotnych wzrosła z 1,3 mln osób do 6 mln osób. Spośród 6 mln osób nie mających pracy tylko 2 mln otrzymywały zasiłek, 1,5 mln było dożywianych, 1,75 mln otrzymywało skromne wsparcie od władz miejskich, a 850 tys. pozbawionych było jakiejkolwiek pomocy. Rosła inflacja. W ramach działań anty inflacyjnych rząd w latach 1931-1932 zredukował płace. Kryzys był nie tylko kryzysem ekonomicznym, ale także etycznym. Powszechna demoralizacja i zepsucie niszczyły społeczeństwo. Narodowy Socjalizm stał się dla Niemców nadzieją na wyjście z kryzysu. Stał się oczekiwanym przełomem.

Na fali niezadowolenia społecznego w 1933 roku, w wyniku demokratycznych wyborów, do władzy doszła Narodowo Socjalistyczna Niemiecka Robotnicza Partia NSDAP Adolfa Hitlera. Od 1928 roku do 1932 roku poparcie dla narodowych socjalistów wzrosło z 2,16% do 37,3%. W 1930 narodowi socjaliści zwiększyli swoją reprezentację parlamentarną z 12 do 107 mandatów. Partia narodowo socjalistyczna stanęła przed potrzebą rozwiązania palących kwestii społecznych (tych samych które dziś trapią współczesne nam państwa, a które są efektem rządów lewicy): kryzysem demograficznym i brakiem prostej zastępowalności pokoleń (co groziło upadkiem systemu emerytalnego, ubóstwem, kiepską edukacją i ochroną zdrowia, bezrobociem, zakresem przywilejów socjalnych i brakiem mieszkań).

Zwycięstwo narodowych socjalistów w demokratycznych wyborach jest całkowicie dziś przemilczane przez entuzjastów demokracji. Demokracja zazwyczaj narusza i często odbiera przyrodzone ludziom prawa i wolności. Demokratycznie wybrane rządy posługujące się prostacką retoryką antyfaszystowską dziś, jak za czasów NSDAP, prowadzą niemoralną i szkodliwą totalitarną politykę.

Jan Bodakowski
inne teksty autora...
blog autora...