podziekowania dla Autorki za liryzm i realizm - two in one :)
Moja zona napisalaby zapewne cos podobnego gdyby nie ... malowala. Zdolna bestia, potrafi improwizowac wierszem, zartobliwie ironizowac ale uwaza, ze nie ma dostatecznego talentu literackiego, aby cokolwiek napisac.
No wlasnie, artykul jest o samotnych mezczyznach, a ja sie tu wtracam jako zonkos (zonaty) z 20 letnim stazem i druzyna dzieci, jak mi sie wydaje dosc szczesliwych, swietnie uczacych sie, urodzonych na emigracji ale mowiacych i czytajacych po polsku.
Najblizsza mi osoba w Polsce jest samotnym mezczyzna, z 8-mym krzyzkiem na karku wstajacym o 6-7 mej rano bez wyjatkow, gimnastyka , szybki marsz po chleb i swieze mleko "do wsi", lektura, gotowanie obiadu dla siebie i psa, i tak dalej, zyje pogodnie, czerstwy, opalony, prostolinijny....
Samotnikom w depresji podawanie tego typu przykladow nie pomaga, wiem to z doswiadczen wlasnego zycia. Jako prawie-stary kawaler zaryzykowalem, ozenilem sie, sprowadzlismy wraz z zona na swiat gromadke cudownych dzíeci i dzis z przyjemnoscia delektuje sie 1 wolnym dniem w samotnosci, kiedy to moge do woli siedziec online, albo wyjsc na Bozy swiat i skoncentrowac sie na jego zapachach, dzwiekach, widokach.... kazdy taki czas jest podarowany, jest super....
Dziekuje Panu Bogu za to co mam, pilnuje sie przed samozadowoleniem, pamietam ze pycha s-pycha nas w kanal, jak to mowilismy w latach 70-tych. Codzienna harowka i mlyn naszej rodziny "wielodzietnej" jest prawdziwym, nieklamanym, nie-sentymentalnym - bo trudnym, twardym, pelnym nielatwych chwil i przezyc - szczesciem. Zycze go kazdemu

Kapitalny opis, aż mi ciarki przeszły po skórze, ale mój dom wygląda tak tylko mniej więcej przez 2 tygodnie po wyjeździe żony lub moim powrocie z Polski. Około 10 dnia zbieram się w sobie, włączam zmywarkę i pralkę (nie, łóżka nie ścielę - to byłaby przesada; jeżeli nawet ktoś mnie odwiedza to go nie wpuszczam do sypialni) i już jestem "uporządkowany i przezorny" do ponownego spotkania. Nazywam to zespołem z odstawienia.

"Wiele jest fatalnych skutków życia w pojedynkę.", ale czy tylko w pojedynkę ?...........

Mam nadzieję, że to, co Pani opisuje jest w dużej mierze sarkazmem, ironią, a nie osobistym przeświadczeniem, przekonaniem :

"Totalna wolność leje się drzwiami i oknami ." - czy to rzeczywiście jest "wolność" ?....., chyba przykład, jak człowiek nie powinien egzystować ?.......

Kobiety mimo swojej inności, odmienności i wielu zalet, też chyba mają swoje złe nawyki i przyzwyczajenia ?......

Zgadzam się z Panią, że spotkanie osób "ja" i "ty" - współbytowanie mężczyzny i kobiety jest naturalnym i optymalnym rozwiązaniem.

Z poważaniem Z.R.Kamiński

Do powyższej wyliczanki p. Magdy F. dodam jeszcze trzy pozycje:
1. Po co myć się wieczorem, skoro rano i tak trzeba się opłukać.
2. Co z tego, że na siedząco łatwiej utrzymać otoczenie sedesu w czystości, skoro na stojąco jest wygodniej i szybciej. Nie każdy mężczyzna ma w domu pisuar.
3. Po cóż od razu prać skarpety, skoro najpierw można zakręcić nimi jak wiatraczkiem i sprawdzić czy pomogło.

O samotnych kobietach również można napisać ciekawy felieton:)

Czasami tylko w nocy budzi się pełen lęku przed niepowodzeniem, własną słabością, utratą roli głównego bohatera w filmie własnego scenariusza i reżyserii. Boi się, że nie zdąży zasadzić drzewa, wybudować domu, wychować syna.

Tu sie zgodze bywa tak - sam tego doswiadczam. Ale to jest wlasnie cena za wolnosc. Jak powiedzial Nietzsche "Prawdziwie wolnym jest tylko czlowiek samotny". Zastanawiam sie czemu pojawiaja sie te leki, ten strach rano, jakies niewyjasniony brak sensu zycia? Czy to uwarunkowania kulturowe? Kobieta jest waza ale nie przesadzajmy z jej rola - potrafi byc upierdliwa, wykorzystywac mezczyzne do swoich malych, przyziemnych planow, wymagajaca, klopotliwa, frustrujaca, fosiasta... Kobieta mezczyznie jest potrzebna glownie do sexu. Poza tym moglaby w zasadzie byc troche na ubczu;) Moze stad wlasnie te haremy? Kobiety sa zbyt wymagajace. Nie czuja respektu....

już wtedy, choć od wojska się wymigałem, miałem wszystko poukładane i wysprzątane. Żadnych petów w popielniczce, żadnych flaszek zostawionych do jutra. Jeżeli rano miałem wcześnie jakieś ważne sprawy, to przed północą padało sakramentalne "No, trzeba wywietrzyć, bo goście chcieliby już iść do domu". Bardzo byłem za to lubiany.
Porządek musiał być i łóżko pościelone, bo przecież odwiedzali mnie nie tylko faceci, którzy na tym łóżku siadali.
Robiłbym nadal tak samo, ale ożeniłem się i nie chcę za często wchodzić żonie w drogę, a poza tym zastanawiam się, za co kobiety mogły kiedykolwiek mnie choć trochę lubić? Przecież nie za te starokawalerskie, pedantyczne kanciki na pościeli?! Do spożywania posiłków używałbym chętnie zawsze tego samego talerzyka, jednej łyżeczki do herbaty, noża, łyżki, widelca, kubka - tak samo, jak na biwaku. Myłbym to zaraz po posiłku, ale się nie da, bo jest nas więcej!
To było dawno, a teraz chyba robimy się trochę leniwi. Z tymi hantlami i rowerem to szczera prawda.
--------------
http://jerzykalwak.aribo.pl

To ja.
To, tacy jak ja, liberalni rodzice tworzą tych "dziwnych" mężczyzn.
Jak to się stało? Jak to się dzieje?
Nie wiem.
Zapewne przeoczyliśmy (rodzice) ten moment gdy synowie byli jeszcze dziećmi -"cio to jeśt, agu, agu, kamyki funk"; a nagle zaczęły stawać się "dorosłymi". Może zresztą jest to ciągły proces - to uczenie się, dostosowywanie się (albo upadek). W każdym bądź razie zawsze jest to - Nagle.
Pewnego dnia wchodzimy do ich pokoju - i jesteśmy wstrząśnięci. Obraz, który tak dobrze oddała Autorka (brawo). Paradoksalnie, są oni, ci młodzi mężczyźni, opanowani przez obsesję higieny osobistej. Te stosy kosmetyków, ma się wrażenie, iż do każdej części ciała jest inny kosmetyk, albo i parę. Dla kogoś takiego jak ja, który pamięta komunę, jest to szokujące. Przecież prawdziwemu mężczyźnie wystarczyło mydło szare i mydło siarkowe do czupryny - nawet do golenia.
Problem z Hunami jest taki, że są ekspansywni. Wychodzą ze swoich "jaskiń".
Musisz się rodzicu (młody) wycofać.
Moja rada - przegranego liberalnego rodzica.
Jeżeli nie znalazłeś wychowawczego "złotego środka".
Zakładajcie placówki obronne w kuchni i łazience (jeżeli musicie się nimi dzielić z Hunami).
I bez szczególnych nadziei. Jesteście skazani na beznadziejną, rozpaczliwą obronę. Możecie tylko, w zasadzie, walczyć z syndromem "wybitej szyby". "Wybite szyby" zastępować nowymi, całymi, by broń Boże, Hunowie nie pomyśleli sobie, że obraz zrujnowanej "placówki" to normalka.
Aha, nie pomaga rozmowa, świecenie dobrym przykładem i dawanie wzorców, groźby i prośby.
Ja i moja żona przegraliśmy.
Budujemy "donżon", stołp w naszym sypialnio-salonie.
Ale Hunowie już tu są.
Na razie mówią, że tylko spacerkiem, przelotnie na balkon.
I od niechcenia siadają przy rodzicielskim kompie.

Co jest pocieszające?
Są jednak, ci Hunowie, normalni (cokolwiek by to miało znaczyć).
Jedyni znani mi „porządni” mężczyźni byli jednocześnie, takie dojmujące miałem wrażenie, "dziwni". Jakiś rys psychopatii, szaleństwa wyzierał spoza zasłony "porządku".
Jakby coś ukrywali.
No i są dziewczęta (w życiu Hunów). Może to męski świnizm ale u dziewcząt to dążenie do „porządku” ma wymiar czegoś naturalnego.

-----
Eeee ..., a może byśmy tak, Najmilsza(y), wpadli na dzień na Plac Zamkowy?

polemizowałabym. Kobietom bardziej potrzebny jest mężczyzna do życia, niż mężczyźnie kobieta, to wynika z jej naturalnych predyspozycji, tak psychicznych, jak i biologicznych.
Ten opis jest o mężczyznach, ale niestety, pasuje do mnie jak ulał. Myślę, że jest to kwestia osobnicza, a nie płciowa, i zależy również od tego, czy jest to samotność "od urodzenia", czy "nabyta". Nie zagadzam się również, że samotność jest wynikiem egoizmu, często jest czymś zupełnie przeciwnym.

Jeśli można jedna poprawka - góra pidżamy jest wywrócona na lewą stronę co drugi dzień albo wcale - bierze się to ze sposobu jej zakładania i zdejmowania - gdy w cyklu dziennym "odwraca się" stronę raz (jeśli technologia nie powoduje odwracania albo powoduje dwukrotne - strona się nie zmieni).

i dwa pytania:

1) Komu to przeszkadza?

2) Czy nie uważa Pani, że to dowodzi JAK WIELE mężczyzna gotów jest poświęcić dla kochanej kobiety? To DLA WAS - czego dowodzi Pani felieton - jesteśmy posprzątani, powywracani na prawą stronę, zaścieleni i odstawiamy cukier na trzecią od góry półkę (po prawej stronie).

Wy dla nas nie rezygnujecie ze swojego trybu życia - wy staracie się przerobić nas na waszą modłę. Chcecie, by w domu (gdy mieszkacie wspólnie znami) wszystko było TAK JAK BYŁOBY gdybyście mieszkały same.

To my się musimy do was dogiąć. I robimy to z miłości - mniej lub bardziej ochoczo - ale robimy. Cieszę się, że swoim felietonem potwierdza Pani pośrednio tę tezę.

pozdrawiam
TBM