na nic wiecej Pana nie stac?
To byla drwina bardzo czytelna ( chyba tylko Pan nie zrozumial).
Pan za to jak to mowia kolokwialnie "rznie glupa" bo przeciez wiadomo ze nie ja wysylam durne listy protestacyjne przeciw koncertom o ktorych nic nie wiadomo.
Tak samo jak nie ja kseruje to dla emerytek zeby wiedzialy ze nalezy protestowac ( nawet jesli nie wiedza za bardzo przeciw czemu). W jednym wyjatkowo sie z Panem zgadzam. To byla drwina bo lubie takie inicjatywy wysmiewac.
Wie Pan kiedy zaczne "pisac po Polsku"? Kiedy Tadeusz Rydzyk zacznie mowic po polsku bo na razie to moj 8 letni syn ma uzywa lepszej skladni w zdaniach niz ten niezlomny obronca polskosci ( to akurat Panu takiemu jezykowemu puryscie nie przeszkadza:-)

zawsze nienawidzili polską inteligencję i - oczywiście - Żydów. Dzisiejsze ataki na ludzi myślących samodzielnie i niezależnych są pogłosem walk frakcyjnych w PZPR, ale świadczą o niebywałej żywotności tego środowiska.

O Natolińczykach i ich wpływie na polskie sprawy warto poczytać w artykule Wojciecha Roszkowskiego "Natolińczycy i puławianie": - http://www.abcnet.com.pl/?q=node/2347

Puławianie i Natolińczycy
XX Zjazd KPZR wzmógł ferment w PZPR. 12 m 1956 r. zmarł Bolesław Bierut. Był on szefem delegacji PZPR na XX Zjazd, po którym zachorował i umarł w Moskwie. Za kulisami fasadowej jedności partii nasiliły się zmagania o władzę, w których wykształciły się dwie wyraźnie rywalizujące ze sobą grupy. Część działaczy wyższych szczebli próbowała przy pomocy "młodych sekretarzy" KC Jerzego Morawskiego, Władysława Matwina i Jerzego Albrechta modyfikować arsenał ideologiczny i dostosowywać praktykę władzy do rosnących oczekiwań społecznych. Grupę tę nazywano często Puławianami. Grupa przeciwna, zwana Natolińczykami, składała się z funkcjonariuszy, którzy próbowali hamować proces liberalizacji, a masy partyjne i średni aktyw zjednywać antysemityzmem. Do grupy tej należeli m.in.: Nowak, Mazur, Jóźwiak i Zawadzki, a wspierał ich mocno Rokossowski.

20 III 1956 r. odbyło się VI Plenum KC PZPR, na którym rozstrzygnąć się miała sprawa następstwa po Bierucie. Obrady nadzorował przybyły na pogrzeb Bieruta Chruszczow, który chciał dopilnować, by władzy w PZPR nie zdobyli ludzie Mołotowa. Ostatecznie wybór padł na Ochaba, posiadającego w kierownictwie PZPR własną pozycję i tolerowanego przez obie frakcje. Do Sekretariatu KC dokooptowano Poławianina Jerzego Albrechta i raczej neutralnego Edwarda Gierka. W partii nasilały się żądania decentralizacji zarządzania gospodarką, wycofania się z polityki kolektywizacji, ograniczenia władzy bezpieczeństwa i zasięgu cenzury oraz wprowadzenia do zakładów rad robotniczych jako sposobu na uspołecznienie znacjonalizowanego przemysłu. Pod naciskiem z dołu, projekty zmian w tym duchu zyskiwały poparcie części kierownictwa partyjnego.

Wiosną 1956 r. w kierownictwie PZPR panowała delikatna równowaga sił. Natolińczycy, cieszący się większym zaufaniem Kremla, a w kraju Rokossowskiego i innych namiestników radzieckich, ale dysponujący mniejszością w KC, coraz jawniej odwoływali się do nastrojów antysemickich i antyinteligenckich w masach partyjnych. Natomiast Puławianie wychodzili naprzeciw rosnącym oczekiwaniom opinii społecznej i partyjnej, a nawet ją mobilizowali przeciwko natolińskim konserwatystom. Pierwsi liczyli na zyski po rozliczeniu przeszłości, drudzy chcieli wygrać na demokratyzacji w przyszłości. Puławianie wizytowali dziesiątki zebrań w zakładach i instytucjach obiecując liberalizację systemu. Przetłumaczony z ich inicjatywy na język polski tajny referat Chruszczowa rozprowadzano przez Warszawski Komitet Wojewódzki w nakładzie 20 tys. egzemplarzy. Akcję rozpowszechniania referatu poparł Ochab, natomiast zaciekle oponowali przeciw niej Natolińczycy. Ogłoszenie referatu przyspieszyło liberalne prądy wśród członków PZPR, w społeczeństwie obudziło nadzieję na humanizację systemu.

(...) Rywalizacja w aparacie MSW. Puławianie, kontrolujący w dalszym ciągu aparat przemocy, usiłowali wykazać, że niewinnymi ofiarami stalinizmu byli tylko nieliczni komuniści, jak gdyby UB nie mordowało i więziło głównie działaczy niepodległościowych. Tymczasem Natolińczycy ze swymi hasłami antysemickimi zaczęli zdobywać wpływy w MSW i SB. Ponieważ aparat policyjny był niezbędny komunistom, rozmiary czystek w siłach bezpieczeństwa ograniczono do około 20 tys. osób. Na stanowisko wiceministra spraw wewnętrznych awansował, pozostający w okresie stalinowskim w cieniu, Moczar. Dla utrwalenia swej pozycji Gomułka wykorzystywał walkę w MSW. Przy pomocy Antoniego Alstera pilnował funkcjonariuszy związanych z Natolińczykami, a przez Mieczysława Moczara - z Puławianarni.

[...]

Natolińczycy i Puławianie. Dla sytuacji w Polsce kluczowe znaczenie miały wciąż trwające rozgrywki na szczytach hierarchii partyjnej. Latem 1957 r. w KC było około 20 przedstawicieli Natolińczyków, tyleż samo Puławian, 15 zwolenników Gomułki oraz 15 dawnych pepeesowców, którzy w większości opowiadali się za Gomułką. Konsekwentnych zwolenników demokratyzacji było zaledwie kilku. Szef PZPR nie miał nadal zbyt mocnej pozycji, stąd usilnie konsolidował wokół siebie aparat partyjny. W akcji tej czynił coraz więcej ustępstw na rzecz konserwatystów.

Na IX Plenum KC w maju 1957 r. Gomułka zaatakował rewizjonizm kreśląc wizję "ogólnych prawidłowości rozwoju rewolucji proletariackiej", "dyktatury proletariatu", "stopniowej przebudowy stosunków na wsi", ale także pewnych odmienności "polskiej drogi do socjalizmu". Plenum przyniosło też zmiany personalne. Z Sekretariatu KC odszedł niespodziewanie Ochab, zastąpiony przez Kliszkę i Morawskiego. Do władz PZPR awansowali ludzie tolerowani przez oba skrzydła, przy czym kompromisy były na ogół na rękę Natolińczykom. W ten sposób obsadzono na nowo wiele stanowisk sekretarzy wojewódzkich; na przykład Gierek został sekretarzem w Katowicach.

(...) Po nominacji [przez Gomułkę na kierownika tego wydziału} dogmatyka gen. Witaszewskiego Wydział Administracyjny KC stał się nowym ośrodkiem skrajnych konserwatystów, co było tym niebezpieczniejsze, iż wydział ten odgrywał szczególną rolę koordynując decyzje personalne w aparacie KC i wojsku oraz miał bezpośredni kontakt ze swym odpowiednikiem w KC KPZR i kierownictwem KGB w Moskwie. Witaszewski zmierzał do wydarcia spod kontroli Puławian MSW, prokuratury i sądownictwa. W akcji tej Natolińczycy znaleźli dynamicznego sojusznika w osobie wiceministra MSW Moczara, który skupił wokół siebie część dawnych partyzantów AL. Grupa "partyzantów" wyznawała podobną Natolińczykom ideologię polegającą na uwielbieniu metod "twardej ręki", antysemityzmie i wrogości do inteligencji, a odróżniającą się od konserwatystów partyjnych eksponowaniem nacjonalizmu. Obie grupy zmierzały do wyeliminowania z gry Puławian i obsadzenia zwolnionych stanowisk swoimi ludźmi.

(...) Kluczową rolę w podporządkowaniu wojska Kremlowi odegrała Wojskowa Służba Wewnętrzna, czyli głównie kontrwywiad formalnie podległy MON, faktycznie zaś centrali KGB w Moskwie. Szefem WSW był gen. Aleksander Kokoszyn. Jego zastępcą został, przygotowany do tej roli w Moskwie, płk Teodor Kufel. Ponieważ Kufel miał także przeszłość aelowską, szef MON gen. Spychalski nie oponował przeciw tej nominacji. Nominacje Witaszewskiego i Kufla spowodowały, że Spychalski tracił z wolna kontrolę nad wojskiem. Po wcześniejszym usunięciu gen. Jana Wiśniewskiego z dowództwa marynarki i gen. Wacława Komara z KBW, w lipcu 1959 r. z Głównego Zarządu Politycznego WP odwołano gen. Janusza Zarzyckiego. Jego miejsce zajął gen. Wojciech Jaruzelski, pochodzący z rodziny ziemiańskiej, lecz bezwzględnie oddany grupie byłych oficerów Armii Radzieckiej z szefem Sztabu Generalnego gen. Jerzym Bordziłowskim na czele, która coraz silniej kontrolowała Mariana Spychalskiego.

Podobne czystki przygotowywano w policji politycznej. Specjalną rolę odgrywał tu Moczar, który przy poparciu Moskwy zaczął podkopywać z wolna wpływy funkcjonariuszy MSW związanych z Puławianami. Ponieważ ci ostatni - przewodził im wiceminister Alster, byli często pochodzenia żydowskiego, Moczar i jego ludzie odwoływali się do antysemityzmu niższych kadr SB, zyskując aplauz i coraz szersze wpływy w aparacie policyjnym.

(...) W kierownictwie PZPR narastała ofensywa funkcjonariuszy grupy natolińskiej i "partyzantów". Ci ostatni pod naciskiem aktywistów wychowanych w ZMP zmierzali do totalizacji systemu używając przy tym frazeologii antysemickiej. Zepchnięci do defensywy Puławianie nie wykorzystali szansy powrotu do propagandy liberalnej, jaką stworzył XXII Zjazd KPZR. Podczas plenum KC w październiku 1961 r. jedynie Matwin gotów był szukać poparcia w masach członkowskich PZPR i w społeczeństwie.

Sprawa Hollanda. W grudniu 1961 r. nastąpiło wydarzenie, które przyspieszyło przesilenie we władzach. Dziennikarz Henryk Holland przekazał prasie zachodniej informacje o okolicznościach likwidacji Ławrientija Berii, ujawnione przez Nikitę Chruszczowa podczas XXII Zjazdu KPZR. Moczarowcy skorzystali z okazji, by ugodzić w szefa Biura Prasy KC Starewicza, od którego prawdopodobnie Holland uzyskał te informacje. Hollanda aresztowano pod hasłem, iż tajemnice z komunistycznego szczytu przenikają za pośrednictwem Żydów. Poddano go 40-godzinnemu przesłuchaniu ("konwejerowi"), nie praktykowanemu już od wielu lat, by wymusić przyznanie się do szpiegostwa. Ostatecznie Henryk Holland zginął w tajemniczych okolicznościach. Być może było to samobójstwo, lecz nie można wykluczyć mordu politycznego.

Puławianie podjęli wyzwanie. Na pogrzebie Hollanda zjawili się liczni ich zwolennicy, w tym członkowie KC z Morawskim na czele, i demonstracyjnie odśpiewali nad grobem „Międzynarodówkę”. Gomułka znów poparł dogmatyków. Uczestników pogrzebu wzywano przed Centralną Komisję Kontroli Partyjnej. Zachęceni bezkarnością moczarowcy uderzyli w pozycje Puławian w MSW. Ze stanowiska wiceministra odszedł Antoni Alster, zastąpiony przez Franciszka Szlachcica. Szlachcic z niezwykłą energią przystąpił do ostatecznej czystki w aparacie MSW, w której wyniku Puławianie stracili wpływ na działalność policji politycznej.

Rewizjoniści. Spychani z głównych pozycji politycznych Puławianie szukali oparcia w środowiskach intelektualnych. Spora grupa literatów i naukowców, jak Marian i Kazimierz Brandysowie, Włodzimierz Brus, Leszek Kołakowski, Jan Kott, Antoni Słonimski czy Jerzy Andrzejewski, którzy w okresie stalinizmu poparli reżim, teraz opowiadała się za liberalizacją. Rewizjonizm znajdował też wielu zwolenników wśród młodzieży z rodzin komunistycznej góry, nierzadko zbliżonych do Puławian. Jednym z ważniejszych ośrodków myśli rewizjonistycznej był Klub Krzywego Koła w Warszawie, kierowany przez Witolda Jedlickiego, Jana Józefa Lipskiego i Aleksandra Małachowskiego, a skupiający ludzi różnych przekonań, od katolicyzmu przez liberalizm oraz socjaldemokrację po trockizm. Klub, atakowany coraz ostrzej przez partyjnych dogmatyków, został w końcu zlikwidowany w lutym 1962 r.

Wśród inteligencji katolickiej. W środowisku inteligencji katolickiej z niepokojem obserwowano odwrót od zasad października i sukcesy dogmatyków. Różnice w ocenie sytuacji i perspektyw nakładały się na ambicje personalne w redakcji "Więzi", której twórcy: Mazowiecki i Zabłocki, stali się rywalami. Wystąpienia Mazowieckięgo w Sejmie obudziły niechęć ku niemu w dogmatykach, tym bardziej, iż utrzymywał on dobre stosunki z partyjnymi liberałami. Zabłocki zaczął głosić tezę, że "komunizm narodowy", reprezentowany rzekomo przez Natolińczyków i "partyzantów", otwiera możliwości normalizacji stosunków władzy z Kościołem, a przez to drogę do rozszerzenia zakresu swobód.

Źródło:

Wojciech Roszkowski (Andrzej Albert), Historia Polski 1914-2000, Wydanie ósme rozszrzone, WPW Warszawa 2001, s.488, fragmenty ze stron 218-267.

--------------
http://jerzykalwak.aribo.pl