7 lipca minęła kolejna rocznica krwawych zamachów terrorystycznych w londyńskim metrze, a gdzie sprawcammi okazali się młodzi muzułmanie wychowani i osiadli w Wielkiej Brytanii. Rocznica ta w tym roku zbiegła się jednak — prawdopodobnie nieprzypadkowo — z bulwersującą wypowiedzią przewodniczącego Sądu Najwyższego Anglii i Walii, lorda Nicolasa Phillipsa, który stwierdził wprost, że szarijat mógłby się stać częścią brytyjskiego prawa, a sankcje karne — oparte o postanowienia zawarte w Koranie — powinny nakładać sądy brytyjskie na wszystkich tamtejszych muzułmanów w sprawach rodzinno-rozwodowych i finansowych.

Lord zastrzegł się wprawdzie, że takie postępowanie sądowe nie dotyczyłoby absolutnie spraw karnych i nie byłoby mowy o stosowaniu kar cielesnych takich, jak: obcinanie części ciała, kamienowanie czy chłosta, lecz już sama taka wypowiedź wywołała oburzenie wśród wielu brytyjskich polityków.

Myliłby się jednak ten, kto by tutaj sądził, że wystąpili nagle gorliwi obrońcy brytyjskiej tradycji czy tożsamości europejskiej cywilizacji. Media eksponują bowiem przede wszystkim stanowisko miejscowego muzułmanina, posła Partii Pracy Khalida Mahmooda, który twierdzi, że wprowadzenie szarijatu do prawa brytyjskiego doprowadziłoby do "wykluczenia muzułmanów ze społeczeństwa", co oznaczałoby koniec rzekomej ich integracji z Brytyjczykami.

Powstaje w tym miejscu pytanie, czy można w ogóle mówić o jakiejkolwiek integracji, skoro już od lat znakomicie funkcjonują w samym tylko Londynie odrębne, islamskie dzielnice z własnymi centrami religijnymi i administracyjnymi. Doszło nawet do tego, że muzułmanom — za rządów przyjaznego im, "wielokulturowego" burmistrza Kena Livingstone’a — udało się zmienić nazwy wielu ulic Londynu na bardziej islamskie, jak np. w dzielnicy Hamlet Tower, zaś w różnych miejscach Wlk. Brytanii szarijat już jest stosowany od dawna bez wiedzy i zgody władz państwowych.

Nielegalnie działają sądy muzułmańskie, które udzielają ślubów i rozwodów oraz wymierzają kary zgodnie z Koranem, a w szkołach brytyjskich naucza się islamu w większym zakresie tematycznym i czasowym niż chrześcijaństwa. Wszystko to owocuje przekonaniem ze strony wyznawców Allaha, że to Koran musi być widocznie jedynym źródłem prawdy, skoro europejscy chrześcijanie ustępują pod jego "urokiem".

Dziś to nawet "halal" - czyli mięso dozwolone do spożycia przez muzułmanów jest dostępne w sprzedaży w niemal wszystkich zakątkach Brytyjskiej Wyspy (także w więzieniach, szpitalach i szkołach), a muzułmanki mogą wszędzie bez przeszkód nosić "hidżab" (specjalne zakrycie twarzy), co jeszcze bardziej potęguje wrażenie ekspansji islamu i cofania się chrześcijańskich wpływów w tym kraju.

Wszystko to idzie w parze z narastającym zjawiskiem "ahl adh-dhimma", czyli "ludu upokorzonego", a znanym praktycznie wszystkim nie islamskim mieszkańcom Bliskiego Wschodu od momentu, gdy ich kraje zostały podbite przez Imperium Ottomańskie. Postawa ta charakteryzuje się uznaniem muzułmanów za swoich panów i biciem im pokłonów przy każdej okazji. Tak właśnie zachowuje się angielski lord, głosząc swoje poglądy na temat szarijatu i tak też wygląda zachowanie samego duchowego zwierzchnika Kościoła anglikańskiego, arcybiskupa Canterbury Rowana Williamsa, który jeszcze w lutym br. zbulwersował wielu Brytyjczyków wyrażeniem opinii bardzo podobnej do tej zaprezentowanej obecnie przez lorda Phillipsa.

Otwierając synod generalny w Londynie, arcybiskup wyraził bowiem pogląd, iż należy umożliwić rozstrzyganie sporów małżeńskich i majątkowych w religijnych sądach islamskich działających w ramach obowiązującego brytyjskiego porządku prawnego, co tym samym zlikwiduje dylemat moralny muzułmanów zmuszonych dotąd wybierać pomiędzy lojalnością wobec Zjednoczonego Królestwa a zasadami własnej religii. I chociaż blisko 150 konserwatywnych członków synodu domagało się później ustąpienia arcybiskupa za te słowa, to jednak problem pozostał, bo teraz z kolei powrócił do niego sam przewodniczący Sądu Najwyższego.

Tak więc w środowiskach szczególnie predestynowanych do zachowywania chrześcijańskich wartości — bo zarówno w hierarchii Kościoła anglikańskiego, jak i wśród angielskich lordów — dochodzi w tym czasie do dramatycznego pęknięcia, przez które sączy się religijny liberalizm zmierzający wprost do zatarcia europejskiej i brytyjskiej tożsamości.

Czego zresztą można się spodziewać po arcybiskupie, który jest za kapłaństwem kobiet i niechętnie patrzy na negocjacje prowadzone przez znaczną część hierarchów anglikańskich z Rzymem w celu zawarcia unii kościelnej? Czego też można oczekiwać po lordzie, który w ubiegłym roku ośmielił się znieść XVII-wieczną tradycję występowania angielskich sędziów i prawników w perukach podczas cywilnych rozpraw sądowych?

Powoli na naszych oczach realizuje się scenariusz islamizacji Europy opisany jeszcze w 1980 r. w książce Alego Kettaniego o społecznościach muzułmańskich żyjących w krajach europejskich, a zatytułowanej "The Problems of Muslim Minorities and their Solutions" ("Problemy mniejszości muzułmańskich i sposoby ich rozwiązywania").

Praca ta, wydana przez Islamską Radę Europy, zawiera porady islamskich autorytetów religijnych. Namawiają oni swoich współwyznawców do tworzenia zamkniętych zbiorowości w europejskich miastach i do unikania wszelkiej integracji głównie po to, aby rozszerzać stosowanie prawa koranicznego. Wtedy to Europejczycy musieliby albo asymilować się z muzułmanami, albo opuszczać tereny zamieszkałe przez tych ostatnich i w ten sposób oddawać coraz większe terytoria pod panowanie islamu.

Ciekawe jest też przy tym i to, że — pomimo posiadania tylu praw i przywilejów — muzułmanie (i to nie tylko ci brytyjscy) często lubią się przedstawiać jako…ofiary rasizmu, aby wywoływać poczucie "winy" wśród ludności miejscowej.

Dzięki takiemu zachowaniu muzułmanie nabierają jeszcze większego przekonania, że Europejczycy są słabi i że teraz to już zawsze będą ustępować przed ich dalszymi żądaniami. Nie może być zatem dziełem przypadku, że podczas tegorocznych obchodów tragicznej rocznicy 7 lipca pierwszy muzułmanin w brytyjskim rządzie, minister rozwoju międzynarodowego Shahid Malik oskarżył publicznie Brytyjczyków o szerzenie nienawiści wobec wyznawców Allaha. Z tego także powodu "prześladowani" –zdaniem Shahida Malika—mają się teraz czuć…"Żydami Europy"!

No cóż: skoro "wielokulturowa" Partia Pracy chciała mieć w rządzie takiego ministra, to obecnie musi zbierać "owoce" wspomnianej decyzji. Z drugiej strony wszystko to jednak przypomina otwieranie bram własnego miasta przed nieprzyjacielem i zapraszanie go do własnych szeregów. W prawie średniowiecznym zwało się to po prostu "zdradą stanu", a dziś nosi miano "wielokulturowości".

Mariusz Affek
inne teksty autora...
www.konserwatyzm.pl