Jan Paweł II wielki Polak i Człowiek, wielki Kapłan - przesunął znacznie w czasie moralną degrengoladę i realatyzwizm wiernych w Polsce. Odszedł i całe stada hien z niektórymi (nielicznymi -na szczęście) dostojnikami kościelnymi, którzy pogubili się w świecie pieniądza - rozdrapuje jego moralne dziedzictwo w imię ambicji nie mających nic wspólnego z Sacrum. Bez nazwisk - oczywiście. Ale to co się dzieje w krajach zachodniej Europy - niechybnie dotrze i do Polski. Nie tylko dzięki interesom liberałów, masonów, starozakonnych, pogrobowców nieboszczki partii, i tym wrzaskliwym kochającym inaczej i innej swołoczy. Martwi mnie to, że w moim kościele jest coraz więcej biurokracji, hipokryzji, a coraz mniej miłości bliźniego. Nerwowość zamiast trascendentalnej zadumy, hałaśliwość miast apostolskiego spokoju. Osądzanie zamiast prób zbawiania. Mnie to nie odepchnie od wiary - moja wiara nie jest związana z prałatem X ani ze złotoustym biskupem Y. Patrzę na kartki ze spowiedzi - dla młodożeńców i wiele podobnych bzdur zajmujących kapłanom czas i zdrowy rozsądek. Przypomina mi to zmiany regulaminów w wojsku - po kolejnej wymianie generałów w Wydziałach Szkolenia . Każdy z nich poprzez napisanie kolejnych bzdetów chciał wypalić swój znak na skórze armii. A nikogo nie obchodziło co o tym myśli koń. Chora ambicja to straszna rzecz. Słucham ( zamiast mądrego i krótkiego kazania) elaborat wykształconego "mojego biskupa". Ma on sporo tytułów naukowych , bezsprzecznie jest wykształcony. Ja go rozumiem, wiem co mówi, czego chce, ale przeraża mnie przepaść jaką wykopuje on tym naukowym wywodem pomiędzy swoim urzędem - a zwykłymi wiernymi.Tym zwykłym ludziom przyglądam się w świątyni dyskretnie. Co najmniej połowa nie rozumie z tego wiele. Ale stara się mieć oczy otwarte i udawać zainteresowanie. Chylę czoła przed ich samozaparciem i grzecznością. Sporo lat temu napisałem tekst - który myślałem , że się zdezauktualizuje. Że zasłużę na opinię grafomana - ale że za tą cenę problem nieco przyblaknie. Ze ściśniętym sercem muszę stwierdzić - moje oczekiwania sa płonne.
Jeszcze raz przytoczę więc te moje wymysły.

CONFESIO

Wierzę, – bo czuję obecność potężnej siły Dobra, która nas otacza. Jest w nas. Nazywamy to Dobro - Bogiem. Jego wcieleniem był Jezus jako człowiek i jako Bóg. To, że umarł jak człowiek w niczym nie umniejsza jego potęgi nieskończonej i niezrozumiałej dla nas – ludzi. Bóg w swej dobroci przychylił się do moich ciągłych próśb i dał mi zdolność rozróżniania dobra i zła. Nie stałem się przez to świętym, ale nie miotają mną już wątpliwości, jak mam postąpić ze złem, – które nas również otacza. Grzech dalej dotyka mnie tak jak każdego z moich braci. Każdy wyłom w murze zła daje mi jeszcze większą siłę. Nie popełniam już większości z dawnych błędów. Tkwię jednak jak recydywista w kilku zastarzałych. To upór, gniew, niecierpliwość i coraz rzadziej – duma – jako nieudane i nieskuteczne remedium na zachowania bliźnich, które zapoczątkował jeden z synów Noego, na pewno nie Jafet. Popełniając je – przyznaję uczciwie – coraz rzadziej – nie mam wątpliwości, że jestem na dobrej drodze, – bo bilans porażek jest coraz mniejszy.
Wiara nie zginie – dopóki istnieje człowiek jako istota śmiertelna i słaba. Wrogowie Dobra, – czyli ludzie świadomie walczący z Dobrem – będą istnieć również do końca. Będą oni walczyć przede wszystkim z tymi, którzy mienią się pasterzami ludzi zagubionych, prostych, wątpiących. Jest to oczywiste. Wilk zawsze będzie starał się oddzielić najsłabsze sztuki od stada i przywódcy. W przyrodzie jednak nie zaszły żadne zmiany od stworzenia świata. Wódz stada odda życie za swoich pobratymców – to największa ofiara , jaką może ponieść . I nie waha się. Bóg w jego jestestwie dał mu prawo moralne – broń dobra – walcz ze złem. Przyznaję, że moje największe rozterki moralne budzi nie Dekalog. Jest on nieskończenie doskonały. Obserwując przez dziesięciolecia wnikliwie język, zachowanie, postawy, naszych współczesnych apostołów Jezusa, czuję ogromne rozterki. Język naturalnie jest bardzo ważny, – ponieważ jest instrumentem SŁOWA, a ONO było na początku i będzie istniało wiecznie.
W moim umyśle coraz to wpadają we wspólny rezonans, - a to bełkot komunistycznych genseków i politruków wojskowych, to pomniejszych guru, - bez powodzenia obiecujących masom szczęście i dobrobyt, a to rozmijających się z powołaniem ludzi, którzy zgodzili się oddać bez reszty sacrum. Ich wspólną cechą była zawsze niechęć do pracy organicznej – nawet intelektualnej – a ślizganie się po ubóstwie umysłowym ludzi prostych i poczciwych. Tym właśnie ludziom łatwo jest zaszczepić pogardę,niechęć a nawet nienawiść do pasterzy wiary. I nie jest to głównie ich wina.
Pasterze sami często zapominają jak należy postępować z owcami.
Zamiast laski pasterza wolą czasem bat woźnicy, miast sandałów – używają coraz częściej maszyn lśniącym chromem i lakierem.
Owce mają się paść i być strzyżone. Trzeba też o nie dbać – zwyczajnie je kochać. One to czują...
Pasterz nie przychodzi odbić karty zegarowej na hali. Owce potraktują go jak kolejnego brygadzistę.
Utrzymuję kontakt z zakonnikiem niosącym Światło w Ameryce Południowej. Opisuje mi co robi, z czym się zmaga, jaką ufność ma w powodzenie swojej Misji Życia. Skąd taka wielka siła w tym słabym jak my człowieku. Pisze do mnie zrozumiałym, pięknym językiem, który pojmie profesor filozofii, rozumiem go ja, a także prosty chłop z bieszczadzkiej wsi. Nie ma w nim złośliwości, ironii, zacietrzewienia, buty. Na to mógłby sobie pozwolić zwykły szeregowy grzesznik, lub błądzący prałat. Człowiek, który autentycznie napotkał powołanie – nie.
Nie chcę dawać rad hierarchii kościelnej – jest tam wielu pasterzy z ogromną wiedzą, duchem i sercem. Czy są słuchani? Czy nie zakrzykują ich kaprale? Msza święta – jakkolwiek ma swój kanon – nie musi być nudnym wyrecytowaniem modlitw i mniej czy bardziej udanym odklepaniem kazania. Czasem przyjedzie ze „świata” ktoś, kto potrafi poruszyć serca tłumu słowem prostym i pięknym. Jest to prawdziwe święto w świątyni Pana.
Jednego razu byłem na występie zespołu pieśni sakralnej – a capella. W świątyni byli ci sami ludzie, co zawsze. Jedna drobna, niepozorna, członkini zespołu z pięknym głosem i sercem, podzieliła kilkoma szybkimi ruchami ręki , już nie tłum – a potężny chór na 3 grupy. Po dwóch kilkunastosekundowych próbach, ten stworzony w kilka sekund chór - zaśpiewał na głosy kanon Alleluja. Śpiewałem wraz z nimi.
Ciarki chodziły mi po plecach, gdy słyszałem śpiew czysty i potężny – wspaniałą harmonią odbijający się od sklepienia. Patrzyłem ukradkiem na twarze współśpiewaków . To nie byli zwykli ludzie, - coś dodało im siły i piękna. Chyba na tę chwilę Bóg odłożył ważne zajęcia i przybył posłuchać. Ci ludzie nie widzieli Go, ale śpiewali naprawdę dla Niego. Poeta powiedziałby – „Trwaj chwilo – jesteś piękna”. A sprawiła to mała, drobna, niepozorna istota, z wielkim sercem i talentem, wielką miłością do ludzi – a więc i do Boga.
I tu właśnie targają mną nieprawomyślne pomysły, do których nie mam najmniejszych uprawnień. Marzy mi się – by ludzie mający święcenie kapłańskie zajmowali się wyłącznie sprawami Sacrum.
By kierowaniem finansami Kościoła zajmowali się najbardziej do tego nadający się , wykształceni ekonomiści – członkowie tegoż Kościoła. Ludzie prawi i nieskazitelni. Świetni fachowcy i oddani Kościołowi wolontariusze. Wtedy może nie byłoby nerwowych – już nie powiem neurotycznych zachowań proboszczów, afer finansowych w biurokracji kościelnej, pędu do mamony i gorszących zachowań - profanujących dobre imię ogromnej rzeszy kapłanów. Być może spadłyby wtedy powołania, ale wyszłoby to tylko na zdrowie nam wszystkim – wiernym.
Kościołowi, który musi przecież powrócić na prostą drogę wiary pierwszych Apostołów. By zatoczywszy koło historii - my niedowiarkowie i grzesznicy stanąwszy znowu na Via Appia i spotkawszy Świetlistego Wędrowca – który zapyta nas czy Go poznajemy – byśmy nie mieli kłopotów z pamięcią...

Marian Mozets 28 stycznia 2005 roku

P.S.
Być może ofukniemy Go, bo nieostrożnie dotknął swym płaszczem lśniącej karoserii naszego Mercedesa silver metalic.

Owoce drugiego soboru watykańskiego. U nas pewnie też tak będzie. A warto pamiętać że Holandia była ojczyzną dużej części misjonarzy katolickich przed katastrofą 1963.

Dla pocieszenia dodam że w wikipedi jest bardzo zabawna charakterystyka flagi i herbu Holandii http://pl.wikipedia.org/wiki/Holandia

Syrię, Jordanię, Turcję czy Iran i żyjące tam wspólnoty chrześcijańskie!Tam wspólnota parafialna to instytucja!Praktycznie o każdej porze można spotkać kogoś w kościele....Wieczorami wierni przychodzą na Mszę,a potem do późna siedzą przed kościołami i...po prostu są ze sobą...piją kawę,wino...grają w rodzaj warcabów...budują wspólnotę!Właśnie zamierzam sie wybrać w najbliższych tygodniach...To niezła odtrutka dla umysłu atakowanego homoseksualnymi"ślubami", integracją europejską,aborcja nastolatek czy seksem przedszkolaków...

Mam znajomego księdza, który opowiedział taką historię.
Pojechał kiedyś do kolegi - Holendra, pracującego w jednej z parafii Rotterdamu - w odwiedziny na tydzień. Po Mszy św. w jednym z kościołów, gdzie, tak jak Panią Magdę, i jego uderzyło zachowanie "wiernych" - umiarkowanie swobodne, w zakrystii dał temu wyraz, kolega powiedział mu, żeby przebrali się w "cywilne" ubrania i pokaże mu "parafię". Podążyli wiec zamiecionymi, schludnymi uliczkami wśród niskiej zabudowy do lokalnego centrum, gdzie zgodnie z harmonogramem sklepy zamyka się o godz. 17 lub 18, gdyż zw. zawodowe wywalczyły sobie prawo do godnej pracy i zamykania sklepów właśnie o tej porze, a jedynym punktem handlowym był jakiś market prowadzony przez Turka, czynny do 21 gdzie było "mydło, powidło, nafta i ryż", z przemiłą obsługą nb., minęli "coffe shop" i zaglądnęli do jednego z pubów, w którym królowali skąpo odziani, za to w skórzane nabijane ćwiekami stroje, młodzieńcy, sączący piwo przy barze i stolikach i parami znikający gdzieś na zapleczu. Obydwaj goście, zupełnie nie pasujący strojem do miejsca usiedli i zamówili dwa piwa. Zaraz też, zaczęli ich nawoływać "młodzieńcy" mający zapewne ochotę na szybką "konwersację" gdzieś na zapleczu, gdyż niedwuznacznie wskazywali wzrokiem miejsce, dokąd się udają. Polski ksiądz coraz bardziej ponoć robił się purpurowy i wciskał się głębiej w kąt, im propozycje stawały się bardziej natarczywe. Dopiero jego holenderski kolega podszedł do baru i szepnął barmanowi kilka słów, po czym barman poprosił o ciszę i coś entuzjastycznie obwieścił klientom. Którzy podchodząc do stolika obydwu odmiennie ubranych panów i wznosząc toast wychylali piwo.
- Coś ty mu nagadał? - odezwał się Polak.
- Powiedziałem, że jesteśmy w podróży poślubnej - odpowiedział Holender.
Polaka najpierw zamurowało (zupełnie jak mnie, kiedy opowiedział mi tę historię), a następnie korzystając z jakiejś luki między gratulantami wybiegł z pubu i wrócił na plebanię.
Jego holenderski kolega, wrócił po kilkudziesięciu minutach zupełnie rozbawiony tą sytuacją. Ponoć przy kolacji nie zamienili słowa, a Polak następnego dnia opuścił "gościnną" holenderską parafię swego "znajomego".
Historia wydarzyła się u schyłku lat 90. ubiegłego stulecia.
----
W sprawach prywatnych, proszę pisać na Berdyczów

Jedno wiadomo juz dziś. Jeśliby kiedyś w Europie miały powstać obozy zagłady dla chrześcijan, to będa one w Polsce. Bo tu chrześcijan jest najwięcej. A jeśliby kiedyś w Europie miały powstać obozy zagłady dla muzułmanów, to będą one ...w Polsce. Bo tu muzułmanie schronią się przed prześladowaniem...
Wynik tych konfrontacji jest niepewny, ale o polskich obozach zagłady pamięć nie przeminie...

W dzisiejszych czasach przed taką inwazją, tym razem “tak nie wielu” nie może zrobić “tak wiele, dla tak licznych”, adaptując słowa “Statesman-a z cygarem” .

Dumny Albion jest w stanie uśpienia, podobnie jak reszta Europy.
Bronią się jeszcze tu i ówdzie, ale w Europie zaraza. Podobnie jak w Grenadzie (patrz A.Mickiewicz).

Ojć! Coś nie tak z komentarzem. Miał być w innym miejscu. No, ale skoro już tak wyszło...

Mogę tylko dodać od siebie, że zamiana na galerię czy muzeum to i tak w tej sytuacji najlepsze co spotkało te świątynie. Alternatywą może być zamiana na awangardowe mieszkanie (publikowane swego czasu bodajże w "Bryle" - czy to aby nie było w Holandii...?) Te, które nie mają ewidentnych walorów historyczno-sztucznych, są po prostu wyburzane. Cóż, skoro wiernych brak, a utrzymanie budynku kosztuje.

Zgadzam się z Panią Magdaleną, obyśmy nie poszli w ślady Holandii.

Ani turbany ani mohery nie są tolerancyjni dla innych.
Turban w Meczecie a moher w Kościele nikomu nie szkodzą, gorzej gdy wychodzą na zewnątrz. Wojen religijnych, lub z religią w tle nie wywoływali ludzie tolerancyjni.

Czy to jest źle że jestem tolerancyjny i oczekuję tolerancji?

także w Londynie, i w innych stolicach.
Ale można też doznać "więdnięcia uszu" na przystanku autobusowym, gdy młody rodak nadaje koledze przez komórkę relację ze wczorajszej libacji.
Zło jakby spotężniało gdzieś w "stratosferze" i leje się strumieniami na złych i dobrych. W historii notowano falowanie obyczajów, a doliny zwiastowały zwykle koniec jakiegoś porządku.
inpefessa

Proszę Pani, ja nie odwiedzam Holandii, ja tu mieszkam i nie podzielam Pani opini o dezintegracji tego społeczeństwa. Jest na odwrót: postaw pro-społecznych, integracyjnych i obywatelskich to możemy się od nich uczyć. Jeżeli wyjedzie Pani poza historyczne centrum, w miejca gdzie toczy się codzienne życie zobaczyy Pani niejednego bociana przyklejonego do szyby. Widziałem ich więcej niż Abrahamów i Sar (P. Konrad Banachwicz wyjaśni Pani o co chodzi). Aby nie być gołosłownym Eurobarometr, który ocenia stopień obywatelskości społeczenstw na podstawie skłonności do zrzeszania umieszca Holandię na szczycie tabeli, Polskę na samym dole. A co do przyszłści:
http://islamineurope.blogspot.com/2008/05/europe-b... "The birthrates of Muslim women in Europe have been falling significantly for some time. In the Netherlands, for example, the TFR (total fertilty rate) among Dutch-born women rose between 1990 and 2005 from 1.6 to 1.7. In the same period for Moroccan-born women in Holland it fell from 4.9 to 2.9, and for Turkish-born women in Holland from 3.2 to 1.9.
i jeszcze to:
In fact in France, like everywhere else in Europe, the birthrate among immigrant mothers drops quickly toward the local norm in less than two generations"

a dla porównaia TFR w Polsce to 1,42.

"Córki jerozolimskie płaczcie nad samymi sobą"