Pogrzeb Pyjasa stał się manifestacją i ulicami Krakowa od od ulicy Szewskiej pod Wawel przeszedł tak zwany "Czarny Marsz" . Pod Wawelem odczytano oświadczenie informujące o powstaniu Studenckiego Komitetu Solidarności, którego celem miało być między innymi informowanie o wszelkich nadużyciach SB.

Dziś Brochwicz jest adwokatem Janusza Kaczmarka. Zarazem zasiada w radzie nadzorczej Biotonu, jednej z najbardziej znanych firm Ryszarda Krauzego - milionera, który jest cichym bohaterem afery, jaka właśnie wstrząsa polską sceną polityczną.

Brochwiczem zainteresował się bloger Foxx. Zamieścił on w swoim blogu obszerne fragmenty tekstów o dzisiejszym mecenasie Janusza Kaczmarka. Ciekawa lektura. Z cytowanych przez Foxxa artykułów dowiadujemy się m.in., że Brochwicz w rzeczywistości nazywa się Raduchowski, a jego ojciec - również pułkownik - był w czasach PRL szefem studium wojskowego na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jako oficer UOP Brochwicz wystąpił w obronie oficerów uczestniczących w rozpracowywaniu rzekomych związków premiera Józefa Oleksego z rosyjskimi służbami specjalnymi.

Od wiosny 1948 roku organizacja znajdowała się pod kontrolą zorganizowanej przez UB przy pomocy przewerbowanych oficerów WiN i AK - oraz w większości nieświadomych mistyfikacji - szeregowych członków organizacji, tzw. V komendy WiN kryptonim "Muzeum", na czele której stanął niezidentyfikowany oficer AK o pseudonimie "Kos" - powołano także sztaby obszaru centralnego kryptonim "Zamek" i okręgu białostockiego WiN kryptonim "Bursa". MBP podjęło "grę wywiadowczą" z wywiadami państw zachodnich - amerykańskim i brytyjskim - przyjmowano przesyłanych z zachodu drogą lotniczą i morską agentów, dolary, tonę złota, nowoczesny sprzęt łączności (w tym 17 radiostacji), wysyłając w zamian fałszywe informacje oraz (nieświadomych na ogół rzeczywistego charakteru V komendy) emisariuszy i kurierów a także ludzi na przeszkolenie wywiadowcze i dywersyjne.

Z CIA i IS utrzymywano m.in. łączność radiową za pomocą przerzuconych do Polski agentów. Wywiady zachodnie liczyły, że WiN, oprócz prowadzenia w Polsce wywiadu wojskowego, posłuży po ewentualnym wybuchu III wojny światowej do dywersji na liniach komunikacyjnych i zniszczy najważniejsze zakłady przemysłowe - był to tzw. Plan "Wulkan", organizacji przekazano także plan "X" - wytyczne dla podziemia w Polsce na okres poprzedzający wojnę i na czas wojny. Wielu informacji dostarczyły UB także delegatury zagraniczne WiN za granicą. Wobec planów CIA przysłania do Polski oficerów amerykańskich na inspekcję WiN oraz przygotowywania masowych zrzutów ludzi i sprzętu, w grudniu 1952 roku MBP zdecydowało się na przerwanie gry. Spektakularna likwidacja organizacji wywołała tzw. aferę Bergu - ujawnienie współpracy emigracyjnych stronnictw politycznych skupionych w Radzie Politycznej oraz sztabu Andersa z CIA w zakresie prowadzenia wywiadu i dywersji w Polsce, w zamian za co otrzymywały one fundusze na działalność, co spowodowało rozłam na emigracji i potępienie tej akcji ze strony wielu emigracyjnych polityków (w tym prezydenta Zaleskiego) i byłych oficerów AK i NOW.

Wraz z procesami kierownictwa WiN, UB rozpracowywało także w pełni niższe ogniwa organizacji. W grudniu 1952 roku prasa doniosła o dobrowolnym zgłoszeniu się do władz Zarządu Głównego Zrzeszenia, publikując tzw. "Oświadczenie Kosa i Wiktora". Jednocześnie podano, że ujawniający się przywódcy organizacji przekazali aparatowi bezpieczeństwa będące w ich posiadaniu dolary i obszerne archiwum WiN. Była to mistyfikacja, gdyż tzw. V komenda od wiosny 1948 roku znajdowała się pod kontrolą UB - jednak na tyle skuteczna, że UB udało się ostatecznie rozbić resztki organizacji.

Trzeba sobie uprzytomnić, że nikt przed 88 rokiem nie zakładał upadku PRL-u. Walka odbywała się, ale w granicach partii. Nowe grupy roszczeniowe walczyły z grupami rządzącymi, ale miały za zadanie przejęcie władzy (lokalnej, centralnej) jedynie w granicach PZPR. Sztandarem nowych grup pragnących dorwać się do władzy był „komunizm z ludzką twarzą”. Konfidenci służyli więc nieformalnym centrom niby-oporu, licząc na zyski po przejęciu władzy przez nowe grupy.

Sztandarowym przykładem takiej grupy są działania w Stoczni Gdańskiej. Czyż nie naturalnym wydawałoby się wyłonienie władz związku z samych robotników? Dlaczego odsunięto niektórych z nich, a w zamian pojawili się tzw. eksperci – dla stoczniowców byli to przecież „ludzie z nikąd”, których większość niestety zaznaczyła swój ślad pobytu w partii? Czy ludzie ze stoczni nie mieli ambicji, czy pomysłów? Otóż zupełnie nie o to chodziło. Niestety, ruch był pozorowany. Chodziło o stworzenie kontrolowanej grupy niezadowolonych robotników, która wzniosłaby kierownictwo i doradców związku do samej władzy. Oczywiście mega-przykrywką był Wałęsa-robotnik, bo nikt by nie poszedł za partyjniakiem. Wałęsa uwiarygodniał robotnicze postulaty grupy, a ona sama nie musiała występować jedynie pod politycznym sztandarem przejęcia władzy – przecież chodzi o postulaty robotników. Im więc Wałęsa głośniej krzyczał, tym grupa miała większe pole nacisku. (Dziś tyko zastanawiamy się, czy nie krzyczał na zamówienie i nie był broniony przez „grupowe” ośrodki władzy).

Czy nie ma bohaterów?

Są! We wszystkich organizacjach oporu antykomunistycznego znajdowały się osoby, które chciały Polski nie-komunistycznej i nie-radzieckiej. Te miały najgorzej, gdyż w ich przypadku istniał jedynie czynnik polityczny i ideowy. Wiadomym było, ze nie chcą dogadać się z żadną z wschodzących grup zakładających przejęcie władzy w samym PZRP. To dzięki nim najwyżsi hierarchowie mogli, stosując oficjalnie bodziec czysto ideowy, rozprawić się również z konkurentami sięgającymi po władzę.

Zrobili to w stanie wojennym. Kierownictwo partii nie było zagrożone przez ruch niepodległościowy, bo zwycięstwa takiej opcji nikt nie zakładał. Kierownictwo bało się grup, które wypłyną na plecach ruchu solidarnościowego i zajmą ich miejsce, (pozostawiając wygodny system). Wszyscy więc zostali wrzuceni do jednego worka antykomunizmu i posadzeni w obozach internowań. Dlatego dziś nie możemy się zorientować, kto jest kim? Internowani byli zarówno działacze prawziwie niepodległościowi, jak i „czerwoni z ludzką twarzą” walczący z czerwonymi.

Zaskoczenie przyszło z boku. Wielki Brat nie zainterweniował, mimo próśb Jaruzelskiego, i zwyciężyła opcja niepodległościowa (piszę to w uogólnieniu). „Czerwoni z ludzką twarzą”, którym internowanie nadało nimb niepodległościowy, skorzystali z okazji. Zresztą głupio im się było już wycofać i wracać do pomysłów na „ludzki komunizm”. Chodziło im o pozycję i rangę, a w jakim ustroju, to już rzecz mniej istotna. Dlatego niektórym osobom dziś tak nie do twarzy z hasłem niepodległościowym – niby je głoszą, a widać, że nie rozumieją. Chcieli władzy w systemie totalitarnym, bo to jest władza prawdziwa - demokracja zawsze jest niepewna. Stąd też próby „totalitaryzmu myśli”, jako jedynego środka osiągnięcia pełni władzy w obecnym systemie.