Fikcyjny czternastoletni Adaś po powrocie ze szkoły, zjedzeniu obiadu, no i powiedzmy…odrobieniu lekcji, zasiada przed telewizorem (ma swój własny w pokoju, zapewnili mu to jego kochani rodzice) i od razu przełącza na swoją ulubioną młodzieżową stację – MTV.

Żeby posłuchać muzyki? No… nie bardzo. W Music Television raczej trudno, przynajmniej po południu, zobaczyć jakiś teledysk, czy program muzyczny. A co może dojrzewające dziecko oglądnąć? Zobaczmy.

Godzina 16.00 – "Co ty na to, tato?". Jak można przeczytać w jednym z magazynów telewizyjnych: jest to

program, w którym zdesperowani rodzice szukają nowych partnerów życiowych dla własnych dzieci. Dotychczasowi wybrańcy pociech nie zawsze im odpowiadają i jedynym sposobem na pozbycie się "niechcianej połówki" jest podsunięcie synowi lub córce nowej osoby. Wyboru dokonują zarówno ojcowie, jak i matki. Następnie wraz z dotychczasowymi partnerami pociech podglądają i komentują randki dzieci z potencjalnymi kandydatami. Jednakże to ich dzieci zdecydują, czy porzucić dotychczasową miłość na rzecz kogoś innego, czy pozostać w obecnym związku.

Program wygląda mniej więcej tak jak w powyższym opisie. W jednym z odcinków nastoletnia dziewczyna leci samolotem z przypuszczalnym nowym "partnerem". Taka randka. Chłopak mówi do niej: "Teraz ty chwyć za drążek". Randkę ogląda w telewizji dotychczasowy chłopak dziewczyny wraz z jej rodzicami i reaguje: "Haa… ona ciągnie mój drążek codziennie". Na jakąś uwagę ojca chłopak rzuca: "Zamknij się stary pryku". Ojciec: "Jesteś dupkiem", "Fuck you!".

Po locie samolotem czas na romantyczną kolację. Są lody. Dziewczyna pyta swojego ewentualnego przyszłego chłopaka jakiego chce loda? Na to reakcja w domu: "Zrobiłbym mu żółtego loda", "Co to znaczy?" – pyta mama dziewczyny. "Nasikałbym mu na niego".

To tylko kilka cytatów, i to wcale nie tych najbardziej pikantnych. Cały program ma taką atmosferę.

Idźmy dalej. Godzina 17.30 – "Penetratorzy",

program adresowany przede wszystkim do randkowiczów. W każdym kolejnym odcinku uczestnik będzie musiał dokonać wyboru osoby, którą zaprosi na randkę, oceniając zawartość jej garderoby. Taki nieoczekiwany najazd na sypialnię przyszłego ukochanego lub ukochanej może przynieść zaskakujące rezultaty. Dzięki "przejazdowi ultrafioletem" po łóżku wychodzą na jaw sekrety, które nie jednego amanta skutecznie zniechęcą do dalszych zalotów.

Rzeczywiście, bardzo ciekawy program dla młodzieży. Chłopak wchodzi do pokoju dziewczyny i przegląda wszystkie jej rzeczy. Zagląda do szuflady z bielizną, wyciąga majtki, ogląda je dokładnie. Potem znajduje jakiś sekretny pamiętnik, oczywiście zaraz zaczyna czytać. I takie tam… fajne i bardzo pouczające.

Kolejny program – "Dismissed". Chłopak umawia się z dwoma dziewczynami naraz na randkę, podczas której wybierze, z którą będzie dalej "chodzić". Dziewczyny prześcigają się w pomysłach, jak tu przekonać młodzieńca właśnie do siebie. Jedna jest trochę nieśmiała, druga natomiast nie ma większych hamulców. Chwali się, że jest biseksualna i że bardzo lubi "to" robić zarówno z dziewczynami, jak i chłopcami. Ma może szesnaście lat. Na chwilę zostaje sama z chłopakiem i dobrze wykorzystuje ten czas. Niemal rzuca się na niego, całuje go namiętnie, kładzie się na nim (wszystko odbywa się w jakiejś knajpie, przy ludziach, no i oczywiście kamerach). Wraca druga dziewczyna i od razu pyta: "No i co, obciągnęła ci", "Nie, jest suchutki".

Trochę później, bo już po dwudziestej na MTV jakiś bardzo ciekawy, twórczy i inteligentny film animowany pod tytułem "Włatcy móch". Niby dla dorosłych, ale kto by tam się przejmował, że ogląda go cała rzesza młodzieży. Ale to dopiero przedsmak tego, co będzie zaraz…

Oto wreszcie hit wieczoru: "Rick i Steve, najszczęśliwsi geje pod słońcem" - serial animowany. Program fantastyczny, m.in. jednymi z głównych bohaterek są dwie lesbijki, z których jedna jest w ciąży. Ach, te zabawne, sympatyczne postacie. W jednaj ze scen np. bohaterowie oglądają w telewizji ulubiony program pt. "Gay garage". W dzisiejszym odcinku: Kto wyjdzie za multimiliardera z HIV-em? Pointa: "W wolnym społeczeństwie musi nadejść czas, kiedy każdy będzie mógł się żenić z kim chce!" Ole!

I jeszcze Rick, czy Steve, już nie pamiętam, łyka sobie jakiś preparat ziołowy, który ma mu pomóc nabrać mięśni, ale tak naprawdę wzmaga popęd seksualny. Biedak jest tak napalony, że cały czas musi pier… o przepraszam, po prostu rzuca się na partnera i się… przytulają. Preparat wzmaga popęd, ale niestety też powoduje kurczenie penisa, więc przyjaciel doradza dobrotliwie, żeby rzucił to lekarstwo: "Zrób to dla swojego penisa, pokonaj kurczenie!"

To tylko niektóre wybrane programy z jednego dnia. W inne dni są również ciekawe audycje, np. w czwartki zaraz po dobranocce, o 19.30 jest fantastyczny program pt. "Króliczki Playboya", który pokazuje życie mieszkańców "Playboy Mansion" posiadłości, w której nie brakuje pięknych kobiet i imprez, o których krążą legendy. Widzowie przekonają się, co kryje się za murami słynnego domostwa i odkryją jego tajemnice.

No cóż, na tych programach wychowuje się gros naszej polskiej młodzieży, a ja zdałem tę krótką relację po to, aby zauważyć, choć zdaje sobie sprawę, że pewnie posypią się na mnie gromy, że nie można dalej chować głowy w piasek i głosić ideę niepohamowanej wolności słowa, jakby ta wartość była najwyższą z możliwych.

Oczywiście mieliśmy z cenzurą w czasach PRL-u najgorsze doświadczenia i psychologicznie zrozumiałym jest, iż bronimy teraz jak oka w głowie idei swobody wypowiedzi. Ale patrząc na co się dzieje trzeba chyba wreszcie dorosnąć i zastanowić się nad jakąś kontrolą tej swawoli, która doprowadziła już do hołdowania najgorszym i najprymitywniejszym instynktom.

Młodzież, nasze dzieci deprawujemy, bo mamy świętą krowę, której ruszyć nie można. A może jednak nadszedł czas, aby mimo obaw, zastanowić się na spokojnie nad jakąś formą cenzury obyczajowej (moralnej), aby społeczeństwo nie staczało się coraz bardziej w bagno. Chociażby po telewizyjnych programach młodzieżowych, które oglądane są przez setki tysięcy, jak nie miliony polskich nastolatków, widać jak daleko zaszliśmy. A to tylko mały wycinek tej tragedii. Czy na pewno warto? Czy na pewno nic nie można z tym zrobić?

Jerzy Adam Świdziński
więcej tekstów autora...