"Gazeta Wyborcza" podobno rozstała się z Lesławem Maleszką.
Umowę o pracę rozwiązano na jego prośbę. Powodem odejścia Maleszki ma być scena z filmu dokumentalnego "Trzej kumple", który w poniedziałek wyemituje TVN.

Film "Trzej kumple" opowiada o przyjaźni Maleszki, Wildsteina i Pyjasa. To, że Maleszka w latach 70. współpracował z bezpieką, w listopadzie 2001 roku ujawnił Wildstein. Maleszka, który w tym czasie był publicystą "GW" i wielokrotnie na jej łamach wypowiadał się przeciwko lustracji, w tekście "Byłem Ketmanem" przyznał się do winy. Gazeta, mimo krytyki środowiska dziennikarskiego, nie zwolniła go, ale umieściła w cieniu. "Leszek Maleszka stracił w naszych oczach wiarygodność i szacunek. Jego nazwisko musi na długie lata zniknąć z łam "Gazety", bo to nazwisko wprowadzało nas i czytelników w błąd" - pisali 13 listopada szefowie "GW" z Adamem Michnikiem na czele.
Dla wielu osób decyzja szefów "GW" zapadła o siedem lat za późno. "Generalnie zwolnienie Maleszki jest pozytywne, ale zarazem jest to przejaw hipokryzji , bo ten krok zrobiono dopiero, kiedy na filmie przyłapano go na gorącym uczynku. To był absolutny skandal, że Maleszka miał wpływ na gazetę. Tolerowanie osoby o tak paskudnej przeszłości, było wręcz buńczucznym wyzwaniem wobec opinii publicznej i dowodem na brak szacunku wobec niej" - mówi Stanisław Janecki, redaktor naczelny "Wprost".

Zdaniem Grzegorza Miecugowa, publicysty TVN 24 obecność Maleszki w "GW" była dla niej obciążeniem. "Wszyscy, którzy znają Maleszkę mówią, że on do końca nie jest przekonany, że źle zrobił donosząc na kolegów. Jeżeli tak jest, to cieszę się, że taką decyzję podjęto. Wydaje mi się, że należało jednak podjąć ją wcześniej" - zauważa Miecugow. Bronisław Wildstein mówi krótko: "Nie warto rozmawiać o tym człowieku".

za; Dziennik, 21.08.2008

to byłaby sprawa między osobami dramatu, gdby nie fakt, że zabierał często głos w sprawie lustracji:

"Weźmy na ten przykład taki tekst:

(...) podzielam obawy, że wiele wystąpień polityków prawicowych podminowuje autorytet prawa i kruszy instytucje demokratycznego państwa. Apele o rozliczenie PRL, z iście inkwizytorską pasją wzywające do dekomunizacji, lustracji, delegalizacji SDRP, zrealizować by można jedynie w warunkach stanu wyjątkowego i zawieszenia swobód obywatelskich.

Dawno napisane, bo w 1995 roku. Artykuł Historia nie lubi kompromisów ukazał się w Gazecie Wyborczej. Jednak zaktualizował się też inny tekst, wcześniejszy ( z 30 listopada 1992, Gazeta Krakowska):

(...) Retoryka dekomunizacji zaś? W istocie jest retoryką apartheidu (...) Dekomunizatorzy wpadli także na pomysł pozbawienia byłych działaczy partyjnych części praw publicznych i obywatelskich. Cóż w końcu oznacza zakaz pełnienia funkcji redaktorskich gazety czy prywatnej stacji radiowej – albo zakaz kandydowania do parlamentu?

Niby nic, za lustracją nigdy nie przepadali, mamy oceniać treść, podpis pod artykułem w końcu nic nie znaczy. Sęk w tym, że gdyby spalono archiwa, to może ten rezolutny autor byłby sumieniem światka dziennikarskiego, okładał po głowach lustracyjnych oszołomów i brylował na salonach, gawędząc o kaczyzmie, łamaniu praw człowieka, zapachu polskiego wychodka.

Niestety, los okazał się okrutny dla koleżki-Maleszki. Wobec tego, czy ja muszę się zastanawiać, ilu takich koleżków-Maleszków pracuje w redakcjach i przygotowuje teksty o lustracji, dekomunizacji, komentuje bieżące wydarzenia polityczne, gospodarcze i inne?

Nie muszę a z drugiej strony, czy nie mam podstaw, ażeby zadumać się, skąd ta niechęć do lustracji, oczyszczania własnego środowiska. Choć nie do końca, zaprawdę powiedzieli, że sami mogą się oczyścić, nie wątpię, przecież koleżka-Maleszka pouczał na łamach prasy tylko do roku 2000/2001..."

http://www.prawica.net/node/6535

Wojciech
-------------
"Bóg, dając nam życie, obdarował nas jednocześnie wolnością"