Radosne korowody, paradne relacje

od mieszkancow. Tyle ze takie cos technicznie byloby dosc skomplikowane. Tzn trzeba by "uprawnic" mieszkancow ulic po ktorych mialaby takowa parada/demonstracja przejsc do wypowiedzenia sie czy za czy przeciw.#Co do spokoju to bez przesady, ile trwa przemarsz takiej parady (euro czy jakiejkolwiek innej). Z moich doswiadczen z zycia w Warszawie najbardziej uciazliwe byly demonstracje gornikow a nie parady pedalow.
Sluszny gniew mas pracujacych z ktorych polowa przyjezdzala nawalona jak swinie zostawial po sobie demolke.
W rankingu uciazliwosci to im dawalem pierwsze miejsce a nie pedalom czy euroentuzjastom.

dotyczylo rodzaju ludzkiego nie pana BTadeusza w jakis szczegolny sposob:-)
Taka juz ludzka natura ze bardziej interesuje nas zycie innych niz nasze wlasne:-)

a cytaty sa z tekstu pana Tomczyka...-:)))

Demokracja, to nie - "władza ludu".
Demokracja - to procedury większościowe w stanowieniu prawa.
Daj sobie nadzieję!:
JOW- Warunkiem demokracji

"... Warszawiacy z dużym (sic!) zainteresowaniem (sic!) i entuzjazmem (sic!) reagowali na paradujących (sic!), często przyłączjąc się do nich..."

To brzmi jak fragment "Mistrza i Małgorzaty" (początek seansu w Variete)(w tym opisie Bułhakow wyraźnie i świadomie stylizuje własny opis na nowomowę, którą zapewne opisanoby spektakl w proletariackiej prasie, gdyby nie niefortunny i (nie ukrywajmy tego) gorsząco skandaliczny dalszy jego przebieg.)

Brakuje mi:
" ...na dziarsko maszerujących (junaków) sypały się wiązanki kwiatów, a z okien specjalnie na tę okoliczność pobielonych gmachów, spośród ciemnobłekitnych w złote gwiazdki chorągiewek, słychać było gromkie "Niech żyją! Niech żyją!, Niech żyją!...." (koniecznie od dużego "N")...
i:
"Nawet chłopi, czując blusa, przyspieszyli na Ursusach..."

Ech ... ten koloryt...
Tak to się wryło w pamięć....

Demokracja, to nie - "władza ludu".
Demokracja - to procedury większościowe w stanowieniu prawa.
Daj sobie nadzieję!:
JOW- Warunkiem demokracji

„nie byliśmy w pozycji”? Kto nie był w pozycji? Na pewno nie byliśmy w sytuacji przymusowej, nie było takiej siły zewnętrznej, która mogłaby Polskę zmusić do podpisania się pod traktatem.

W sprawie ratyfikacji nie chodziło o to, czy Polska może traktat odrzucić, czy też nie, bo wiadomo, że odrzucić mogła na pewno. Rzecz w tym, że miażdżąca większość narodu polskiego życzyła sobie ratyfikacji traktatu, a posłowie i rząd o tym od dawna wiedzieli. Trzeba by było być ślepcem, żeby nie zauważyć masowego wśród Polaków entuzjazmu dla idei bycia „obywatelem państwa Europa”.

Według mnie większość naszych rodaków świadomie lub instynktownie widzi we wcieleniu Polski do europaństwa sposób na swój kompleks niższości, na pozbycie się polskiej „nienormalności”, swej domniemanej niepełnowartościowości.

Ludzie ci się mylą, bo lekarstwem na kompleksy na pewno nie jest formalne, administracyjne włączenie się w europejski organizm państwowy. Ale z drugiej strony, gdyby się w tej kwestii potrafili nie mylić, to nie mieliby tych kompleksów, które mają, i które wpychają ich w bezkrytyczny euroentuzjazm.

Ktoś tu kiedyś napisał, że władza ucieka do Europy przed narodem, a naród ucieka do Europy przed władzą. Stwierdzenie to wygląda jak bon mot, ale jest w dużym stopniu prawdziwe. Prawda ta nie dotyczy tylko tych nielicznych, którzy nie poddają się owczemu pędowi. Kto i dlaczego się nie poddaje, to temat na inną rozmowę.

czyli w praktyce jak? Ulica jest miejscem publicznym, przed kazda demonstracja glosowanie mieszkancow?
Dla mnie ok. Zarazykowal bym ze wiekszosc (autentyczna) poparla europarade albo byla jej zyczliwa.