Sklep nie jest własnością prywatną w tym sensie, w jakim jest nim np. Pańskie mieszkanie. Do Pana do domu nie można przyjść i oglądać sobie telewizor czy meble - z zamiarem nabycia, chyba, że tak się umówimy.

I tu jest klucz do zrozumienia różnicy. Sklepikarz składa ofertę - i zawiera umowy/umowę, które określają, na jakich warunkach dokonwana jest sprzedaż.

Treść tej umowy musi być jawna i znana - a ponieważ trudno, by każdemu potencjalnemu kupującemu została ona dostarczona listem poleconym ZPO - to owa treść nie może odbiegać od reguł gry, przyjętych na danym obszarze.

Mówiąc inaczej - niewidomy z psem ma prawo spodziewać sie, że będzie mógł dokonywać zakupów w każdym sklepie dostępnym dla nieprzedsiębiorców - zaś o sprzedającym - że przewidział taką sytuację.

Są kraje - w których wejście na teren prywatny może zakończyć się zastrzeleniem Pana - niemniej nie jest mi znany kraj, w którym strzela się do niewidomych, wchodzących do sklepu.

Zazwyczaj do sklepu wstęp wolny mają chore wenerycznie prostytutki, osoby w widocznym owrzodzeniem, będące pod wyraźnym wpływem alkoholu i inne.
Sprzedawca godzi się na to, że nie będzie mógł dowolnie ustalić kto może u niego nabywać - ponieważ poinformował wszystkich otwierając swój przybytek - że każdy - postępując inaczej złamałby swe zobowiązanie/obietnicę.

Co więcej - sprzedawca ma tego świadomość, jak chociażby w słynnym casusie "Macro" - w którym osoby o wzroście poniżej 130 cm nie miały wstępu do sklepu, bo prywatny sobie może.

Ten prywatny (Macro) dobrze wie, że nie całkiem i nie zawsze może - dlatego nadał sklepowi charakter hurtowni - czyli ofertę kieruje do takich, jak on sam - przedsiębiorców - z którymi warunki handlowania może ustalić dowolnie - bo zawiera z nimi pisemną umowę (wypełnia formularz, otrzymuje identyfikator).

Rozumiem, że Pan nie zawiera pisemnej umowy w sklepie, w którym kupuje chleb?

To subtelna różnica - niemniej istotna.

W starej Ameryce, gdy Pan zrobił w sklepie bałagan - to ktoś go posprzątał, powiedział, że nic sie nie stało i przeprosił za kłopot. W komunizmie - jak w filmie Barei - "tych klientów nie obsługujemy".

Rządzić ma konsument - a nie sklepikarz ze swą "godnościom osobistom" - co wydaje regulaminy, co i komu w jego sklepie wolno.
Jak się nie podoba niewidomy z psem - to niech zamknie biznes.

Ale Pan to dobrze wie, że rządzi ten, kto ma władzę i siłę.

Pan może przecież przyjść do sklepu i niczym PKN Orlen złożyć oświadczenie, że odrzuca Pan warunki sprzedaży w całości - i przedstawia nowe, własne - a właściwie nie musi, bo sprzedawca też tego nie zrobił.

Najprościej byłoby, gdyby ochroniarz towarzyszył osobie z psem-przewodnikiem - a gdyby komuś się nie podobało, to przecież może sobie pójść gdzie indziej.

To jak z taksówką. Do prywatnego samochodu Pan nie wsiądzie i nie powie "wieź mnie pan" - ale jak Pan wsiądzie do taksówki, to oczekuje, że nie będzie litanii, że z ciężką walizką to nie, kobieta w ciąży to nie itd :)

--------------
Prawica RP (partia polityczna)

Bohaterka artykułu była z przyjaciółką, wobec czego pies był jej mało przydatny.

Ochroniarze mają obowiązek stosować przepisy, a właściciel ma prawo ustalać takie, jakie mu się żywnie podoba.
_____________________________________
Punkt krytyczny kultury