Medialne kacykowanie

Tak jak w książce "Nędznicy" Victora Hugo, gdzie autor przedstawia obraz I połowy XIX wieku we Francji, z tytułem który niejako klamruje tamtą epokę ale przecież nie kończy, tak gdyby chcieć znaleźć jedno słowo, które najlepiej oddawałoby rzeczywistość III RP, to niewykluczone, że "nędznicy" pasowałoby jak ulał, ewentualnie "nieudacznicy".

Na pytanie, który z rządów – po okresie tzw. transformacji ustrojowej, był najlepszy – można by się szczerze roześmiać. Na pytanie, który był najgorszy – mogłaby wywiązać się ciekawa i merytoryczna dyskusja.

Jedno jest w tym pewne, że z tych wszystkich złych rządów, ten obecny PO–PSL jest zdecydowanie najgorszy. Nawet w tak stronniczym dla obecnej koalicji, telewizyjnym programie red. Tomasza Lisa, na pytanie: "jakie są owoce tego rządu?", wicemarszałek Sejmu Stefan Niesiołowski z PO, odpowiedział: ogromne poparcie społeczne. Natomiast, co ten rząd tak konkretnie zrobił dla Polski? Odpowiedź jest krótka: nic nie zrobił.

Starając się zachować pewną logikę, można dojść do wniosku, "że, im mniej będzie się w kraju coś robić, tym większe będzie się zyskiwać społeczne poparcie". Ale aby takie poparcie zyskać, naturalnie trzeba spełniać określone polityczne warunki. A jakie to są warunki? Cała gama przeróżnych uzależnień, dużym atutem jest na przykład esbecka przeszłość, a już z pewnością nikomu ona nie przeszkadza.

Na podstawie ogromnej ilości socjologicznych testów w różnych krajach – tu raczej drzwi nie trzeba wyważać – system ludzkich odruchów i zachowań został dokładnie rozpracowany. Akurat w tej dziedzinie – jeszcze nawet z okresu dyktatury Jaruzelskiego i wieloletniego ministra propagandy Urbana – osiągnięcia były bardzo znaczące. Natomiast, to z czym mamy do czynienia obecnie – i nie chodzi tu bynajmniej tylko o Polskę – to kreowanie "wirtualnej rzeczywistości", która tak faktycznie z tym co nas naprawdę otacza – w zależności od potrzeb i sytuacji – może mieć sporo, albo może nie mieć nic wspólnego.

Zawód "dziennikarz" czy "redaktor" brzmi dumnie, i chciałoby się wierzyć, że podobnie jak być może są gdzieś jeszcze uczciwi politycy, tak też być może funkcjonują uczciwi i odważni dziennikarze? Kto chce w to wierzyć niech wierzy, ponoć wiara czyni cuda. Rzeczywistość – nie ta wirtualna, podpowiada jednak coś zupełnie innego.

Wygląda na to, że dzisiaj dziennikarz jest po prostu medialnym najemnikiem. Najmuje się za określone pieniądze "na dzieło" – wytycza mu się zadania, określa "publiczność" (starzy, młodzi, kobiety, mężczyźni, "prawicowcy", "lewicowcy", zasięg lokalny, krajowy, międzynarodowy, itp...), najlepiej zapomnieć wtedy o uczciwości, moralności, o etyce i o własnych poglądach. Tak długo "uderzać" i "rozpracowywać" swoją "publiczność", aż się w końcu osiągnie zakładany, propagandowy cel.

W polityce, jak i w każdej innej sferze działań, można przeprowadzić takie czy inne radykalne zmiany, ryzykując jakiś stopień społecznego niezadowolenia. Można też, te same zmiany wprowadzić za dwa–trzy lata, wykorzystując ten czas na "oswajanie" społeczeństwa. Później, już spokojnie bez ryzyka, ten sam cel zostanie osiągnięty – czyli manipulacje społeczne na skalę o której kiedyś nikomu się nawet nie śniło.

Naturalnie do tego typu działań, trzeba mieć w mediach swoich "oficerów" – i oni tam są, nawet jeśli formalnie jest to niezgodne z prawem. bTo pokazuje w jakich czasach żyjemy, często zaganiani, w tym "wyścigu szczurów" nie mając nawet chwili aby o tym pomyśleć. Zresztą, komu jeszcze chce się myśleć, przecież telewizja, radio, postkomunistyczna prasa z "Wyborczą" na czele, niemieckie bulwarówki ze sztandarowym "Dziennikiem", internet, a nawet obraz i przekaz z naszych własnych telefonów, mówą nam co mamy robić, jak myśleć a nawet na kogo głosować.

A jeśli wszyscy tak mówią, to chyba oczywistym jest, że to musi być prawda i chyba tylko jakiś wyjątkowy oszołom i ciemnogrodzianin może w to nie uwierzyć. Takich jest zdecydowana mniejszość, a wiele wskazuje, że może ich być jeszcze mniej.

Jakby nie patrzeć, skazani jesteśmy na medialne kacykowanie – mniejszych albo większych medialnych kacyków, zawsze "wiedzących lepiej", i zawsze "wiarygodnych". Pieniądze, a zwłaszcza duże pieniądze od zawsze, przyciągały ludzi ambitnych, a dla tych naprawdę "dobrych" są ogromne pieniądze w tej profesji. Z czyjej kieszeni?

To jest może mniej istotne, czasami nawet nie wypada się tym interesować, szczególnie gdy jesteśmy profesjonalistami. Klient płaci, klient wymaga – ważne aby płacił.

Medialna rzeczywistość w Polsce, to agentura i mafia. Jeszcze za rządu PiS-owskiego, mówiono o lustracji, o oczyszczeniu również i środowiska dziennikarskiego – mówiono, ale niewiele zrobiono. Niestety, od kiedy władzę przejęli "nasi", w środkach masowego przekazu, ani słowa o lustracji czy dekomunizacji. W tym temacie, mamy do czynienia z całym zestawem socjotechnicznych sztuczek – najczęściej typu: "kogo to interesuje?" – albo: "wybierajmy przyszłość".

Jeśli dzisiaj mamy jako takie wyobrażenie, jak bardzo i jak totalnie różne środowiska zawodowe były spenetrowane przez komunistyczną agenturę, to jak bardzo musiało być spenetrowane to najważniejsze środowisko, odpowiedzialne za propagandę?

I to wyjaśnia w zasadzie wszystko, dlaczego postkomunistyczna Platforma ma ciągle takie ogromne poparcie za nic nierobienie. W polskojęzycznych mediach, doskonale można wyłapać "reprezentantów" interesów postkomunistycznych, niemieckich, żydowskich, rosyjskich, przede wszystkim na gruncie nowej, neoliberalnej ideologii. Natomiast, kto i gdzie reprezentuje interesy polskie?

Czy oprócz mediów katolickich – szczególnie tych zorganizowanych przez ojców Redemptorystów, jakieś jeszcze inne, reprezentują interesy polskie? A jeśli tak, to konkretnie, które i jakie są to media? Otóż, bardzo należy w to wątpić, mimo takich czy innych "formalnych" podziałów. Media są potężną siłą, kto zatem tą siłą steruje ma ogromne wpływy.

Czy zatem w obecnej sytuacji można być optymistą? Niestety, raczej zanosi się na to, że "nigdy nie jest tak źle, aby nie mogło być jeszcze gorzej". Rząd Donalda Tuska z premedytacją dąży do całkowitego przejęcia kontroli nad mediami publicznymi – całkowicie chce zmienić sposób ich finansowania, perfidnie przy tym wmawiając opinii społecznej, że właśnie chodzi o "poszerzenie wolności" tychże mediów. Takiej hipokryzji i skali kłamstwa – jeszcze całkiem niedawno – nikt nie odważyłby się głosić, a Platforma robi to w sposób zupełnie bezkarny.

Symbolem medialnym III RP jest były komunistyczny minister propagandy Jerzy Urban i jego serdeczny przyjaciel i druh, również z komunistycznym rodowodem, Adam Michnik. Obydwaj mają ogromne wpływy, w wielu środowiskach ogromny szacunek i uznanie.

Aby zmienić ten stan rzeczy, potrzeba przywódcy o "lwim sercu", a nie o "kaczym" – szczególnie gdy nazywa się Donald, tylko wtedy byłaby szansa aby Polska znowu mogła być polska.

Krzysztof Wojciechowski
Ottawa, Kanada
inne teksty autora...
http://ca.geocities.com/krisw@rogers.com...