Swego czasu uczestniczyłam w cotygodniowych szkoleniach dla doradców metodycznych w Ośrodku Doskonalenia Nauczycieli. My doradcy, będący łącznikami między ODN-em a nauczycielami, mieliśmy za zdanie m.in. przekazywać im informacje ze szkoleń, prezentować nowe formy pracy, pomagać nauczycielom w organizacji procesu dydaktycznego.

W dobie powszechności urządzeń rejestrujących dźwięk, zrezygnowałam z notatek, wyjmując z torebki dyktafon, postawiłam go na stoliku i legalnie, postanowiłam nagrać wykład, dla własnej wygody, odrzucając tradycyjny notes i długopis.

Wykład nie zawierał treści poufnych, co więcej, jego treść była przeznaczona do rozpowszechnienia, o tyle więc większe było moje zdziwienie, gdy po ok. 15 minutach zwrócono mi publicznie uwagę, żebym wyłączyła dyktafon w związku z zakazem nagrywania. Poczułam się jak wtyczka na zebraniu konspiracyjnym lub uczestnik rady nadzorczej, opracowującej strategię pokonania konkurencji.

Do dziś przechowuję jeszcze ten zapis, który, niestety, nie świadczy o profesjonalizmie agendy MEN-u, która taki profesjonalizm miała propagować.

W kontekście ostatnich wydarzeń na Wiejskiej zaryzykowałabym więc tezę, że im bardziej coś głupie, tym bardziej tajne.

Utajnienie, dla społeczeństwa i mediów, obrad sejmu, który jest organem reprezentującym to społeczeństwo, może mieć miejsce jedynie, gdy tematem obrad są ważne tajemnice państwowe. Co się więc takiego stało? Przeciekły stenogramy, które, wg Kancelarii Sejmu, jeszcze nie były gotowe. Fakt ten odsłania, po raz kolejny, nieudolność i nieprofesjonalizm rządów PO i kompromituje ministra sprawiedliwości. "Nie potrzebowaliśmy łamać prawa - mówi Z.Wassermann - by wykazać, że wystąpienie ministra było kompromitacją".

Po raz pierwszy zgadzam się z LID-em, którego przedstawiciel powiedział, że należy skończyć z utajnianiem obrad. Uważam też, że informacje ważne dla naszego bezpieczeństwa, dotyczące obronności, walki z terroryzmem itd. mogą być omawiane na tajnych posiedzeniach odpowiednich komisji. Sejm jest bowiem zbiorem przypadkowych 460 osób, więc o przypadek nietrudno.

To, co wiemy ze stenogramu ujawnionego przez Rzepę oraz ze stron internetowych, to stwierdzenie, że wzrosła liczba podsłuchów. Wiemy też coś więcej. Sejm to nie zbiór 460 sztywniaków w garniturach, ale zwykłych ludzi, którzy folgują swym emocjom,a gdy gasną kamery, odsłaniają swe naturalne oblicza, nieobcy jest im luz i szczery śmiech.

Nic już na tym świecie nie może być tajne. Odkąd istnieje na rynku wydawniczym FAKT, znamy już wiek co popularniejszych kobiet, choć to dotychczas było przez nie utajniane najściślej. Odkąd mamy Pudelka, jawne stały się nałogi, orientacje seksualne znanych ludzi, liczba żon, kochanek, czyli najskrytsze męskie tajemnice.

Czym wobec takich faktów są podsłuchy?