Ze zdumieniem obserwowałem wojnę informacyjną wokół miasta Gori. Gruzini poinformowani, że miasto zajęli Rosjanie. Rosjanie zdementowali, że nie opanowali miasta. Okazało się, że miasto jest niczyje, bo Gruzini wycofali się na z góry upatrzone pozycje, ludność uciekła (całkiem rozsądnie). Nie chodzi o fakt, czyje wojska stacjonują w mieście, ale o sposób informowania. Powtórzyło się to w przypadku portu Poti.

Gdy w Gruzji trwa prawdziwa wojna, w Polsce odbywa się tzw. wojna informacyjna, czyli urabianie społeczeństwa w kierunku pożądanym przez polityków i właścicieli mediów. Słyszymy wszędzie o agresji Rosji na Gruzję i jak należy Rosję potępić. Kreowany obraz rosyjskiej odpowiedzialności za ofiary wojny bardzo pasuje do stereotypowego wizerunku Federacji Rosyjskiej, jako rzekomej kontynuatorki imperialnej polityki Związku Radzieckiego.

Spór między realizmem politycznym a romantyzmem politycznym, którego bardzo skromnym elementem jest dyskusja pod moją opinią 1 sierpnia 1944 a tradycja r

Polityczne chuligaństwo redaktora Antoniego Zambrowskiego.