W środowiskach prawicowych bagatelizuje się na ogół znaczenie "formacji bezpośredniej". Dominuje swoista mediolatria, czyli wiara, że tylko przez opanowanie mediów możliwe jest odrodzenie cywilizacji łacińskiej. Owszem, szaleństwem byłoby niedocenianie mediów, ale szaleństwem jest również poprzestawanie na nich.

Ośmioletni syn znajomego zaskoczył go nagłym stwierdzeniem, że "pani na billbordzie nie jest dobra". To taki dziecięcy eufemizm. Chodziło raczej o to, że pani nie jest... skromna. I rzeczywiście... Pani reklamowała pewien wyrób odzieżowy, była skąpo przyodziana i przesłaniała sobą niemal całą ulicę.

Niektórzy publicyści katoliccy, podpierając się badaniami socjologicznymi, twierdzą, iż procesy modernizacyjne nie dotyczą polskiej religijności. "Nowoczesność", "pluralizm idei" i "demokracja" mają według nich nie przeszkadzać w funkcjonowaniu Kościoła, a nawet pozostawać z nim w pewnej symbiozie.

Kształcenie zgodnie z wzorcami greckiej paidei i christianitas, dzięki głębokiej erudycji i położeniu akcentu na formowaniu charakteru, dobrze przygotowywało młodzież do realnego życia i dalszego kształcenia zawodowego (specjalistycznego). Dlatego przedwojenna szkoła klasyczna obok wychowania religijnego kładła nacisk na poznanie kultury antycznej.

Cywilizacja łacińska stworzyła pewien klasyczny ideał kształcenia oparty o wzorce greckiej paidei, rozwiniętej później w christianitas, które są jej trwałym dorobkiem. Stąd łatwo określić jej priorytety. Przykładowo: akcenuje kształcenie ogólne przed zawodowym, podkreśla potrzebę kształcenia cnót w wychowaniu czy też dominującą rolę nauczyciela-mistrza w procesie nauczania.

Demo-egalitaryzm, zrównujący w prawach dzieci i rodziców, pod wzniosłymi hasłami walki z przemocą, tak naprawdę pozostawia zło bezkarne i tym samym je rozzuchwala, generując agresję wśród młodzieży. Cyceron już przed wiekami zauważył tę prawidłowość pisząc, że "z nadmiaru wolności (i - dodajmy od siebie - bezkarności) rodzi się tyran".

Ich dzieciństwo i wiek młodzieńczy przypadły na lata dziewięćdziesiąte. Dorastali już w “nowej Polsce”, co sprawiło, że w sposób naturalny posiedli większą umiejętność dostosowania się do życia w nowych warunkach społecznych. Z tego względu czują się lepsi i mądrzejsi od rodziców i dziadków. W poczuciu wyższości utwierdza ich również medialny kult młodości i naiwne złudzenie, że upływ czasu ich ominie.

Dla postępowych pedagogów ADHD stanowi jeden z nienaruszalnych dogmatów. Wszelkie głosy krytyczne dotyczące całej otoczki związanej z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi nie podpadają pod wolność słowa. Dotyczą bowiem "światopoglądu naukowego", który z racji swej "naukowości" pod żadnym pozorem nie może być kwestionowany.

Marzenia o łatwym, szybkim i trwałym zdobywaniu wiedzy towarzyszyły ludzkości od dawna. Rozwój nowych technologii i nieprzebrana ilość wiedzy w sposób naturalny zwiększa pokusę, aby odnaleźć „eliksir cudownej pamięci”. Na przeciw temu zapotrzebowaniu wychodzi dzisiaj tzw. szybkie nauczanie, czyli superlearning.