Libertarianie mają jeden problem, ale za to poważny: dogłębny i nieraz wulgarny ekonomizm w myśleniu. Dopóki wypowiadają się na tematy ekonomiczne, pozostają osobami bardzo kompetentnymi. Ale swoje zapatrywania ekonomiczne często usiłują prosto rzutować na filozofię, etykę czy kulturę wysoką – albo wręcz podpierać je argumentami zaczerpniętymi z etyki, teologii, klasycznej filozofii etc. – co nie wychodzi na dobre ani im, ani światu.

Według dominującego schematu opowiadania dziejów historia myśli ludzkiej zaczęła się na dobre w oświeceniu. A co najwyżej w epoce protestanckiej, ale wcześniej... Wcześniej, w wiekach ciemnych, myśl pogrążona była w mroku przesądów, uwięziona w kościelnej kruchcie. Nie przejawiała wówczas zbytniej aktywności, a jeśli nawet, to w każdym razie odznaczała się prymitywizmem.

Filozofia nietzscheańska - mimo swego amoralizmu - ma w sobie coś, co czyni ją pociągającą nawet (zwłaszcza?) dla ludzi o twardych zasadach. Wpisane w nią duma i dostojeństwo, heroiczna koncepcja życia, pogarda dla słabości (przede wszystkim duchowej) - wszystko to stawia przed oczyma wzór osobowy, wobec którego trudno nie odczuwać podziwu i który mimowolnie pragnie się naśladować.

Z przyjemnością przeczytałem pracę "Sejm 1922-1927", wznowioną niedawno jako drugi tom Biblioteki konserwatyzm.pl. Ta niewielka książeczka, opublikowana pierwotnie w 1928 r. wyszła spod pióra znamienitego historyka prof. Władysława Konopczyńskiego (1880-1952), a poświęcona jest funkcjonowaniu w Polsce parlamentaryzmu za czasów Sejmu I kadencji.

Niedawno na ekrany polskich kin trafiła pewna produkcja filmowa z Europy Zachodniej. Hasło na jej plakatach reklamowych brzmi: Film zawiera sceny o niespotykanym stopniu okrucieństwa. Przedstawiają zaś one postać suto zbryzganą krwią, wyszczerzoną w grymasie, który upodabnia ją już nawet nie do zwierzęcia, a do jakiejś bestii. Plakaty te, duże i rozmieszczone w dobrze widocznych punktach, codziennie mijają przechodnie prowadzący ze sobą dzieci.

P. Janusz Korwin-Mikke przypisał mi niezrozumienie istoty liberalizmu, w szczególności zaś liberalnego modelu państwa. W swej polemice nie tyle jednak odpiera, ile raczej potwierdza krytykę owej ideologii, jaką powtórzyłem za mądrzejszymi ode mnie myślicielami XIX i XX wieku.

Indywidualizm zajmuje poczesne miejsce w panteonie bożków współczesnego świata. Jego pozycję najlepiej poświadcza wszechobecne brzęczenie o prawach jednostki. Wynika to z faktu, że świat współczesny - w sensie instytucji politycznych, społecznych, a ostatnimi czasy nawet i (o zgrozo!) religijnych - ufundowany jest na liberalizmie we wszelkich postaciach.

Wczoraj ulicami Warszawy przeszedł coroczny Marsz Przeciw Okularofobii, organizowany na początku każdego lata przez polskie środowiska okularników i okularnic. W marszu uczestniczyli przede wszystkim ludzie młodzi. Ubrani w kolorowe stroje, szli, wznosząc okrzyki takie jak Okularofobia - to się leczy! czy Chodźcie z nami ślepakami!.